Lichtlijnig

Het fotograferen van zweefvliegen gaat me over het algemeen heel aardig af. Het is een heel ander verhaal om een zweefvlieg op video scherp in beeld te krijgen en te houden. Toch heb ik onlangs een poging gedaan. Laat u niet afschrikken door de still hieronder, want YouTube heeft één van de minst scherpe beelden uitgekozen om als titelbeeld te dienen. Gelieve wel te kiezen voor de hoogste beeldinstelling …

Voor de goede orde naar aanleiding van een vraag die Artmus gistermiddag stelde (“Het gaat toch geen sexfilm worden hè…?”) nog even het volgende: het beestje heeft weliswaar een geil tongetje, maar ik zou het toch geenszins een sexfilm willen noemen …

Vandaag neem ik jullie even mee terug naar donderdag 10 juni, toen ik voorafgaand aan mijn tijdelijke ineenstorting mijn laatste fotokuiertje maakte in het Weinterper Skar. Intussen zijn lichaam en geest weer dusdanig hersteld, dat ik over dat kuiertje weer wat kan vertellen …

Het blauwgrasland werd gesierd met het eerste bloeiende jacobskruiskruid. Het zijn prachtige bloemetjes om te zien, maar in al hun schoonheid zijn ze behoorlijk giftig voor zoogdieren. Grazende dieren schijnen het levende jacobskruiskruid te herkennen als zijnde giftig en blijven er dan ook netjes vanaf. Zodra het jacobskruiskruid in hooi terecht komt, wordt het gevaarlijk, omdat dieren het dan niet meer als dusdanig herkennen. Grasland waarin jacobskruiskruid groeit, mag daarom absoluut niet als veevoer dienen …

Insecten hebben van de giftigheid totaal geen last. Integendeel, het jacobskruiskruid biedt hen een feestelijke dis. Op een zonnige dag is het er o.a. een komen en gaan van zweefvliegen …

Op die donderdag had ik het geluk dat er ook even een hommel voor me neerstreek op een van de bloemen. Maar het mooiste moest nog komen …

Terwijl ik al spiedend rondscharrelde tussen de eerste jacobskruiskruidbloemen, zag ik op een bepaald moment vanuit een ooghoek een klein zwart met rood vlindertje fladderen. Het kon niet missen, dat was de jacobsvlinder, ook wel sint- jacobsvlinder genoemd …

Dit dagactieve nachtvlindertje liet zich maar moeilijk benaderen. Zodra ik ook maar een stapje in zijn richting deed, vloog hij op om een half metertje verderop weer tussen gras en gebladerte neer te strijken. Uiteindelijk wist ik toch een paar acceptabele plaatjes van hem te schieten, en dat maakte dit toch weer tot een uitermate geslaagd kuiertje …

Als de jacobsvlinder nu maar voldoende eitjes op het jacobskruiskruid legt, dan hoop ik binnenkort ook de fraai gekleurde zebrarups nog eens te kunnen fotograferen.

Laat ik nog maar eens een poging doen om hier wat in de oranjestemming te komen, want dat gaat allemaal niet vanzelf dit jaar. De eerste wedstrijd van Oranje was maar zozo maandagmiddag. Er zijn weliswaar drie kostbare punten gepakt, maar het spel was nog allerminst overtuigend. Vanmiddag mogen ze met een goede wedstrijd tegen Japan laten zien of ze in staat zijn in het toernooi te groeien. De individuele kwaliteiten zijn er wel, maar die moeten wel allemaal op de juiste manier worden ingezet en benut, en daar ben ik voorshands nog niet echt gerust op …

Het hele WK-voetbal valt me tot nu toe trouwens behoorlijk tegen. Met uitzondering van Argentinië heeft nog geen der favorieten me tot nu toe echt kunnen imponeren. Duitsland speelde zondag een uitzonderlijk goede eerste wedstrijd, maar der Mannschaft raakte gistermiddag het spoor gelukkig alweer bijster. Spanje, Engeland en Frankrijk hebben tot nu toe ronduit teleurstellend gepresteerd. De enige prettige verrassing vond ik Chili tot dusver, maar ja, die hebben we nog maar één keer in actie gezien …

