Lichtlijnig

Begin deze week had ik hem al eens zien rondscharrelen in de buurt van Earnewâld, maar toen kon ik hem niet goed voor de camera krijgen. Vandaag lukte dat wel: de earste earrebarre fan it jier, oftewel in goed Nederlands: de eerste ooievaar van het jaar …

Omdat het iets verderop gelegen ooievaarsstation ‘Eibertshiem’ er nog helemaal verlaten bij ligt, vermoed ik dat dit vermetele exemplaar de voorspellingen omtrent de horrorwinter aan zijn laars heeft gelapt en hier lekker is gebleven …

Omdat hij vrij ver van de weg heen en weer paradeerde, heb ik de foto’s wat bij moeten snijden. Toch wilde ik ze jullie niet onthouden, want zo vaak zien we hier tenslotte half januari geen foeragerende ooievaar rond stappen …

Nadat ik een uurtje op de oever van de Leijen had gezeten, ben ik gistermiddag binnendoor naar Earnewâld gereden. Daar heb ik bij het voormalige bezoekerscentrum van de Friese natuurbeheersorganisatie It Fryske Gea een fotokuiertje gemaakt in het noordoostelijke deel van Nationaal Park “de Alde Feanen”. Het hart van dit gebied wordt gevormd door een hoogveen- en moerasbos …

In het bos liggen nog verschillende deels dichtgegroeide en verlande petgaten …

Aan de rand van het bos wordt het beeld vooral bepaald door riet en pluizende lisdoddes (tuorrebouten in het Fries) …

Er wordt al geruime tijd hard gewerkt aan de herinrichting van het gebied ten noorden en ten oosten van het bos. Om het hoogveenbos zich beter te laten ontwikkelen, zal hier een kern met een vrij constant hoog waterpeil worden gerealiseerd. Rondom deze kern zal een buffer met deels nieuwe petgaten en rietlanden aangelegd worden. Ook hier zal de grondwaterstand worden verhoogd om een betere buffer te vormen naar de lager gelegen gras- en rietlanden, zodat de verdroging van de hoogveenbossen, rietlanden, moerassen en veenmosrietlanden kan worden tegengegaan.

Terwijl ik na enige tijd op een van de vele bankjes zat te rusten, zag ik dat zelfs rupsvoertuigen soms in dit drassige gebied vast komen te zitten. Er moest een collega aan te pas komen om het voertuig weer vlot te trekken …

Vanaf datzelfde bankje had ik een prachtig uitzicht over een deel van het het gebied en op de lucht erboven, die inmiddels steeds grijzer begon te worden. Er viel genoeg te zien. Toen ik met de camera een buizerd volgde, kon ik nog net een foto maken terwijl hij een duikvlucht inzette. Of hij een prooi heeft weten te bemachtigen, kon ik niet zien, want hij streek achter een bosje neer. Voor alle duidelijkheid: de onderstaande foto is een combinatie van twee foto’s, waarop tweemaal dezelfde buizerd is te zien …

Omdat ik hier op een steenworp afstand zat van ooievaarsstation It Eibertshiem, was het echter vooral een komen en gaan van ooievaars, die rondcirkelend op zoek waren naar voedsel. Bij terugkeer van een ooievaar naar het nest klonk er regelmatig een vrolijk geklepper op …

In het kader van de herinrichting van het terrein is er o.a. een uitkijktoren gebouwd. Ik heb hem in de verte wel zien staan, maar ik heb hem gistermiddag niet kunnen bereiken. Binnenkort zal ik dus nog wel een terug moeten naar dit gebied om te zien of ik er dan wel kan komen. Toen ik gistermiddag opstond van het bankje lieten mijn benen subtiel weten dat het maar beter was om via de kortste weg terug te gaan naar de auto. En dus heb ik de rode paaltjes maar gevolgd …

Een van de mooiste en grootste vogels die in onze contreien broedt – de ooievaar – heeft in het Fries één van de mooiste namen: earrebarre (spreek uit als jerrebarre) …

De earrebarre is werom, de ooievaar is terug. En dat is onmiskenbaar weer zo’n teken dat het voorjaar elke dag weer ietsje dichterbij komt …

Dit koppeltje trof ik gistermiddag aan in het Weinterper Skar …

Toen ik net een stapje te dichtbij wilde komen, gingen ze er vandoor …

Zeg nu zelf: “De earrebarre is werom” klinkt toch een stuk beter dan “The stork is back”.

