Lichtlijnig

Sinds ik veertig jaar geleden met goed gevolg de lagere school heb afgesloten, heb ik eerlijk gezegd helemaal niets meer met Koninginnedag. In de jaren zestig was Koninginnedag een hoogtijdag met ‘s ochtends een aubade bij het gemeentehuis en een grote optocht, die ‘s middags werd gevolgd door een keur aan spelletjes. Sindsdien is Koninginnedag voor mijn gevoel verwaterd tot een dag waarop je struikelt over de vrijmarkten. Die waren nooit echt aan mij besteed, en de laatste jaren al helemaal niet …

Dat geschuifel door die drukte, dat is niets noor mij. Ik geef de voorkeur aan de rust van de eigen tuin vandaag. En laat daar nu uitgerekend vandaag de eerste oranje bloemetjes van het nagelkruid oftewel Geum Coccineum ‘Borisii’ tot bloei zijn gekomen …

Kijk, daar kan ik dan wel van genieten. Het is alleen jammer dat het hier de hele dag al zo hard waait, dat die bloemen continue op hun lange stelen heen en weer staan te zwiepen. Van de 80 foto’s die ik er zittend op mijn krukje van heb gemaakt, zijn er nog geen tien door de keuring gekomen …

De drie bloemetjes hierboven geven deze Koninginnedag toch de kleur die erbij hoort.

Natuurlijk, met wat meer geluk had Nederland zich nu wereldkampioen mogen noemen, Robben heeft tenslotte een paar geweldige kansen gehad. Maar ja, als je dergelijke uitgelezen kansen in een finale niet benut, dan word je nooit kampioen. En natuurlijk, Oranje had scheidsrechter Howard Webb niet echt mee, een aantal arbitrale beslissingen had ook andersom kunnen uitvallen. Het niet toekennen van een corner na de vrije trap van Sneijder, die overduidelijk via de muur en de keeper over de achterlijn ging, was absoluut een wellicht beslissende arbitrale dwaling.

Ook dat moeten we echter niet overdrijven, want we hadden de wedstrijd ook met 8 of 9 man kunnen eindigen. Zowel Mark van Bommel als Nigel de Jong gingen weer flink over de schreef. Met name De Jong had na zijn schandalige karatetrap ook in deze wedstrijd weer met een donkerrode kaart van het veld gestuurd moeten worden. Deze man, die keer op keer zo gefrustreerd raakt, en zichzelf vrijwel nooit in de hand weet te houden, hoort in mijn ogen niet op een voetbalveld thuis, en al helemaal niet in Oranje. Met hard spel kan ik prima leven, maar dit soort grove overtredingen haalt voor mij de glans van Oranje af en stemt slechts tot treurnis …

Enfin, uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat Spanje simpelweg beter was in een spannende, maar zeer matige finale. Eigenlijk was het een goed bij het toernooi passende finale, want het WK 2010 heeft over de hele linie bar weinig oogstrelend voetbal laten zien. Spanje is in dat opzicht één van de positieve uitzonderingen. De financiële belangen in het voetbal zijn in de loop der jaren belangrijker geworden dan de sport. Resultaatvoetbal, waarbij niet willen verliezen belangrijker is dan willen winnen, haalt voor mij de charme van het spel af. Daarmee is niet gezegd dat het niet spannend was, integendeel! En daarmee is ook niet gezegd, dat het niet knap is dat Oranje de finale heeft weten te halen. Integendeel, dat was hartstikke knap, maar het oog wil ook wat …

De verloren WK-finales van 1974 (“Zijn we er toch weer ingetuind”) en 1978 (“Rensenbrink … tegen de paal!”) hebben nog lang pijn gedaan. Met de verloren finale van 2010 kan ik heel goed leven, maar ik vrees dat er een hele generatie is die deze nederlaag nog lang met zich mee zal dragen. Zij mogen morgen nog even nagenieten en afkicken van Oranje tijdens de grachtentocht en een huldiging op het Museumplein in Amsterdam …

Zoals ik vorige week al aankondigde, schakel ik na vandaag – het is rustdag in de Tour – probleemloos over naar dat andere zomerse sportevenement: de Tour de France. Daarin is gisteren tijdens de eerste bergetappe het klassement flink dooreen geschud. Aan het tijdperk Lance Armstrong, die voor zijn achtste Tourzege ging, is gisteren voorgoed een eind gekomen. Maar voor Oranje gloort er hoop: Raborenner Robert Gesink lijkt in topvorm te zijn. Voor mij staat de komende twee weken het Tourgeel centraal, niet alleen vanwege de sport, maar ook voor de adembenemende landschappen die zeker woensdag weer aan het beeld voorbij trekken. Want het oog wil ook wat …

De regen van afgelopen nacht – er viel hier 27 mm – heeft ons tuintje heerlijk opgefrist, en de temperatuur is op dit moment met 23,2 ºC (nog) een stuk draaglijker dan de afgelopen dagen. Nu nog even het dagelijkse logje oranje kleuren, dan ben ik helemaal klaar voor de finale van het WK-voetbal, waarin Nederland het vanavond moet opnemen tegen Spanje. Na het verlies in eerdere WK-finales tegen Duitsland in 1974 en tegen Argentinië in 1978 moet het vandaag lukken om de titel in de wacht te slepen. Het zal niet makkelijk worden, maar driemaal is scheepsrecht!