Om de dag een oranje tintje te geven, heb ik ervoor gekozen om het oranje havikskruid in het zonnetje te zetten. Tot mijn spijt zijn het allemaal plaatjes uit het archief, want naar het zich laat aanzien is ons havikskruid vorig  jaar augustus bij de herinrichting van een deel van onze tuin verloren gegaan. Hoewel het natuurlijk goed mogelijk is, dat ze laat zijn dit jaar …

Ter verhoging van de sfeer heb ik voor de tweede helft van de wedstrijd een paar foto’s uitgezocht waar een pyamazweefvlieg op of bij het havikskruid te zien is. Die beestjes zoemen een stuk minder irritant dan de Afrikaanse vuvuzela’s, en toch brengen ze leven in de brouwerij. Hopelijk komt het havikskruid nog weer tevoorschijn in ons tuintje, want ik mis zowel de prachtige bloemetjes als de insecten die er door worden gelokt …

Tot slot: of Nederland nu wint of niet, voor mij is het sowieso een feestelijke dag, omdat ik vanmiddag tussen vier en zes uur voorlopig voor het laatst aan het infuus lig. Het laatste vleugje oranje is daarom vandaag afkomstig van de oranjekoek, die ik vanmiddag meeneem voor de dames die me de hele week op zorgzame wijze hebben voorzien van koffie en methylprednisolon op de afd. neurologie van Nij Smellinghe …

Het Tourpeloton doorkruist vandaag in de koninginnerit de Haute-Savoi in de Franse Alpen. Er staan vijf zware beklimmingen en levensgevaarlijke afdalingen op het programma. Hoe gevaarlijk die afdalingen kunnen zijn, was gisteren te zien aan de afschuwelijke val van Jens Voigt. Vandaag zal het zo mogelijk nog gevaarlijker zijn, want het regent in de bergen.

De dag begon overigens met een verrassing: Denis Menchov, de Russische kopman van de Raboploeg, die nog geen dag goed heeft gereden, sprong mee met de eerste ontsnapping van de dag. Intussen is hij in een afdaling alweer tweemaal onderuitgegaan en peddelt hij nu eenzaam rond tussen de kopgroep en het peloton …

Onze landgenoot Kenny van Hummel moest het peloton ook vandaag al op de eerste beklimming weer laten gaan. Hij heeft opnieuw lang gestreden om op tijd binnen te komen, maar zojuist is hij gevallen en heeft helaas de strijd op moeten geven. Desondanks heb ik groot respect voor deze knaap, die tot vandaag alle beklimmingen helemaal in zijn eentje heeft weten te overleven.

Al met al zijn de ontwikkelingen voor mij voldoende reden om vandaag wat heen en weer te scharrelen tussen tuin, tv en pc. De foto’s van vandaag komen dan ook uit de tuin. Het is weer de tijd van de zweefvliegen, en verschillende soorten daarvan zijn erg fotogenieke insecten. Dat is ook bij deze het geval …

Net als waterjuffers lijken ook veel zweefvliegen veel op elkaar. Vanwege de minieme verschillen zijn ze vaak maar moeilijk te determineren. In dit geval gok ik erop, dat het een pyjmazweefvlieg is …

Sinds enkele dagen staat één van onze vlinderstruiken in bloei. Vandaag kon ik daar een eerste bezoeker op vastleggen …

Ook in dit geval weet ik niet zeker om wat voor beestje het gaat. Hij liet zich maar moeilijk fotograferen. Op slechts twee van de meer dan 20 foto’s hield hij zijn vleugels heel even stil, het overgrote deel van de tijd liet hij ze in hoog tempo bewegen …

Het is in ieder geval een nachtvlinder die overdag vliegt. Dat maakt het al iets gemakkelijker om tot een naam te komen. Kijkend naar de figuur op de vleugels, zou ik zeggen dat het een gamma-uil (Autographa gamma) is. Wetend dat er lezers met veel meer kennis op dit vlak zijn, hoor ik het natuurlijk graag even als het anders is …

Zo, en nu ga ik weer naar de buis, want de spanning stijgt.