Lichtlijnig

Nadat ik gisteren rond het middaguur een tijdlang vruchteloos onder het viaduct had staan wachten op de passage van een paar nonnetjes, ben ik nog even naar het eind van de doodlopende weg langs het kanaal gereden. Toen ik daar niets aantrof, ben ik langzaam weer terug gereden in de richting van Opeinde …

Terug aan de zuidkant van het viaduct zag ik opnieuw een paar nonnetjes op het water dobberen. Behoedzaam liet ik de auto uitrollen in de berm. Terwijl ik het raampje naar beneden lieten zoeven, werden de eerste sneeuwvlokjes door de harde wind naar binnen geblazen. Een kniesoor die daar op let, er moest gefotografeerd worden, want er kwam net een koppeltje voorbij zwemmen … meneer non voorop, zijn vrouw er achteraan …

Eindelijk werd mijn vasthoudendheid beloond. Nadat ik twee keer voor niets de kou had getrotseerd, kreeg ik nu dan eindelijk de kans om wat plaatjes te schieten van de nonnetjes die het kanaal in de winterperiode tijdelijk bevolken …

Totdat ik vorige week bij Heidehipper een paar mooie foto’s zag van deze prachtige eenden, had ik een heel ander beeld voor ogen van nonnetjes. Hier gaat het om kleine eendjes, waarvan vooral de mannetjes een erg mooie tekening hebben. Nonnetjes zijn ongeveer zo groot als een waterhoentje en behoren tot de zaagbekkenfamilie. In het Fries worden nonnetjes dan ook lytse seachbek (kleine zaagbek) genoemd. Het zijn wintergasten, die zich meestal vooral aan de kust ophouden. Nu ze zich bij wijze van uitzondering eens wat verder landinwaarts ophielden, moest ik mijn kans dus grijpen …

Behalve dat ze erg schuw zijn, en bij de minste of geringste dreiging wegvliegen om een stuk verderop weer neer te strijken, zijn het erg goede duikers. Die eigenschappen maken de nonnetjes tot moeilijk te fotograferen objecten. Hieronder duikt het vrouwtje aan de rechterkant van de foto net weer even onder, maar gelukkig bleven de mannen aan het oppervlak …

Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk was driemaal toch weer scheepsrecht en heeft de aanhouder weer gewonnen. 

Eerlijk gezegd had ik me voorgenomen om pas weer in de spiegel van de kapper te kijken als we de winter achter de rug zouden hebben, maar toen ik eind vorige week een blik in onze eigen spiegel wierp, leek me dat bij nader inzien toch niet zo’n goed plan. Vorst, sneeuw en dooi dansen al vanaf half december om elkaar heen. Die dans werd vandaag voortgezet met een vers sneeuwdek. Het kan nog best een week of drie duren voordat deze dans voorgoed ten eind loopt, tegen die tijd zal de kapper waarschijnlijk een heggeschaar nodig hebben om mijn warbos weer enigszins in model te krijgen. Dat was voldoende reden om toch maar een afspraak voor vandaag te maken …

Dat uitgerekend vandaag onder waarlijk barre omstandigheden het NK marathon op natuurijs zou worden verreden op het Zuidlaardermeer, dat wist ik toen nog niet. En dus restte me niets anders dan de auto sneeuwvrij te maken en op pad te gaan, nadat ik voor Omrop Fryslân TV de finish van de vrouwen en de start van de mannen had gezien.

Na een vlotte, maar degelijke knipbeurt had ik nog wel even tijd om voor de derde maal deze week even naar het Opeinde kanaal te rijden. Daar zwemmen de laatste tijd een paar prachtige wintergasten rond, die ik graag op de foto wil hebben. Tot dusver heb ik echter nog geen succes gehad. Zondagmiddag heb ik er weliswaar een paar op de foto gekregen, maar ik was niet tevreden over het resultaat. Gistermiddag was ik daar in de barre open vlakte helemaal kansloos, en dus moest er nog een derde poging volgen …

Terwijl ik in noordelijke richting langs het kanaal reed, zag ik bij het viaduct in de Wâldwei een paar vogels dobberen die aan het signalement van de door mij gezochte exemplaren voldeden. Vlak voorbij het viaduct zette ik de auto aan de kant van de weg. Tijdens het uitstappen zag ik een viertal ganzen naderen, die ik nog net van achteren kon vastleggen. Daarna liep ik terug naar het viaduct om post te vatten tegen één van de pilaren. Toen ik na een tijdje eens voorzichtig om de pilaar heen gluurde, zag ik tot mijn afschuw dat mijn doelwit zich had omgedraaid en intussen alweer een stuk zuidelijker zwom …

Er kwamen echter wel een paar andere watervogels bij me in de buurt: kuifeenden …

Een van de mannetjes dook op een bepaald moment op met iets in zijn snavel …

Het leek me een schelpdier te zijn, dat eigenlijk net iets te groot en te stevig was …

Het kostte duidelijk moeite om deze lunch te kraken …

Als om duidelijk te maken dat het weliswaar een hele hap was, maar dat het toch echt zijn hap was en dat hij niet van plan was om die met wie dan ook te delen, zwom hij steeds rusteloos heen en weer …

Zelf begon ik intussen ook wat rusteloos te worden. Rusteloos en koud … daarom ben ik eerst maar in de auto gestapt om nog eens een stukje verderop te kijken. De resultaten daarvan zal ik morgen presenteren.