Lichtlijnig

Met een tevreden gevoel vervolgde ik gistermiddag mijn fotokuier aan de zuidkant van het Weinterper Skar, nadat ik wat foto’s had kunnen maken van de blauwe knoop. Het volgende doel was het vennetje dat een stuk verderop glinsterend in het landschap ligt …

Daar aangekomen heb ik eerst enige tijd lekker in het zonnetje op het bankje gezeten. Ik had gehoopt hier wat libellen of juffers te kunnen fotograferen, maar die lieten zich nauwelijks zien. Daarnaast was de wind spelbreker, zodat de paar foto’s die ik heb gemaakt van een vuurjuffer en een lantaarntje helaas onscherp bleken te zijn …

Hopend op meer succes bij het meest zuidelijke ven ben ik nog even verder gelopen. Onderweg passeerde ik de kleine kudde schapen die het terrein hier begraast. In het bosje dat de herinrichting van het terrein heeft overleefd zochten ze de schaduw op voor hun siësta …

Bij het zuidelijke ven heb ik eerst een tijdje in het lange gras op de hoge wal aan de oostelijke oever gezeten. Om teken zo weinig mogelijk kans te geven probeer ik zo weinig mogelijk ik het gras te gaan zitten, maar soms valt er niet aan te ontkomen, omdat mijn benen toch hun rust moeten hebben …

Vervolgens heb ik wat rondgescharreld op ‘het strandje’. Even dacht ik een heidelibel te zien die zich te grazen had laten nemen door een kleine zonnedauw. Toen ik wat dichterbij kwam werd duidelijk dat hij niet vast zat, want hij vloog gewoon weg. Afijn, het is geen geweldige plaat geworden, maar mijn missie om een libel te fotograferen was in elk geval geslaagd …

Even later lukte het me ook nog om als toegift een mannelijk platbuiklibel vast te leggen. Een macro-opname mocht ik niet van hem maken, maar met behulp van de zoomlens lukte het wel …

Het was weer een heerlijke kuier. En met het huidige grijze weer is het geen straf om mijn benen vandaag gedwongen rust te geven. Ik nestel me zo meteen weer lekker voor de live beelden van het Skûtsjesilen. Hopelijk gaat het daarbij wat rustiger dan gisteren, want toen vielen er bij een daverende aanvaring drie gewonden.

Zondag was het met een maximumtemperatuur van 25,8 ºC een prachtige zomerdag in ons tuintje, gisteren kwam het kwik helaas niet hoger dan ruim 15 graden en was het de hele dag somber en grijs. Het verschil kan weer nauwelijks groter zijn.Wat de temperaturen betreft lijken we in een rollercoaster te zitten, en daar kan mijn lijf nog steeds slecht tegen. Daarom ben ik gisteren maar een dagje binnen gebleven. Dat gaf me de gelegenheid om de weercijfertjes van de koude meimaand op een rijtje te zetten en een videootje te monteren …

Terwijl de kikkers in het vennetje achter het struikgewas er lustig op los kwaakten en de vogels in de bomen rondom zaten te kwinkelieren, zag ik vorige week maandag aan het begin van het pad naar de dobbe in het Weinterper Skar ineens hoe een spinnetje bezig was met het inpakken van een insect. Nadat ik er een paar foto’s van had gemaakt, heb ik de videofunctie van de camera ingeschakeld om deze actie vast te leggen …

Terwijl ik daarmee bezig was, werd ik door mijn fotomaatje gewezen op een platbuik libel, die verderop tussen de braamstruiken mooi zat te zijn. Omdat die platbuik natuurlijk ook even op de foto moest, miste ik bijna de verrassende wending van de avonturen van de spin en zijn buit. Het kevertje ontpopte zich tot een ware Houdini Beetle.
Afijn, kijk maar even mee …

Hoewel mijn actieradius dinsdag maar zeer beperkt was, dienden de onderwerpen zich in hoog tempo aan rondom de afsluitboom die ik tot zitplaats had verheven. Juffers en libellen die dachten veilig te zijn in een grote wirwar van braamstruiken vlak bij de afsluitboom, kwamen van een koude kermis thuis, omdat ze zich verkeken op het bereik van mijn camera …

