Lichtlijnig

De wind huilt om het huis en de regen slaat tegen de ramen, dit lijkt me een uitstekend moment om de wandeling bij de Duurswouderheide, waarvan ik eergisteren al wat plaatjes liet zien, voort te zetten.

Nadat mijn benen op het bankje wat rust hebben gekregen, gaan we verder in de richting van het uitzichtpunt op de heuvel. Het zonlicht speelt door de groene en deels al goudgele blaadjes van een paar jonge boompjes op de overwoekerde heide …

Uiteindelijk is het dan tijd om de heuvel te beklimmen, en dat valt nog niet mee na deze kuier …

Bovenop de heuvel staat een bord met een plattegrond van het heideveld, waarop de paden en vennetjes zijn te zien. Omdat de teksten op de foto niet goed leesbaar zijn, doe ik er nog even een kaartje van Google Maps bij …

Als je je blik vanaf de heuvel van zuid naar noord over de heide laat glijden, dan is dit het beeld …

.

.

Nou, is dat mooi … of is dat mooi …?

Het was heerlijk om in het najaarszonnetje op de heuvel te zitten en te genieten van het uitzicht, maar uiteindelijk wachtte toch de afdaling en de lange kuier terug naar de auto.
Wordt vervolgd …

Vandaag heb ik voor het eerst sinds bijna een jaar weer eens een fotokuiertje gemaakt bij de Duurswouderheide, het grootste heideveld van de provincie Fryslân. Het gebied strekt zich uit van de rand van Wijnjewoude, tot vlakbij Bakkeveen en Donkerbroek …

Het was prachtig weer om er een wat langere kuier van te maken, bijvoorbeeld naar de uitkijkplaats die aan de westkant van het gebied is ingericht op een heuvel aan de bosrand. Dat lieten mijn onderdanen vandaag echter niet toe. Om daar nog eens aan toe te komen, zal ik toch nog eens een poging moeten ondernemen in gezelschap van een van mijn fotomaatjes, denk ik. In mijn uppie heb ik het de laatste jaren een keer of vier geprobeerd, maar dat gaat dus niet meer lukken. Daarom heb ik het vandaag beperkt tot een kuiertje langs het zuidelijke pad …

Afijn, de foto’s getuigen ervan, dat ook een kort verblijf aan de zuidkant van het terrein met uitzicht over het ven ‘Waskemar’ zeker de moeite waard was. De gouden glans van de overwoekerde heide steekt weer pachtig af tegen het diepblauwe water …

Toen ik op de terugweg in het bos even van het pad afweek, stuitte ik op een drietal mooie kleine paddenstoeltjes. Jammer genoeg kwam ik net wat te laat, omdat ze net in de schaduw waren komen te staan. In het zonnetje had ik ze net wat scherper kunnen pakken, maar een mens moet ook een keer tevreden zijn …

Dat ik van het rechte pad afweek, kwam omdat ik op zoek was naar tamme kastanjes, die ook dit jaar weer op verschillende plekken langs de bosrand waren te vinden …

Meestal heb ik wel een plastic tas bij me om in geval van nood even op te kunnen zitten, laat dat nou uitgerekend vandaag niet het geval zijn, omdat ik een andere broek had aangetrokken … Dat was anders niet zo erg, maar het betekende wel dat ik de gladde kastanjes uit hun ruwe en vlijmscherpe bolsters moest halen, want anders pasten ze niet in de – gelukkig ruime – zakken van mijn vest. Met een paar afgebroken takjes als breekijzer lukte dat echter prima …

Kortom: ik had in diverse opzichten weer een uitstekende oogst vandaag.