Lichtlijnig

Vanmorgen hebben we weer eens genoeglijk bijgepraat met de neuroloog. Over de MS was weinig te melden, die kabbelt ook na zeven jaar nog steeds rustig voort. Wat me nog altijd het meest plaagt is die voortdurende vermoeidheid, maar daar bestaat nu eenmaal geen pilletje tegen, dus dat is en blijft een kwestie van mee leren leven. Over de tekenbeet die ik onlangs heb opgelopen, moest ik me maar niet teveel zorgen maken, zei de neuroloog, omdat de voorgeschreven antibiotica een probaat middel is om Lyme te voorkomen. Nadat we nog even kort hadden bijgepraat over mijn fotokuiertjes, zijn we weer huiswaarts gegaan …

Aan het begin van de middag ben ik even naar De Leijen gereden. Door het natte rietland ben ik bij Doktersheide naar het prieeltje gelopen. Daar heb ik een tijdje over het water staan turen …

Heel even leek de zon door het gesloten wolkendek te zullen breken, maar het bleek slechts een schijnbeweging te zijn. Het was grijs en het bleef grijs, en dat had een mooi vaag coulissenlandschap tot resultaat …

Behalve grijs was het ook knap winderig en frisjes. Terwijl ik tegen de ballustrade geleund stond te fotograferen, blies de wind af en toe gemeen om het hoekje van het prieeltje, wat eigenlijk niet kan om het prieeltje rond is en dus geen hoeken heeft, maar vooruit …

Nadat ik voldoende was uitgewaaid en uitgekeken raakte op de grijze coulissen, ben ik via Earnewâld en Oudega weer huiswaarts gereden. Onderweg kreeg ik nog de kans om een mooie witte buizerd en een paar reeën op afstand te kieken. Die foto’s gaan eerst even het archief in, zodat ik ook nog wat heb voor de regenachtige dagen die ongetwijfeld zullen komen …

En terwijl ik dit logje zit te tikken, komt de zon tevoorschijn … Better let as net …

Met het oog op de weersverwachting, waarin sprake was van toenemende bewolking in de loop van de dag, ben ik vanmorgen na de koffie meteen maar op pad gegaan, zodat ik nog even wat zon mee kon pakken. Met de huidige benzineprijzen is het zaak om zo mogelijk met één ritje twee fotokuiertjes te combineren. Omdat mijn benen vanochtend lekker stabiel aanvoelden, besloot ik er een noordelijk ritje van te maken met eerst een kort kuiertje naar het prieeltje aan de Leijen bij Doktersheide en vervolgens een wat langere kuier in de Alde Feanen.

Nu het riet weer is gemaaid, is het prieeltje dat met z’n voeten in de Leijen staat, al vanaf het parkeerplaatsje bij Doktersheide te zien …

Eind december kon ik vanaf het ijs foto’s maken van de voorkant van het prieeltje, nu kan ik het ook eens vanaf de achterkant laten zien …

Het was geweldig om in december over het ijs naar het eilandje te kunnen lopen, maar nu het weer is omringd door water, heeft het toch ook wel wat …

Waar op 4 januari nog schaatsers over het ijs zwierden, zwemt nu weer een fuut rond …

Terwijl ik lekker in zon en wind over het water uitkeek, passeerde er een formatie van drie soorten ganzen …

Verder was er niets dan heerlijke schitteringen op het water …

… en zacht wuivende rietpluimen …

Voorjaar aan de waterkant … heerlijk!

Omdat we dinsdag toch op de bevroren vlakte van de Leijen liepen, konden we eigenlijk ook meteen wel even bij het eilandje kijken, we waren nu toch in de buurt. Nu alleen nog het juiste spoor zien te vinden …

Zou dit het te volgen spoor zijn …

Nee, dat gaat van niks naar nergens …

En dit diagonale spoor dan …

Ook niet …, maar intussen hebben we het eilandje wel weer in zicht …

Dan kan het niet anders of we moeten dit spoor volgen …

En zo bereikten we na enig dwalen uiteindelijk toch het eilandje, dat slechts bestaat uit een paar bomen …

Nadat we in de betrekkelijke luwte van de bomen even een shagje hadden gerookt, begaven we ons weer op weg naar het prieeltje …

Even uitkijken bij het oversteken van de baan, want er komen voortdurend schaatsers aan …

We laten de klompen voor wat ze zijn en gaan op zoek naar een kop snert …

In voorgaande jaren gebruikte ik de donkere dagen tussen Kerst en Oud & Nieuw nog wel eens om terug te blikken op het afgelopen jaar, maar nu we hier in het noorden nog volop in de winter zitten, vandaag kwam de maximumtemperatuur weer niet hogen dan -4,1 ºC , kom ik daar deze week niet aan toe. Zo lang het echt winterweer is, wil ik daar zoveel mogelijk van genieten. Gisteren heb ik dat volop gedaan met mijn makker Johan. Tijdens de koffie besloten we voor een dagje ijspret te gaan. Daarbij konden we kiezen voor de drukte bij de 100 van Earnewâld of voor de rust van de Leijen. Het werd het laatste …

