Lichtlijnig

Terwijl ik me dinsdag 17 januari nog steeds stond te verlustigen aan het lijnenspel bij het talud, was Johan wat verder naar het zuiden gescharreld …

Toen ik enige tijd later die kant ook opging, ontdekte ik tussen het riet een houten steigertje …

Omdat er niet alleen op het water, maar ook op die steiger hier en daar wat ijs lag, schuifelde ik behoedzaam naar het eind van het houten plankier …

Nu eens wendde ik blik en camera naar rechts …

Dan weer keek ik naar links …

En zo kreeg ik al doende, heel voorzichtig, toch weer net wat een andere kijk op dat kleine stukje wereld …

Vorige week zondag schreef ik hier: “Terwijl de regen ook vandaag weer gestaag tegen de schuifpui klettert, prijs ik me rijk, dat ik nog steeds met veel plezier kan terugblikken op het ritje dat ik dinsdag 17 januari met Johan heb gemaakt. Ik kan nog dagen vooruit, voordat de winter mogelijk opnieuw een speldenprikje komt uitdelen …”

Even afgezien van het feit, dat het genoemde ‘speldenprikje’ wel eens een echt koude (en wat langere) winterperiode zou kunnen worden, komt die voorspelling aardig uit. Ik heb nog zeker voor een dag of drie, vier foto’s van die dinsdag in het archief zitten. Donderdag liet ik hier het lijnenspel zien, dat door een deel van de oeverbescherming aan het oostkant van het Tjeukemeer wordt gevormd. Vandaag zal ik een poging doen om die oeverbescherming wat meer in het landschap in te bedden …

Door de foto’s van boven naar beneden te bekijken, laat je je blik in feite van het zuiden via het westen naar het noorden over het Tjeukemeer glijden …

Rondom wordt het Tjeukemeer op de meeste plaatsen omzoomd met een brede rietkraag. Hier aan de oostkant, waar de golfslag het hevigst is, ligt een scheef aflopend talud met een laag asfalt …

De beschermende rij houten paaltjes voor het talud gaat zowel in zuidelijke als in noordelijke richting door in de vorm van een robuuste stenen dam …

Terwijl de regen ook vandaag weer gestaag tegen de schuifpui klettert, prijs ik me rijk, dat ik nog steeds met veel plezier kan terugblikken op het ritje dat ik dinsdag met Johan heb gemaakt. Ik kan nog dagen vooruit, voordat de winter mogelijk opnieuw een speldenprikje komt uitdelen …

Nadat we de deur van de vogelkijkhut zo zacht mogelijk achter ons hadden gesloten -en dat valt bij de “Skieregoes” net als bij de meeste vogelkijkhutten nog lang niet mee- liepen we over het pad terug richting parkeerplaats. Onderweg wierp ik nog eenmaal een blik op de hut…

Halverwege het pad vloog een groepje ganzen luid gakkend over. Kijk, die had ik door de smalle kijkgaten in de hut waarschijnlijk weer gemist, maar nu kon ik ze net even vangen in een mooi zacht tegenlicht …

Op de sloot langs het pad lag nog steeds een fragiel laagje ijs …

Waar het ijs was gesmolten, werd het riet weerspiegeld op een zacht rimpelende waterspiegel …

Op de sloot die andere kant van het pad haaks op de eerste sloot loopt, viel bijna geen ijs meer te bespeuren …

Nadat we het Nannewiid achter ons hadden gelaten, waren we al snel bij het eigenlijke doel van ons dagtripje: de ongeveer 7 kilometer verderop gelegen vogelkijkhut ‘de Skieregoes’ in het Easterskar (kaarte Google Maps) bij Rotsterhaule. Het Easterskar is me wel bekend, omdat ik in mijn tienerjaren regelmatig in deze omgeving kwam. De vogelkijkhut is echter nieuw voor me. Johan kende hem wel en wilde hier graag met me naar toe, omdat hij bereikbaar is zonder al te ver te hoeven lopen …

Dat wil echter niet zeggen dat we al snel bij de hut waren. Aan de schaduwkant van het paadje dat naar de hut leidt, lag nog vrij veel rijp op het gras en riet. Een deel van dat schitterende kristalwerk moest eerst natuurlijk nog wel even op de foto worden gezet, want het zou best eens de laatste kans kunnen zijn om dat deze winter te kunnen doen. Verder commentaar lijkt me overbodig, de beelden spreken voor zich …

Gelukkig Nieuwjaar!