Lichtlijnig

Breekt er na bijna een half jaar eindelijk een week met mooi en stabiel weer aan …

Word ik snipverkouden … mijn neus loopt al een paar dagen een stuk sneller dan mijn benen …

We zetten de bloemetjes eens een paar dagen buiten …

Het is tenslotte wat regenachtig, wat vocht zal de bloemen goed doen …

Zelf zit ik eerlijk gezegd op dit moment niet te wachten op regen, wat mij betreft zou dat nog best een weekje kunnen wachten …

Nou ja, een paar buitjes zullen we wel overleven, we kunnen altijd nog ergens gaan schuilen …

Als ‘t moet duiken we gewoon een paar dagen weg onder een parasol of een plu…

Sinds begin deze week bloeien de eerste grote oranje papavers in ons tuintje, ook die zijn een week of twee vroeger dan normaal …

Gistermiddag heb ik een eerste poging gedaan om daar een paar af en aan vliegende hommels te kieken …

Dat is al bijna net zo moeilijk als het fotograferen van grutto’s of zwaluwen in volle vlucht …
Als het zonnetje wil meewerken, zal ik in het weekend nog eens een kansje te wagen.

De regen van afgelopen nacht – er viel hier 27 mm – heeft ons tuintje heerlijk opgefrist, en de temperatuur is op dit moment met 23,2 ºC (nog) een stuk draaglijker dan de afgelopen dagen. Nu nog even het dagelijkse logje oranje kleuren, dan ben ik helemaal klaar voor de finale van het WK-voetbal, waarin Nederland het vanavond moet opnemen tegen Spanje. Na het verlies in eerdere WK-finales tegen Duitsland in 1974 en tegen Argentinië in 1978 moet het vandaag lukken om de titel in de wacht te slepen. Het zal niet makkelijk worden, maar driemaal is scheepsrecht!

Ook vandaag blijven de slingers, ballonnen en vlaggetjes in de kast en zet ik de finale luister bij met mijn eigen oranje elftal. Eerst maar een paar vlinders die ik afgelopen week heb gefotografeerd. Om te beginnen is daar de gehakkelde aurelia, die woensdag neerstreek op een struik tegenover het bankje bij de dobbe. Laten we hopen dat onze jongens in Zuid-Afrika zich vanavond net zo speels en dartel over het veld bewegen als deze vlinder over het algemeen door de lucht fladdert …

Een wat meer gedrongen en kleinere vlinder is het dikkopje, dat ik woensdag onderweg terug naar de auto wist vast te leggen. Wat mij betreft staat het dikkopje symbool voor de bevliegingen en de snelle acties van onze kleine mannen Robben en Sneijder …

Ook nieuw is het oranje havikskruid, dat na de herinrichting uit ons tuintje leek te zijn verdwenen. Dankzij een medeblogster is het onlangs weer in ons tuintje komen aanwaaien om wat kleur en fleur te brengen …

Ook oude bekenden, die de afgelopen weken op speeldagen van Oranje al eerder kleur gaven aan dit weblog, mogen natuurlijk niet ontbreken. Het lieveheersbeestje toont de strijdlustigheid, die onze manschappen vanavond ook moeten laten zien …

Ook voor de Geum Coccineum ‘Borisii’ heb ik natuurlijk weer een plekje ingeruimd …

Het nimfje van de struiksprinkhaan op de oranje papaver staat met zijn grote antennes voor de oplettendheid van Maarten Stekelenburg, die zich tijdens het toernooi heeft ontpopt als een topkeeper …

Weer of geen weer, of ze nu voor staan of achter, het onderstaande vliegje op de natte papaver staat symbool voor de strijdlust en vasthoudendheid die Oranje ook in de laatste wedstrijd van het WK moet tonen …

Om het hoofd koel te houden gooi ik er nog een paar lampionnetjes in de sneeuw tegenaan …

En natuurlijk mag op deze dag de oranje leeuw niet ontbreken …

Als we er allemaal – van jong tot oud – in geloven, moet het lukken …

Laten we hopen op een mooi oranje eind van de dag. Ik ga voor een 2-1 overwinning …

Het belooft een gedenkwaardige sportdag te worden. Alle ogen zijn vanavond gericht op Kaapstad, waar het Nederlands elftal voor de vierde keer in de WK-historie mag aantreden in de halve finale van het toernooi. De dag staat dan ook vooral in het teken van Oranje. Ook vandaag dient één van onze papavers weer als kleurrijke achtergrond op een wedstrijddag van Oranje. Ditmaal brengt één van de naar schatting 1.500 soorten sluipwespen die in ons land voorkomen wat leven in de brouwerij …

Gelukkig bieden resultaten uit het verleden ook in het voetbal geen garanties voor de toekomst. Lang geleden (in 1930 en in 1950) werd Uruguay tweemaal wereldkampioen, terwijl Oranje tot dusver nooit verder kwam dan een tweede plaats in 1974 en 1978. Ook in onderlinge confrontaties tussen Nederland en Uruguay trokken de Zuid-Amerikanen tot nu toe aan het langste eind: van de vier eerdere duels won Uruguay er drie (1924, ’28 en ’80) en Oranje één (1974) …

Het zal opnieuw niet gemakkelijk worden om Uruguay te verslaan, maar als onze manschappen de rust bewaren en waken voor onderschatting van de tegenstander, moet het mogelijk zijn om voor de derde maal in de geschiedenis de finale van het WK te halen. Ik houd het op een 2-1 overwinning …

Er is echter meer dan alleen voetbal vandaag. Na een glorieuze start vanuit Rotterdam trok  de Tourkaravaan gisteren door de Ardennen. Het werd een helse tocht met massale valpartijen, waarbij ruim 70 renners tegen het asfalt smakten. Met schaafwonden, kneuzingen, een gescheurde ellepijp en wat dies meer zij krijgt het peloton vandaag opnieuw een zware etappe te verwerken: de route voert o.a. over ruim 13 kilometer kasseienstroken, die normaal gesproken alleen deel uitmaken van Parijs-Roubaix, oftewel de Hel van het Noorden. Daarom sluit ik vandaag af met een geel bloemetje: gewoon biggenkruid met wat waarschijnlijk een soort zweefvlieg is …