Lichtlijnig

Nadat Jetske en ik vorige week dinsdag tijdens onze fotokuier in het bos bij de Poostweg de mountainbiker uit zicht hadden zien verdwijnen, lieten wij het fietspad achter ons …

We vervolgden onze weg in westelijke richting en staken enkele minuten later de Scherpschutterslaan over. Wat een verschil met eind oktober, waar toen de bomen nog voorzien waren van een kleurrijk bladerdek, leek nu de kerstversiering al te zijn opgehangen …

Ineens herinnerde ik me dat we nu op een pad kwamen dat er eind oktober niet al te best bij lag, en dat was nu -bijna twee maanden later- weinig anders. Het eerste stukje ging nog wel …

Enkele meters verderop restte ons niets anders dan voetje voor voetje langs de haag te schuifelen, want bij een misstap zakte je tot de enkels in de modder. Jetske had daarbij het geluk dat ik voorop liep, waarbij ik zo ongeveer alle sneeuw van de haag in mijn nek kreeg …

Nadat we deze hindernis hadden genomen, kwamen we uit bij het bruggetje met die bijzondere overkapping en het hek in met midden, dat ik eind oktober voor het eerst had gezien …

Aan de zuidkant was de sneeuw van de overkapping al gesmolten, aan de noordkant gaf het laatste beetje sneeuw het poortje nog net wat meer cachet …

Dichterbij gekomen zagen we dat er voetafdrukken in het dunne laagje sneeuw op het bruggetje stonden …

Ik weet het … het hoort niet, maar ik kon het niet laten … De voetafdrukken liepen door aan de andere kant van het hek, en dus kon ik het niet laten om even aan het hek te voelen. In oktober zat het op slot, nu zwierde het in één keer open …

Tja, en dan kruipt het bloed waar het eigenlijk niet kan gaan … Of we nu wilden of niet, we moesten nu toch even met eigen ogen zien wat er zich aan de andere kant van hek en heuvel bevond …

Wel, ik kan jullie vertellen dat we het intussen weten, maar uit privacy-overwegingen gaan we daar nu eens lekker niks over zeggen …

Wil je weten waarom het jaartal 1748 op het hek staat? Dan verwijs ik je naar het logje over het rondje Lauswolt dat ik eind oktober heb geschreven.

Nu ik sinds gisteren ben overgeschakeld op de eindejaarsmodus, kan ik best even terugblikken de sneeuwwandeling die ik vorige week dinsdag met mijn fotomaatje heb gemaakt, dan blijven we hier in elk geval wat in de winterstemming …

Omdat er die ochtend in onze omgeving een laagje verse sneeuw was gevallen, besloten we na de koffie om een kijkje te nemen in de bossen bij Olterterp-Beetsterzwaag. Dat bleek geen verkeerde keuze te zijn, zodra we op de Poostweg uitstapten, lachten zon en sneeuw ons vriendelijk toe …

Het leek mij wel aardig om in deze feeërieke omstandigheden samen het rondje om Lauswolt te maken, zoals ik dat ook op 25 oktober heb gedaan. In plaats van een herfstkuier aan de Scherpschutterslaan zou het nu een prachtige winterkuier worden. Omdat ik van me de vorige keer nog goed kon herinneren hoe lang deze kuier was, stelde ik voor om het eerste deel van de route maar over het fietspad af te leggen, dat liep net wat makkelijker dan de glibberige bospaden …

Kort nadat we een ons tegemoet komende mountainbiker waren gepasseerd, hoorden we achter ons ineens een heftig gepiep en gekraak. Even dacht ik dat die fietser onderuit was gegaan, maar dat viel mee, hij had slechts nogal abrupt geremd en kwam ons nu opnieuw tegemoet …

Omdat Jetske hem tijdens de eerste passage van dichtbij had gefotografeerd, vroeg hij haar of ze de foto naar hem wilde mailen. Natuurlijk wilde Jetske dat wel doen, maar later bleek dat de mountainbiker een fout mailadres had gegeven. Jammer dan …

Kijkend, klikkend, pratend en lachend vervolgden we onze weg door het bos, dat er hier en daar sprookjesachtig mooi uitzag. Door het fraaie spel van het zonlicht door de besneeuwde takken viel er om de paar meter wel wat te fotograferen …

Donderdag het vervolg van deze sneeuwwandeling, maar eerst valt er morgen in het kader van “De lange witte winter” een dik pak sneeuw op dit weblog …

In het verleden heb ik verschillende keren mooie foto’s van libellen kunnen maken bij het Witte Meer bij Olterterp. Met dat doel was ik er zaterdag ook naar toe gegaan …

Het pakte echter wat anders uit, libellen waren er bijna niet te zien, maar kikkers des te meer. Behalve in het water lieten ze zich ook op het droge zien. Al snel sprong er een kikker bij me op het bankje, die vastbesloten was om alleen zijn achterkant te laten zien …

Korte tijd later sprong er onderweg naar het water eentje voor me langs …

Nieuwsgierig bleef hij enige tijd vlak voor me zitten, zodat we een tijdje oog in oog zaten. Je zou er bijna wat van gaan denken …

De show werd gestolen door een grote kikker die een tijdlang roerloos bleef zitten op een stuk boomstam in het water …

Deze kikker liet zich rustig benaderen voor een fraai dubbelportret …

Het was een heerlijk uurtje daar aan de waterkant …

Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een fotokuiertje gemaakt bij het Witte Meer, een ondiepe plas midden in het bos bij Olterterp, die in de volksmond beter bekend is als de ijsbaan van Beetsterzwaag …

Terwijl ik lekker op één van de bankjes aan de waterkant zat, bekroop me ineens het gevoel dat ik werd begluurd …

Al snel werd duidelijk dat ik van deze gluurder weinig te duchten had …

Met een maximumtemperatuur rond de -6 ºC was het niet echt aanlokkelijk om naar buiten te gaan vanmiddag, maar omdat het maar de vraag is of ik de komende dagen kan beschikken over de auto, heb ik het er toch maar op gewaagd. Ik was nog maar nauwelijks onderweg, toen ik bij Olterterp langs de Slotlaan tegenover “Huize Olterterp” reed. Een paar maanden geleden zag het er daar nog zo uit …

Vanmiddag bood de Slotlaan ineens een heel andere aanblik, en dat kwam niet alleen omdat het blad van de bomen was verdwenen of omdat er een laagje sneeuw lag …

Van Geert had ik onlangs al gehoord, dat de beuken aan de Slotlaan deels gekapt zouden worden, maar op een dergelijke kaalslag was ik niet voorbereid …

Ik kon er niet toe komen om een wandeling door die koude en kale laan te maken …

Nadat ik aan het begin van de laan een paar plaatjes had geschoten heb ik mijn tocht door winters Fryslân vervolgd …