Lichtlijnig

Nadat de mist is opgetrokken, verschijnt het Friese landschap weer zoals het er in november meestal bij ligt: vlak en kaal onder een voornamelijk grijs wolkendek, waar de zon zo af en toe even doorheen probeert te prikken …

Op de laatste akkers waar onlangs nog maïs stond, resten nu nog slechts stoppels. Ook het meeste vee is intussen wel binnen. Hier en daar staan nog een paar paarden, voor de rest worden de weilanden nog hoofdzakelijk bewoond door schapen en ganzen …

Tijdens het ritje dat ik donderdag op de eerste mistvrije dag maakte door het weidegebied ten westen van Drachten, waren er zelfs amper schapen en ganzen in de weilanden te zien …

Om toch wat meer te fotograferen dan alleen lege weilanden, heb ik me maar even op een paar vangkooien gestort, die her en der hangen nu de najaarstrek van de muskusratten blijkbaar weer voorbij is …

Nee, de man achter “Lichtlijnig” is momenteel bepaald niet lichtvoetig. Integendeel, mijn voeten en benen voelen zwaarder aan dan ze in geruime tijd hebben gedaan. Om het allemaal niet te zwaar te maken, heb ik gelukkig nog een spinnetje kunnen vinden, dat in maart 2007 een heerlijk lichtvoetig dansje voor me opvoerde op een paaltje in het Weinterper Skar …

.

.