Lichtlijnig

De herfst begon rustig met een wat koele septembermaand. De gemiddelde temperatuur lag in september met 13,2 ºC een halve graad onder het langjarig gemiddelde van 13,7 ºC. Oktober begon met een heerlijke nazomerse periode, in de eerste decade kwam de gemiddelde temperatuur uit op 14,6 ºC. Daarna volgde een koude periode, waardoor de gemiddelde temperatuur uiteindelijk uitkwam op 10,1 ºC, tegen normaal 9,9 ºC. Op 17 oktober kon ik de eerste nachtvorst noteren. In november bleven de temperaturen lange tijd op en neer golven, maar vanaf de 21e werd een dalende lijn ingezet. De gemiddelde temperatuur kwam in november uit op 4,9 ºC, tegen normaal ca. 5,8 ºC …

De gemiddelde temperatuur kwam in de herfst van 2010 in ons tuintje uit op 9,4 ºC, tegen normaal ca. 9,8 ºC. Bij het KNMI in De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur uit op 9,9 ºC tegen een langjarig gemiddelde van 10,2 ºC. Het aantal warme dagen (20 ºC of hoger) bleef beperkt tot 5, waar dat er normaal ca 8 zijn. Bijzonder was dat de maximum temperaturen op laatste vier dagen van de maand onder het vriespunt bleven, echte ijsdagen dus …

Behalve rustige, zonnige dagen kende ook de herfst van 2010 de nodige regenachtige en buiïge dagen. Topper was in dat opzicht 14 september, toen ons tuintje op één dag 37 mm te verwerken kreeg …

Landelijk viel in de herfst van 2010 ongeveer de normale hoeveelheid neerslag: 241 mm tegen een langjarig gemiddelde van 235 mm. Dankzij de natte septembermaand was het in ons tuintje aan de natte kant: 270 mm tegen normaal ca. 231 mm …

Mogelijk als gevolg van de natte zomer gaat 2010 de boeken in als een zeer rijk paddenstoelenjaar. Er waren niet alleen veel paddenstoelen, er kwamen ook bijzondere soorten tevoorschijn. Zelf heb ik dit jaar veel minder paddenstoelen gefotografeerd dan voorgaande jaren, maar in dit overzicht mogen ze toch niet ontbreken …

Wat ook niet mag ontbreken, is een foto die de kou aan het eind van de meteorologische herfst laat zien: sneeuw en ijs op de dobbe in het Weinterper Skar op 30 november:

Gistermiddag heb ik weer eens een kuiertje gemaakt in de tuin van huize Olterterp. Oorspronkelijk stond op deze plek het slot van de familie Van Boelens. Leden van deze familie bezaten een groot deel van het gebied in en rond Olterterp. Het park rond het landhuis is aangelegd in de stijl van de beroemde tuinarchitect Lucas Pieters Roodbaard Het slot werd in 1906 afgebroken en vervangen door een landhuis. Sinds de jaren negentig is het landhuis in gebruik als hoofdkwartier van de Friese natuurbeschermingsorganisatie It Fryske Gea …

Vorig jaar was ik hier op 28 oktober, drie dagen later dan nu dus, maar het verschil tussen toen en nu is groot. Een jaar geleden was het park volop in herfsttooi gehuld, terwijl op dit moment het groen nog overheerst. Kijk maar eens naar deze foto van 28 oktober 2009 …

Meer foto’s van vorig jaar zijn hier te zien. Toch vielen er ook nu wel wat fraaie herfstplaatjes te scoren. Bij het betreden van het park had het er alle schijn van dat de bakker net wat verse broodjes had gebracht. Omdat ik thuis al een paar broodjes had gehad, heb ik deze maar laten liggen …

Een stukje verderop stond een van de laatste vliegenzwammen nog stoer overeind. Helemaal puntgaaf was hij niet meer, de vraatschade aan de bovenkant laat zien dat ook hier het verval zijn intrede heeft gedaan …

Vanuit het juiste standpunt waren er toch ook nog wel wat mooie herfstbladeren te fotograferen …