De azuurjuffer op de bovenstaande foto speelde op safe door in beweging te blijven en uiteindelijk een meter of acht verderop tussen de doornige takken van de braamstruiken neer te strijken. De platbuik die pakweg vier mter bij me vandaan zat, moest er echter wel aan geloven. Knip, ik heb je …

Toen ik vervolgens even om de bosschage heen liep, zag ik nog een platbuik zitten. Dit exemplaar had duidelijk een probleem met de rechter achtervleugel …

Vorige week donderdag liet ik hier al een foto zien van een prachtige vrouwelijke platbuik libel (Libellula depressa). Toen schreef ik al, dat ik waarschijnlijk nog wel een paar foto’s van deze schoonheid zou laten zien. Omdat ik vandaag nog een beetje in gouden sferen verkeer na de voetbalwedstrijd van gisteravond, lijkt dit me een goed moment om die woorden waar te maken …

Vandaag stond er weer een gezamenlijke fotokuier met mijn fotomaatje op het programma, of eigenlijk twee kuiertjes. Om te beginnen zijn we naar het Weinterper Skar gereden, omdat Jetske graag wat foto’s wilde maken van de brede orchis (Dactylorhiza majalis). Terwijl Jetske zich daartoe in de berm neervleide, richtte ik mijn camera op wat andere bloemen. De foto’s daarvan bewaar ik tot morgen …

Daarna hebben we een soort hindernisbaan afgelegd om bij de dobbe te komen. Onderweg moesten we grote aantallen rupsen, die aan zijden draden door de lucht zweefden, zien te vermijden. En dat viel nog lang niet mee, zodat we heel wat ongedierte bij elkaar uit de haren en van de kleren hebben moeten plukken.

Eenmaal bij de dobbe heb ik het er lekker van genomen door mijn rust te pakken op het bankje, terwijl Jetske een tijdlang op zoek ging naar uitsluipende libellen en meer moois. Uitsluipers waren er niet te vinden, maar er hing recht tegenover het bankje op zeker moment wel een prachtige goudkleurige libel aan een stengel. Het lijkt me een vrouwelijke platbuik (Libellula depressa)…

Aangezien het de eerste libel was die ik dit jaar voor de camera kreeg, en omdat Jetske nog elders rondstruinde, ben ik toch maar even van het bankje opgestaan om hem als eerste vast te leggen. Pas daarna heb ik Jetske op dit fraaie beest gewezen. Een van de komende dagen volgen er waarschijnlijk nog wel een paar foto’s, want ze was echt wonderschoon.

Omdat Jetske nog nooit een groentje (Callophrys rubi) had gezien, laat staan dat ze er een had gefotografeerd, besloten we via de Merskenheide terug te rijden. Dat was eigenlijk een beetje tegen beter weten in, want de zon was intussen verdwenen achter de steeds dikker wordende sluierbewolking en het begon weer harder te waaien. De kans om groentjes, blauwtjes of wat voor vlinders dan ook aan te treffen werd met de minuut kleiner.

Op de bekende plekken was dan ook in tegenstelling tot dinsdag geen vlinder te zien. Terwijl ik Jetske het plekje wees, waar ik dinsdag bijna werd verrast door een adder (Vipera berus), moest ik toegeven dat ik toch op een heel andere manier om me heen keek dan in het recente verleden. Dat betaalde zich nog geen minuut later uit. Ruim een meter naast het pad zag ik een adder liggen …

“Kijk, daar ligt er één …,” fluisterde ik Jetske toe, terwijl ik naar de slang wees.
Jetske dacht in eerste instantie dat ik het over een groentje had en keek zoekend rond. Pas toen ik al een paar foto’s had gemaakt, zag Jetske hem ook liggen. De slang bleef lang genoeg liggen om allebei voldoende foto’s van hem te kunnen maken, maar hij toonde al snel tekenen van verontrusting door zijn kop omhoog te steken. Net op het moment dat ik was overgeschakeld op de videomodus, schoot hij weg tussen de heide …

Het was een prachtige uitsmijter van weer een mooie gezamenlijke fotokuier!