Lichtlijnig

Het wordt tijd om – in ieder geval voorlopig – tot een afronding van de serie over het Wad te komen, want anders loop ik straks teveel achter. Zo heb ik donderdag bijvoorbeeld weer de eerste reeën in een weiland kunnen fotograferen. De fotokuier van vandaag stond in ‘t teken van de grassierkunst en de laatste heidelibellen. Dit alles moet echter nog maar even wachten …

De ritmisch op en neer dansende weerspiegelingen van de paaltjes in het Wad vroegen natuurlijk om wat video-opnamen. Nu heb ik tegenwoordig voor dit soort momenten mijn statief altijd in de auto liggen, en daar lag het nu dus ook … een stuk verderop op de parkeerplaats aan de andere kant van de dijk …
Johan bood aan om het even op te halen, maar dat vond ik toch ook weer wat te ver gaan. Een mens moet af en toe ook eens wat kunnen improviseren, en dus heb ik mijn camera m.b.v. een pakje papieren zakdoekjes zo goed en zo kwaad als het ging horizontaal op het schuine dijkvlak gelegd. Het voordeel daarvan was dat ik een mooi laag standpunt had …

De ca. 30 minuten aan ruwe opnamen heb ik de afgelopen dagen tot een 10 minuten durend filmpje gekneed. De ondersteunende muziek is ook nu als vanzelfsprekend weer van Johan van Aken. Om het idee van “Ontstressen aan ‘t Wad” zo dicht mogelijk te benaderen, kun je – afhankelijk van je computer en de snelheid van je internetverbinding – het filmpje het best op zo hoog mogelijke kwaliteit beeldvullend afspelen …

Johan doet overigens tot en met 5 december mee aan de kunstmanifestatie “Kunst in Smallingerland 3“, die vanmiddag om 15:00 wordt geopend door wethouder Nieske Ketelaar. Beeldprojecties van Johan van Aken zullen tijdens de manifestatie worden geprojecteerd op een muur van het gemeentehuis tegenover Expositieruimte De Galerij. Eind november hoop ik hier nog eens op terug te komen.

Meestal is het vaste prik om even wat foto’s te maken bij de palenrij aan de rechterkant. De aan weer en wind blootgestelde palen herbergen vaak diverse fotografische schoonheden in de vorm van ingeklemde schelpen, stukken van vissersnetten en wat dies meer zij …

Omdat mijn benen dinsdag de kracht niet hadden voor die altijd weer wat moeizame klauter- en struikelpartij, hebben we gekozen voor de rij paaltjes die links van ons aan de voet van de dijk in het water stonden …

Daar hebben we al kijkend, fotograferend en filmend een tijdlang heerlijk op de dijk gezeten …

Licht, wind en water speelden een prachtig spel met de paaltjes …

Toen de lucht na een tijdje openbrak, leek de wind te draaien. De veranderde golfslag verbrak de betovering van het lichtspel in het water, en plotseling vonden we allebei dat het plotseling een stuk frisser was geworden. Tijd om de dijk weer te beklimmen. Vanaf de top van de dijk wierpen we nog een laatste blik op de zee. Ineens bood ‘t Wad weer een heel andere aanblik …

Gelukkig heb ik geen nadelige gevolgen ondervonden van de natte voet die ik gisteren tijdens het tochtje met Jetske door De Weerribben opliep. Ook het probleem met de ruitensproeier van de auto was slechts van tijdelijke aard. Na een bezoekje aan de garage functioneert de sproeier weer uitstekend. Daarom durfde ik het aan het begin van de middag wel aan om Johan te vragen of hij zin had om samen een ritje door de sneeuw te maken. Daar was hij wel voor te porren, en dus reden we rond één uur Drachten uit. We hadden weer geen beter moment kunnen treffen. Eindigden we ons vorige tochtje op 1 december met een blauw uurtje, ditmaal begonnen we met ‘n wit uurtje …

Terwijl we over de vlakte ten westen van Drachten reden, leek er vanuit de dikke sneeuwlaag plotseling een witte nevel omhoog te komen. Het gevolg was dat we ons ineens echt in een oneindig witte wereld bevonden …

Hier en daar stak nog een paaltje boven de sneeuw uit, verder bevond zich tussen ons en een wel heel erg vage bosrand in de verte bij Boornbergum alleen nog een eenzaam schaap …

De knotwilgen die de Flearbosk omzomen verdwijnen zachtjes in de witte wereld …

Een stukje verderop is het met een aantal hekken in het land al niet anders gesteld …

Terwijl we al mijmerend en oh’s en ah’s murmelend ten zuiden van Aldeboarn op de Fjûrlânswei stonden, vroeg Johan zich af: “Wij zijn hier … dat hek is hier … maar waar is de wereld gebleven …?

Het was weer een geweldig ritje, dat een heel ander beeld opleverde dan gisteren, maar in fotografisch opzicht was het zeker niet minder.