Het was een heerlijk kuiertje op een mooie zonnige najaarsdag …

De afgelopen week heb ik me tussen de bedrijven door bezig gehouden met de voorbereiding van de overdracht van de website, de e-mail en het digitale archief van het clubblad van jeu de boulesvereniging SVP aan het bestuur. Omdat de website en het clubblad waarschijnlijk zullen worden overgenomen door enkele mensen die nog minder verstand van zaken hebben dan ondergetekende, heb ik een beknopte, maar duidelijk geïllustreerde handleiding geschreven m.b.t. de werking van een en ander …

Gisteravond heeft de overdracht plaats gevonden met een mondelinge toelichting mijnerzijds. Daarna hebben de voorzitter en een bestuurslid getekend voor de overname van een en ander en heb ik ervoor getekend, dat ik me vanaf nu op generlei wijze meer bezig zal houden met de website, de e-mail en het clubblad van SVP. Daarmee is een eind gekomen aan een 26-jarig lidmaatschap van SVP en ruim tien jaar actieve inzet voor de vereniging middels beheer van website en clubblad …

Ik ben blij dat een en ander na een korte periode vol spanning en stress op een nette manier is afgerond. En dat laat zich vandaag voelen in de vorm van een enorme vermoeidheid. Meer dan een kort fotokuiertje in het bos bij Beetsterzwaag zat er vandaag dan ook niet in, maar dat kuiertje heeft wel een paar aardige plaatjes opgeleverd van een drietal glimmende porseleinzwammen.

Het is me lang gelukt om in (na)zomerse sferen te blijven, maar nu oktober zijn intrede heeft gedaan en de temperatuur een stuk is gedaald, valt er niet meer aan de herfst te ontkomen …

Vuurrode bessen doen hun best om vogels te lokken, bladeren kleuren bruin en geel, en hier en daar hangt nog een laatste braam die langzaam begint te verschrompelen …

Vliegenzwammen en andere paddenstoelen worstelen zich moeizaam uit de grond omhoog …

Helemaal zonder slag of stoot gaat dat niet, zoals blijkt aan de andere kant van dezelfde vliegenzwam …

Een meter verderop staat nog een vliegenzwam met een fraai opengewerkte hoed …

Kortom: het is nu toch echt herfst.

Rond het middaguur kregen we bezoek van Nils en Tijmen. Tijmen hield het binnenshuis al snel voor gezien. Als het niet regent is het mannetje tegenwoordig het liefst buiten, en omdat ik dat met alle liefde ondersteun, zijn we samen naar buiten gegaan. Daar moest allereerst de vernieuwde vijver worden bewonderd. Gelukkig kreeg het geheel Tijmen’s goedkeuring  …

Nadat ik had uitgelegd, dat hij nu wel voorzichtig moest zijn bij de vijver, omdat er geen hek meer omheen staat, knikte Tijmen ijverig, terwijl hij vroeg of hij de visjes mocht voeren. Natuurlijk mocht dat, maar dan wel onder streng toezicht, want bij het zien van dit beeld houd je je hart vast …

Gelukkig hielden we het droog en konden we verder op pad.
“Hé …, jullie hebben paddenstoelen in de tuin,” riep Tijmen even later verrast uit …

Natuurlijk was de tuin al snel te klein en wilde Tijmen graag even naar het speeltuintje. Daar begon hij, terwijl hij honderduit kletste, al snel te bouwen aan een groot kasteel. “Met een muur, want dan kunnen anderen er niet in, pake …”

Toen het kasteel bijna klaar was, zagen we dat er een drankfles in het speeltuintje lag …

Op weg terug naar huis besloten we even een klein ommetje te maken, zodat Tijmen de fles kon afleveren waar hij hoorde in de glascontainer …

Later op de middag zijn we begonnen aan de klus waar Tijmen eigenlijk voor was gekomen: druiven plukken …

Twee jaar geleden bleef Tijmen onder het motto “Druiven opeten … in de mond“ aan één stuk dooreten van de druiven. Vandaag had hij aan één druif genoeg, want er zaten pitjes in … Daarom werden de geplukte druiven zorgvuldig bij elkaar gelegd, zodat hij ze mee kon nemen voor mama, want die zou ze vast wel lekker vinden …