Om organisatorische redenen wilden zijn ouders Tijmen wel even een paar dagen kwijt, daarom logeert het mannetje deze week een paar dagen bij pake en beppe (opa en oma voor de niet-Friestaligen). Hij was gisterochtend nog maar nauwlijks binnen, of hij vertelde met een stralend gezicht dat hij de oude fotocamera (Fuji Finepix J110w) van papa en mama had gekregen, nadat die een nieuw toestel hadden aangeschaft. Aangestoken door pake, die hij nog nooit zonder camera had gezien, ging er een grote wens van Tijmen in vervulling, want al voordat hij vier werd hanteerde hij dit toestel af en toe verbazend knap. Natuurlijk moest pake al snel op de foto …

Nadat Tijmen zich de eerste uren op teken- en plakwerkjes had gestort, heb ik hem ‘s middags voorgesteld om samen wat te gaan fotograferen in de tuin. Die suggestie werd stralend beaamd. Toen ik er nog aan had toegevoegd, dat ik een aantal van zijn foto’s op pake zijn weblog zou plaatsen, stapte hij trots glunderend gewapend met de camera naar buiten …

Tijmen heeft al van jongs af aan iets met onze druiven. Het was dan ook niet verwonderlijk dat daar een foto van gemaakt moest worden. Daarbij schuwde Tijmen het gebruik van de zoomfunctie niet …

Ook de knalrode mandevilla en de regenmeter werden secuur in beeld gebracht …

Natuurlijk mocht een foto van de vijver, waar de gele plomp zijn tweede bloem showt en waar de zoveelste waterlelie is opgedoken, niet ontbreken …

Helemaal achter in de tuin waren deze bloemetjes en de kruik een kiekje waard …

Wel een struik, maar nog steeds geen vlinders …

Terug op het terras bleek dat beppe aan het werk was bij de vijver …

Terwijl Tijmen met beppe over de vijver stond te kletsen, liet ik mijn blik en gedachten even naar de lucht dwalen. Juist op dat moment passeerde er een ooievaar. Toen ik de camera op hem had ingezoomd, zag ik dat hij niet alleen was. Waar zou zo’n beest dat vrachtje nou toch gaan afleveren …?

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Toen de lepelaars na drie kwartier nog steeds vrijwel roerloos op hun plek stonden, hield ik het dinsdagmiddag wel voor gezien in de Jan Durkspolder. Om het mooie, maar nog steeds frisse weer uit te buiten, besloot ik nog even naar het ooievaarsdorp te rijden. Daar kwam ik echter niet eens aan toe. Halverwege de rit zag ik in de verte een ooievaar opstijgen vanaf het nest, dat daar ergens midden in het rietland op een paal staat …

Omdat dit nest midden in de natuur toch nog een stukje fotogenieker is dan de nesten in het ooievaarsdorp, besloot ik weer eens een kuiertje te maken over het enige echte Kuierpaad dat door dit prachtige stukje natuur loopt …

Tijdens het laatste stukje van de kuier vlogen twee eenden verschrikt op vanuit de rietkraag. Ieder langs een kant van het ooievaarsnest vliegend namen ze de wijk …

Toen ik het nest goed binnen ‘schootsbereik’ had, zag ik dat er twee jonkies in het nest zaten …

Eén van de twee wilde na een tijdje wachten wel even eigenwijs opkijken. Om zijn nog zwarte snavel te showen, draaide hij zijn koppie nog even van links naar rechts ook …

Ik heb nog een tijdje wat rondgedrenteld, hopend dat pa terug zou komen met een verse hap voor zijn kroost. Bij gebrek aan een bankje duurde dat me echter te lang. In bedaard tempo ben ik maar begonnen aan de weg terug naar de auto. Regelmatig keek ik nog even om. Wie weet … misschien zou ik pa toch nog net in volle vlucht kunnen vangen. Maar nee, het was tevergeefs …

Gelukkig was er meer moois te zien. Zo stond er een keur aan gele lissen te pronken …

Toen er vlak bij me ook nog eens een zweefvlieg op een van de lissen neerstreek, kon ik opnieuw een serie afsluiten onder het motto ‘geen dag zonder macro’ …