Lichtlijnig

Vanmorgen hebben we weer eens genoeglijk bijgepraat met de neuroloog. Over de MS was weinig te melden, die kabbelt ook na zeven jaar nog steeds rustig voort. Wat me nog altijd het meest plaagt is die voortdurende vermoeidheid, maar daar bestaat nu eenmaal geen pilletje tegen, dus dat is en blijft een kwestie van mee leren leven. Over de tekenbeet die ik onlangs heb opgelopen, moest ik me maar niet teveel zorgen maken, zei de neuroloog, omdat de voorgeschreven antibiotica een probaat middel is om Lyme te voorkomen. Nadat we nog even kort hadden bijgepraat over mijn fotokuiertjes, zijn we weer huiswaarts gegaan …

Aan het begin van de middag ben ik even naar De Leijen gereden. Door het natte rietland ben ik bij Doktersheide naar het prieeltje gelopen. Daar heb ik een tijdje over het water staan turen …

Heel even leek de zon door het gesloten wolkendek te zullen breken, maar het bleek slechts een schijnbeweging te zijn. Het was grijs en het bleef grijs, en dat had een mooi vaag coulissenlandschap tot resultaat …

Behalve grijs was het ook knap winderig en frisjes. Terwijl ik tegen de ballustrade geleund stond te fotograferen, blies de wind af en toe gemeen om het hoekje van het prieeltje, wat eigenlijk niet kan om het prieeltje rond is en dus geen hoeken heeft, maar vooruit …

Nadat ik voldoende was uitgewaaid en uitgekeken raakte op de grijze coulissen, ben ik via Earnewâld en Oudega weer huiswaarts gereden. Onderweg kreeg ik nog de kans om een mooie witte buizerd en een paar reeën op afstand te kieken. Die foto’s gaan eerst even het archief in, zodat ik ook nog wat heb voor de regenachtige dagen die ongetwijfeld zullen komen …

En terwijl ik dit logje zit te tikken, komt de zon tevoorschijn … Better let as net …

Helaas kan ik er niet ontkomen om de gezondheidsperikelen in huize Afanja weer eens aan de orde te stellen.

Met Aafje gaat het gelukkig langzaam maar zeker de goede kant op.
Ze heeft een lange weg afgelegd na de operatie, maar intussen smaakt het eten haar over het algemeen weer goed. Wel moet ze nog oppassen dat ze niet teveel en te vet eet, maar het zal een kwestie van tijd zijn voor het lichaam zich helemaal heeft ingesteld op het gemis van de galblaas. Dus dat zal wel goed komen. Maandag is ze voor het eerst weer een paar uurtjes naar haar werk geweest. In overleg met haar leidinggevende is afgesproken dat ze voorlopig op drie dagen per week een paar uurtjes aan de slag gaat. Ze krijgt alle tijd en ruimte (ook in letterlijke zin, want ze krijgt een nieuwe werkplek) om het werk weer op te pakken.

Kortom: met Aafje gaat het naar wens.
Maar nu gaat het met mij weer wat minder …

Eigenlijk kwakkel ik al het hele voorjaar met mijn gezondheid. Zonder daar al teveel over te miepen en te piepen – dat helpt namelijk toch niet – heb ik dat hier in de afgelopen periode af en toe ook wel laten doorklinken. Dat doe ik overigens met name voor mezelf, omdat het weblog onderdeel uitmaakt van mijn externe geheugen. En dat is dan weer van belang voor een juiste weergave van de ontwikkelingen t.b.v. de medisch specialist, in dit geval de neuroloog …

Afgelopen weekend begon ik steeds meer last te krijgen van serieuze uitvalverschijnselen in mijn linkerbeen en een doof gevoel en stuurloosheid in mijn linkerhand. Daarom hebben we maandag contact opgenomen met de afd. neurologie in het plaatselijke ziekenhuis Nij Smellinghe. Mijn eigen neuroloog is op vakantie, maar ik kon de volgende dag (gisteren dus) al om 14:30 uur terecht bij een collega van hem.
Nadat ik haar mijn wedervaren over de laatste dagen en weken had gedaan, en de dokter tevergeefs in het systeem had gezocht om mijn MRI-scan uit oktober 2004, heeft ze me onderworpen aan een kort neurologisch onderzoek. Terug op de spreekkamer bevestigde ze ons vermoeden dat er inderdaad sprake is van een schub oftewel een terugval in de MS. Met de kracht in mijn benen is het gelukkig nog redelijk gesteld, maar met de aansturing en coördinatie van mijn ledematen gaat het niet echt lekker.

“Tja, en daar heb ik geen pilletje tegen,” zei de arts.
“Nee, maar wel methylprednisolon,” repliceerde ik adrem …

Morgen het vervolg!
Voor vandaag heb ik even genoeg zitten tikken, want dat valt nog lang niet mee met een infuusnaald en toebehoren in mijn nog wat onwillige linkerhand. Ik zie het namelijk niet zo zitten om de ader waar die naald in zit met een onverhoedse beweging van binnenuit te doorboren. Ik ga zo meteen eerst nog maar eens een uurtje gestrekt, want het schrijven van zo’n logje zuigt me helemaal leeg. In de loop van de dag hoop ik een paar rechtshandige blogrondjes te maken. Surfen gaat heel goed met één hand, maar reacties mijnerzijds zullen de eerstkomende dagen helaas tot een minimum beperkt blijven. Ik heb echter goede hoop dat ik over een week weer tik als de beste en loop als een kievit. Nou ja, bijna dan …
En anders maar waggelen als een eend …

Tijdens het halfjaarlijkse controlebezoek aan de neuroloog kon ik vanochtend mededelen dat ik een prima winter heb gehad, waarin ik dankzij de fotogenieke omstandigheden en de goed te verdragen kou vrijwel dagelijks met mijn camera op pad ben geweest. Nieuwsgierig geworden vroeg de neuroloog waar ik mijn foto’s publiceerde. Nadat hij op mijn advies ‘Lichtlijnig’ had ingevoerd bij Google, pikte hij het hoofdstuk “Kale Duinen” eruit om wat foto’s te bekijken. Nadat hij me had gecomplimenteerd met de mooie foto’s die deze zware tocht me had opgeleverd, vervolgden we het gesprek …

Sinds enkele dagen gaat het helaas weer wat minder goed. De plotselinge temperatuurstijging van vorige week heeft de balans in mijn lijf weer fiks weten te verstoren. Het gevolg is weer de bekende onverslaanbare vermoeidheid, die me in het verleden wel vaker heeft geplaagd. Iedere stap kost me momenteel enorm veel energie en mijn ogen hebben vrijwel de hele dag de neiging dicht te vallen. De ervaring heeft me geleerd dat er maar één ding op zit: er aan toegeven en maar eens weer een aantal dagen helemaal niets doen. Voor het weblog betekent het dat ik deze week weer eens wat foto’s tevoorschijn haal uit het archief, zoals deze foto’s van een merel, die ik op 21 maart 2008 heb gemaakt in ons tuintje …

Als jullie me de komende dagen zoeken, dan lig ik waarschijnlijk lekker in mijn hangmat of hang ik onderuit gezakt in mijn luie stoel voor de buis. Hopelijk lukt het op die manier om weer wat krachten te herwinnen, voordat we echt stabiel voorjaarsweer krijgen …