Lichtlijnig

Vorige week zondag schreef ik hier: “Terwijl de regen ook vandaag weer gestaag tegen de schuifpui klettert, prijs ik me rijk, dat ik nog steeds met veel plezier kan terugblikken op het ritje dat ik dinsdag 17 januari met Johan heb gemaakt. Ik kan nog dagen vooruit, voordat de winter mogelijk opnieuw een speldenprikje komt uitdelen …”

Even afgezien van het feit, dat het genoemde ‘speldenprikje’ wel eens een echt koude (en wat langere) winterperiode zou kunnen worden, komt die voorspelling aardig uit. Ik heb nog zeker voor een dag of drie, vier foto’s van die dinsdag in het archief zitten. Donderdag liet ik hier het lijnenspel zien, dat door een deel van de oeverbescherming aan het oostkant van het Tjeukemeer wordt gevormd. Vandaag zal ik een poging doen om die oeverbescherming wat meer in het landschap in te bedden …

Door de foto’s van boven naar beneden te bekijken, laat je je blik in feite van het zuiden via het westen naar het noorden over het Tjeukemeer glijden …

Rondom wordt het Tjeukemeer op de meeste plaatsen omzoomd met een brede rietkraag. Hier aan de oostkant, waar de golfslag het hevigst is, ligt een scheef aflopend talud met een laag asfalt …

De beschermende rij houten paaltjes voor het talud gaat zowel in zuidelijke als in noordelijke richting door in de vorm van een robuuste stenen dam …

Nu de rust op de zon is teruggekeerd en er vooreerst geen kans meer is op poollicht, moest ik hier het verslag van mijn ritje met Johan van dinsdag 17 januari maar weer eens oppakken. Waar waren we ook alweer gebleven …?

Na het bezoek aan de vogelkijkhut “Skieregoes” in het Easterskar, stelde Johan voor om naar Oranjewoud te rijden en daar ergens een hapje te eten. Dat ging mij echter net even te snel. Door eerst een kilometer of zes, zeven de andere kant op te rijden, zouden we nog mooi even een kijkje kunnen nemen bij het Tjeukemeer …

Het Tjeukemeer is het grootste meer in de provincie Fryslân. Bij slecht weer kan het er aardig spoken. Daarom is er enige tijd geleden hier langs de Marwei (kaartje Google Maps) aan de oostelijke kant van het meer een nieuwe oeverbescherming aangelegd om verdere afkalving van het land te voorkomen …

Het leverde in het mooie, nog steeds wat winters blauwe en heldere licht verrassend mooie lijnen en vlakken op, die toch weer een stuk vrolijker stemmen dan het druilerige weer op deze donderdag. Maar er gloort nog steeds hoop voor de winterliefhebbers …

Het lijkt erop dat we vanaf zondag in elk geval enige dagen winter krijgen, het is alleen nog de vraag hoe lang dat zal duren. Voorlopig heb ik gelukkig nog wel wat vrolijk stemmende foto’s in voorraad, waarmee ik het huidige herfstweer buiten de deur kan houden.

“Mij lijkt het heel gevoelig voor de jeugd die het als lego kan gaan zien …” en “Ik dacht hetzelfde idee als Sjoerd, zou de jeugd niet …”, luidden twee reacties n.a.v. het eerste logje over de Ecokathedraal van gisteren. Wel, gelukkig valt dat tot dusverre reuze mee. Er wordt al bijna 30 jaar aan het project gewerkt, en voor zover ik weet, is er nog nooit sprake geweest van vernieling of baldadig gedrag. De enige jongeren die ik er ooit heb getroffen, waren in oktober 2006 zeer serieus bezig met filmopnamen …

Bankjes staan er niet in de Ecokathedraal, het is dan ook geen attractie in de normale zin des woords. De Ecokathedraal is een werkplaats waar Louis le Roy al vanaf 1982 restmateriaal van stratenmakers (zoals stoeptegels, klinkers, stoepranden en betonnen paaltjes) op elkaar stapelt. Zo bouwt hij een Ecokathedraal. Hij metselt niet, maar stapelt. Zo nu en dan wordt er weer nieuw materiaal gestort, waarmee Le Roy aan het werk gaat. Het werk van Le Roy, die inmiddels 86 jaar is, wordt nu voortgezet door een groepje vrijwillgers …

Dat er geen bankjes staan, kan mij er niet van weerhouden om regelmatig even een fotokuiertje te maken in de Ecokathedraal. Er is altijd wel ergens een muurtje waar ik even op kan rusten. Voorzichtig, dat wel, want alle materiaal wordt zonder gebruik van metselspecie met de hand los opgestapeld …

In een artikel “De koning en zijn ecokathedraal” komt Louis le Roy aan het woord:
Stel dat de mensen in de Middeleeuwen, ‘ zegt hij, ‘tijdens hun leven het eindproduct van hun werk wilden zien. Dan zou er nooit een kathedraal gebouwd zijn.’ Le Roy is een professor met de eeltige handen van een bouwvakker. Waarom is hij zo scherp op bouwen zonder technische hulpmiddelen? ‘De mens moet weer leren zijn energie te gebruiken,’ meent hij …

