Lichtlijnig

Eigenlijk was ik vanmiddag op pad gegaan om oranjetipjes te fotograferen, maar dat viel tegen. Op een veldje in het Weinterper Skar waar voorgaande jaren volop pinksterbloemen bloeiden, en waar dus ook regelmatig oranjetipjes ronddartelden, was nu geen pinksterbloem te zien. Desondanks heb ik er een oranjetipje op de gevoelige plaat vast kunnen leggen. Het is geen superplaat geworden, maar vooruit, het is mijn eerste oranjetipje van het jaar, en dus verdient hij hier een plekje …

Nadat ik nog een paar vruchteloze pogingen had ondernomen om een witje op de foto te krijgen, ben ik naar de dobbe gescharreld. Daar heb ik op mijn zo geliefde bankje eerst mijn benen weer even wat tot rust laten komen. En dat was geen straf met dit uitzicht, want het is prachtig om te zien hoe het groen aan de overkant tevoorschijn springt …

Terwijl ik zo wat zat te genieten van de wereld om me heen, zag ik ineens een libel voorbij zweven, de eerste van het jaar! Joepie! Die vreugdevolle aanblik zette me er toe aan om even wat langs de oever van de dobbe te scharrelen. En niet voor niets …

Na enig zoeken zag ik aan de oostkant van de dobbe een libel aan een lange grashalm hangen. De tere vleugels zaten nog aan elkaar vastgekleefd. Zo te zien was hij pas uitgeslopen en hing hij nu lekker in het zonnetje te drogen …

Omdat het beestje boven het water hing op een plekje waar ik maar met moeite mijn evenwicht wist te bewaren ten einde droog te blijven, zijn niet alle foto’s gelukt, maar over deze drie ben ik absoluut tevreden.

Vanmorgen schreef ik in een reactie op Ada’s weblog nog, dat ik me verheugde op het vooruitzicht dat we hier binnenkort de libellen en juffers ook weer kunnen zien vliegen. Maar dat ik ze al zo snel zou zien vliegen, dat had ik toen niet kunnen vermoeden.

Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kijkje genomen bij de Leijen aan de kant van Eastermar. Aan de waterkant viel weinig te beleven. Er dobberden een paar eenden en een meerkoetje rond en er zat een visdiefje op een paaltje te wachten tot een vissersman eindelijk zijn netten zou binnenhalen. Daarmee was het wel gezegd. Omdat er weinig te zien was, besloot ik al snel terug te gaan naar de auto …

Bijna aan het eind van het pad streek een paar meter bij me vandaan een oranjetipje op een pinksterbloem neer. Zo onrustig als de oranjetipjes vorige week vrijdag in het Weinterper Skar waren, zo voorbeeldig bleef dit exemplaar op de pinksterbloem zitten, mij alle gelegenheid gevend om hem netjes te portretteren. Toen ik iets te dichtbij kwam, hield het beestje het voor gezien en fladderde hij naar elders …

Geen probleem, want deze pinksterbloem bleek ook bij anderen in trek te zijn …

De vlinder had zich nog maar nauwelijks verheven, of er streken een paar kleine insecten op de pinksterbloem neer …

Op weg terug naar huis besloot ik nog even een tussenstop te maken bij Doktersheide. De laatste keer dat ik aan deze kant bij de Leijen was, was op die mooie, maar koude 8e januari. De Leijen lag er toen bij als een heuse poolvlakte. Gistermiddag lag het er allemaal heel anders bij. Terwijl ik naar het prieeltje liep, werd mijn aandacht getrokken door een vogeltje dat in het riet het hoogste lied zong. Waarschijnlijk gaat het zeer toepasselijk om een rietzanger …

Toen hij uit zicht verdween, ben ik tussen het riet door naar het prieeltje gekuierd, dat op palen boven het water rust …

In de bos- en heidegebieden hier in de buurt is i.v.m. de aanhoudende droogte een rook- en stookverbod afgekondigd, maar hier boven het water kon ik wel even een peukje roken. En dat heb ik dan ook gedaan, terwijl ik wat zat te mijmeren bij het uitzicht over de Leijen …

Het was weer een mooie middag.

Er lijkt maar geen eind te komen aan het mooie voorjaarsweer. Daar hadden we trouwens ook wel recht op na de eindeloze reeks grijze en grauwe dagen, die we van half januari tot eind maart hebben gehad, vind ik …

En wat is er dan lekkerder dan even op een zonnig plekje aan de slootkant tussen het bloeiend koolzaad te zitten, genietend van het landschap en de koeien …

Dat heb ik dan ook maar gedaan, het was heerlijk …

Toen er vlakbij ook nog een oranjetipje neerstreek, kon de dag helemaal niet meer stuk. Het is jammer dat hij zijn fraaie oranje vleugeltipjes niet even wilde showen, maar het oranje schemert nog net door de tere vleugels heen …