Ook vandaag blijven de slingers, ballonnen en vlaggetjes in de kast en zet ik de finale luister bij met mijn eigen oranje elftal. Eerst maar een paar vlinders die ik afgelopen week heb gefotografeerd. Om te beginnen is daar de gehakkelde aurelia, die woensdag neerstreek op een struik tegenover het bankje bij de dobbe. Laten we hopen dat onze jongens in Zuid-Afrika zich vanavond net zo speels en dartel over het veld bewegen als deze vlinder over het algemeen door de lucht fladdert …

Een wat meer gedrongen en kleinere vlinder is het dikkopje, dat ik woensdag onderweg terug naar de auto wist vast te leggen. Wat mij betreft staat het dikkopje symbool voor de bevliegingen en de snelle acties van onze kleine mannen Robben en Sneijder …

Ook nieuw is het oranje havikskruid, dat na de herinrichting uit ons tuintje leek te zijn verdwenen. Dankzij een medeblogster is het onlangs weer in ons tuintje komen aanwaaien om wat kleur en fleur te brengen …

Ook oude bekenden, die de afgelopen weken op speeldagen van Oranje al eerder kleur gaven aan dit weblog, mogen natuurlijk niet ontbreken. Het lieveheersbeestje toont de strijdlustigheid, die onze manschappen vanavond ook moeten laten zien …

Ook voor de Geum Coccineum ‘Borisii’ heb ik natuurlijk weer een plekje ingeruimd …

Het nimfje van de struiksprinkhaan op de oranje papaver staat met zijn grote antennes voor de oplettendheid van Maarten Stekelenburg, die zich tijdens het toernooi heeft ontpopt als een topkeeper …

Weer of geen weer, of ze nu voor staan of achter, het onderstaande vliegje op de natte papaver staat symbool voor de strijdlust en vasthoudendheid die Oranje ook in de laatste wedstrijd van het WK moet tonen …

Om het hoofd koel te houden gooi ik er nog een paar lampionnetjes in de sneeuw tegenaan …

En natuurlijk mag op deze dag de oranje leeuw niet ontbreken …

Als we er allemaal – van jong tot oud – in geloven, moet het lukken …

Laten we hopen op een mooi oranje eind van de dag. Ik ga voor een 2-1 overwinning …

Met een nieuwe warme periode, mogelijk zelfs een hittegolf in het vooruitzicht besloot ik gisterochtend te profiteren van de relatieve koelte van dat moment. Het leek me een goed plan om voor het eerst sinds bijna een maand weer eens een fotokuiertje te maken in het Weinterper Skar. Eigenlijk had ik dat al voor eergisteren op het programma gezet, maar toen had ik volstrekt geen kracht in mijn benen. Gisteren voelden mijn benen weer een stuk kachtiger en stabieler aan, en dus durfde ik het er wel op te wagen …

Echt gemakkelijk ging het niet, maar onder het aloude motto de aanhouder wint wist ik mijn favoriete bankje bij de dobbe te bereiken. Onderweg trof ik hier en daar nog wat oranjeversiering aan, zoals het onderstaande dikkopje …

Nadat ik op het bankje had genoten van een rokertje en mijn benen wat tot rust waren gekomen, heb ik even rondgestruind aan de zuidkant van de dobbe, die er prachtig bij lag …

Het krioelde er zowel in de lucht als op de grond van het leven. Kleine kikkertjes sprongen alle kanten op, spinnetjes renden heen en weer en er vlogen tientallen juffertjes rond, die me allemaal te snel af waren. Een viervlek, die lekker in het zonnetje hing, wilde wel even poseren …

Ook aan het Tour-geel was gedacht, want op de oever stond de wederik met zijn voeten in het water te bloeien …

Ik ben blij dat ik even heb doorgezet, want het was de vermoeidheid ook nadien weer alleszins waard.

Ruststand Uruguay – Nederland: 1-1.
Ik ben er niet gerust op, maar gelukkig trof ik vanmiddag op één van de bladeren van de waterlelie een klein oranje beesie aan, mogelijk een soort cicade. Dat beesie zet ik zekerheidshalve maar in als pinchhitter …

UPDATE 22:23 uur: eindstand Uruguay – Nederland: 2-3.
Oranje naar de finale! Wat een pinchhitter …
Maar wat werd het nog akelig spannend …