‘Dat noem ik vrije energie. We zoeken ons rot naar olie en gas en gooien menselijke energie weg. In de grote steden barst het van de werklozen. Ik heb decennia lang in mijn eentje aan een ecokathedraal gebouwd en zo zie je dat de mens met zijn vrije energie geweldig kan presteren. Laten we die energie nu eens wereldwijd inzetten, het is een schone energie die nota bene iedereen bezit. Laten we weer menselijke arbeid inzetten en zo de werkloosheid oplossen en een bijdrage leveren aan wat ik een dubbelstad noem, een stad van vrijheid en de echte stad, een plek waar men spelenderwijs kan bouwen. ‘

Ik kom er graag, omdat de Ecokathedraal in ieder seizoen zijn eigen charme en sfeer heeft. In lichamelijk opzicht moet ik nadien steevast de tol betalen voor de inspanning die het klimmen en dalen me kosten, maar dat is het me elke keer weer waard, want ik kom er in mentaal opzicht steeds weer heerlijk opgefrist vandaan …

Morgen zal ik hier wat bouwwerken laten zien, die in de loop der jaren deel zijn gaan uitmaken van de natuur.

Eigenlijk had ik voor vandaag een heel andere fotosessie in de planning. Maar nadat ik vanochtend mijn eerste wat wankele stappen had gezet, en in de tuin tot de constatering was gekomen dat het niet alleen grijs, maar ook koud was, besloot ik mijn plannen maar aan te passen. Onder het genot van een dampend bakje koffie heb ik even in overweging genomen om de rest van de dag maar lekker binnen te blijven. Er ligt tenslotte nog een aanzienlijke hoeveelheid zonnige foto’s van een tweede kuiertje van maandagmiddag …

Na een verkwikkende douche kwam ik echter tot de slotsom, dat het toch maar beter zou zijn om even een ommetje te maken. Even de benen strekken, even wat frisse lucht opsnuiven en toch maar even iets van het grijze weerbeeld van de dag laten zien. En dus stond ik rond het middaguur op het strandje bij Smalle Ee …

Diep weggedoken in de kraag van mijn jas, die gelukkig ruim genoeg is om ook mijn camera droog te houden, liep ik naar de waterkant. Daar werd ik welkom geheten door zeven aalscholvers, die op de rij paaltjes stonden te balanceren …

Blijkbaar zagen ze me als aflossing van de wacht, want met korte tussenpozen gingen ze er één voor één vandoor …

Uiteindelijk bleef ik alleen achter bij de rij palen. Aflossing van de wacht … ze kunnen me wat! Er zou de rest van deze koude en natte dag geen wacht meer nodig zijn op het strandje van Smalle Ee. Tijd om naar huis te gaan en op te warmen …

Het wordt tijd om – in ieder geval voorlopig – tot een afronding van de serie over het Wad te komen, want anders loop ik straks teveel achter. Zo heb ik donderdag bijvoorbeeld weer de eerste reeën in een weiland kunnen fotograferen. De fotokuier van vandaag stond in ‘t teken van de grassierkunst en de laatste heidelibellen. Dit alles moet echter nog maar even wachten …

De ritmisch op en neer dansende weerspiegelingen van de paaltjes in het Wad vroegen natuurlijk om wat video-opnamen. Nu heb ik tegenwoordig voor dit soort momenten mijn statief altijd in de auto liggen, en daar lag het nu dus ook … een stuk verderop op de parkeerplaats aan de andere kant van de dijk …
Johan bood aan om het even op te halen, maar dat vond ik toch ook weer wat te ver gaan. Een mens moet af en toe ook eens wat kunnen improviseren, en dus heb ik mijn camera m.b.v. een pakje papieren zakdoekjes zo goed en zo kwaad als het ging horizontaal op het schuine dijkvlak gelegd. Het voordeel daarvan was dat ik een mooi laag standpunt had …

De ca. 30 minuten aan ruwe opnamen heb ik de afgelopen dagen tot een 10 minuten durend filmpje gekneed. De ondersteunende muziek is ook nu als vanzelfsprekend weer van Johan van Aken. Om het idee van “Ontstressen aan ‘t Wad” zo dicht mogelijk te benaderen, kun je – afhankelijk van je computer en de snelheid van je internetverbinding – het filmpje het best op zo hoog mogelijke kwaliteit beeldvullend afspelen …

Johan doet overigens tot en met 5 december mee aan de kunstmanifestatie “Kunst in Smallingerland 3“, die vanmiddag om 15:00 wordt geopend door wethouder Nieske Ketelaar. Beeldprojecties van Johan van Aken zullen tijdens de manifestatie worden geprojecteerd op een muur van het gemeentehuis tegenover Expositieruimte De Galerij. Eind november hoop ik hier nog eens op terug te komen.