Ik had wel zin om het prieeltje, dat bij Doktersheide met zijn voeten in het water van de Leijen staat, nu eens vanaf de andere kant te bekijken. Onder normale omstandigheden is dat prieeltje alleen bereikbaar over een steigerpad dat door het riet loopt, zoals dat op de foto hierboven te zien is. Van het uitzicht over de Leijen vanuit het prieeltje heb ik in de loop der jaren al heel wat foto’s laten zien op mijn weblogs. Dit was het beeld dat ik er op 18 december heb vastgelegd …

Gisteren besloten we niet over het steigerpad naar het prieeltje te lopen, maar over de vaart, die vanaf het parkeerplaatsje aan de doodlopende weg naar de Leijen loopt. Toen ik – bijna bij de Leijen – een tak uit het ijs zag steken, werd het tijd om Johan tot voorzichtigheid te manen …

Dat bleek geen overbodige luxe te zijn, want een opengebarsten kistwerk had voor een fiks wak gezorgd. Zo’n kistwerk ontstaat vaak als gevolg van het draaien of toenemen van de wind, waardoor water en ijs in beweging komen. Op sommige plaatsen komen ijsmassa’s met elkaar in botsing en wordt het ijs opgestuwd. Gelukkig was er inmiddels op de wal tussen het riet al een veel gebruikte bypass aangelegd, zodat we er probleemloos omheen konden lopen …

Na het passeren van het wak moesten we nog even een aantal moeizame meters afleggen over samengeklonterde en hard bevroren sneeuwresten, maar dat was te overzien met het beeld van de lokkende ijsvlakte op de Leijen voor ons …

Zodra we op die vlakte waren, was duidelijk dat het echt winter was. Niet alleen werd er volop geschaatst, de wind die over de ijzige vlakte blies maakte het ook akelig koud. Maar goed, niet gezeurd, we wilden winterweer en dat hadden we! Intussen had ik mijn doel bereikt: zicht op het prieeltje zoals ik het nog niet eerder had gezien …

We hebben hier eigenlijk de hele winter nog maar weinig sneeuw gehad. De weinig sneeuw die er is gevallen, is op de Leijen allemaal naar deze westelijke oever gewaaid en licht opeengehoopt in het riet …

Het ziet er zo op het eerste oog allerminst aantrekkelijk uit om op te schaatsen, maar dat viel alleszins mee. Langs de oever van het meer is rondom een prachtige baan geveegd. Tijdens het oversteken van de baan konden we vaststellen dat het weliswaar werkijs was, maar dat het gezien de omstandigheden toch nog mooi hard en glad was …

Aan de overkant van de baan hebben we spoorzoekertje gespeeld op weg naar het eilandje. Daarover morgen meer. Vandaag ga ik verder maar wat op mijn lauweren rusten, want deze en de volgende ijskuier hebben me weer meer kracht gekost dan ik gisteren in eerste instantie vermoedde …

Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kijkje genomen bij de Leijen aan de kant van Eastermar. Aan de waterkant viel weinig te beleven. Er dobberden een paar eenden en een meerkoetje rond en er zat een visdiefje op een paaltje te wachten tot een vissersman eindelijk zijn netten zou binnenhalen. Daarmee was het wel gezegd. Omdat er weinig te zien was, besloot ik al snel terug te gaan naar de auto …

Bijna aan het eind van het pad streek een paar meter bij me vandaan een oranjetipje op een pinksterbloem neer. Zo onrustig als de oranjetipjes vorige week vrijdag in het Weinterper Skar waren, zo voorbeeldig bleef dit exemplaar op de pinksterbloem zitten, mij alle gelegenheid gevend om hem netjes te portretteren. Toen ik iets te dichtbij kwam, hield het beestje het voor gezien en fladderde hij naar elders …

Geen probleem, want deze pinksterbloem bleek ook bij anderen in trek te zijn …

De vlinder had zich nog maar nauwelijks verheven, of er streken een paar kleine insecten op de pinksterbloem neer …

Op weg terug naar huis besloot ik nog even een tussenstop te maken bij Doktersheide. De laatste keer dat ik aan deze kant bij de Leijen was, was op die mooie, maar koude 8e januari. De Leijen lag er toen bij als een heuse poolvlakte. Gistermiddag lag het er allemaal heel anders bij. Terwijl ik naar het prieeltje liep, werd mijn aandacht getrokken door een vogeltje dat in het riet het hoogste lied zong. Waarschijnlijk gaat het zeer toepasselijk om een rietzanger …

Toen hij uit zicht verdween, ben ik tussen het riet door naar het prieeltje gekuierd, dat op palen boven het water rust …

In de bos- en heidegebieden hier in de buurt is i.v.m. de aanhoudende droogte een rook- en stookverbod afgekondigd, maar hier boven het water kon ik wel even een peukje roken. En dat heb ik dan ook gedaan, terwijl ik wat zat te mijmeren bij het uitzicht over de Leijen …

Het was weer een mooie middag.