Lichtlijnig

Over het algemeen ben ik vanwege de regen en de duisternis niet zo’n liefhebber van de herfst, maar dit jaar ligt dat even anders …

Mostly I don’t really like autumn, because of the rain and darkness, but this year is an exception …

Tot dusver hebben we een rustige herfst in Nederland … en als de zon dan even schijnt …

So far we’ve had a quiet autumn in the Netherlands … and if the sun shines …

Dan zijn de kleurschakeringen sprookjesachtig mooi …

Then the autumn colors are enchantingly …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

We hebben tot dusver een heerlijk rustige herfst met ongewoon hoge temperaturen, het is alleen zo jammer dat we er hier in het noorden de laatste tijd wat sneu vanaf komen voor wat betreft het aantal uren zon. Vorige week was het alleen zonnig op maandag, de dag waarop ik bij de Zwartendijksterschans was. Daarna moesten we wachten tot afgelopen dinsdag voordat het zonnetje weer volop scheen. Nadat ik een week lang op diverse weblogs uit zuidelijker en zonniger oorden de mooiste herfsttinten voorbij had zien komen, kwamen die kleuren nu eindelijk ook bij ons fraai tot hun recht …

Rond half elf ‘s ochtends vertrok ik dinsdagochtend om een mooie rit door de bosrijke omgeving van Beetsterzwaag en Bakkeveen te maken. Op een aantal plaatsen heb ik een tussenstop gemaakt om wat plaatjes te schieten. De eerste stop was bij Olterterp (foto boven). Vervolgens ben ik doorgereden naar Heidehuizen. Daar hing nog wat vocht in het bos, zodat ik er een tijdje heb lopen spelen met de lichtstralen die over en door de kleurige bladeren speelden …

Ook langs de Opsterlandse Compagnonsvaart heb ik de auto een paar keer in de berm gezet om wat foto’s te maken van het gouden lint op en aan de waterkant, zoals hier tussen Lippenhuizen en Hemrik …

De volgende stop was in de buurt van Bakkeveen, waar ik wat foto’s heb gemaakt van de struwelen en de afwisselend groene en roestbruine kleurschakeringen van de bomen die de Pûpedobbe omzomen …

Voor vandaag sluit ik af met een foto van een takje met fonkelende zilveren randjes, dat zomaar ergens in het bos in tegenlicht met zijn aftakelende herfstbladeren hing te pronken …

Aan het begin van deze stralende najaarsmiddag heb ik een fotokuiertje gemaakt in het Weinterper Skar. Het bos kleurt nog goeddeels groen, maar hier en daar verschijnen toch de eerste herfsttinten …

De dobbe lag er vrijwel rimpelloos bij, zodat de kalende bomen aan de andere kant mooi op het oppervlak werden weerspiegeld …

Bij het bankje overheersen de herfstkleuren, maar desondanks was het er goed toeven in het najaarszonnetje …

Een herfstblad toonde in het zonnetje mooi zijn nerven …

Op een ander herfstblad streek een heidelibel neer …

In mijn arbeidzame leven heb ik met diverse netwerken te maken gehad. Het meest interessante netwerk dat ik heb opgebouwd en waarvan ik deel uitmaakte, was zonder twijfel dat in en rond het sociaal-cultureel werk, in de periode 1983-1998. Hoewel ik vaak het idee heb gehad, dat er wel eens wat teveel werd vergaderd om het vergaderen, heb ik in die tijd toch met veel plezier samengewerkt met een breed scala aan personen, organisaties en instellingen …

Privé stortte ik mij indertijd in het najaar op een heel ander netwerk. Vooral in de beginjaren dat onze druif vrucht droeg, waren we zuinig op onze oogst. En dus werden de druiven vanaf zo ongeveer half september beschermd door een net. Als ervaren netwerker ontdekte ik al snel dat het weinig zin had om het net er maar wat slapjes voor langs te hangen, want daar trokken de spreeuwen zich niets van aan …

Ik had wel eens het idee dat ze me kwetterend zaten uit te lachen, terwijl ik het net aan het ophangen was. Daarom ben ik al snel overgeschakeld op een andere techniek. Met behulp van touwen en scheerlijnen hing ik het net zo op, dat het bijna de halve tuin overspande. Een paar jaar lang was dat effectief tegen de spreeuwen, en vanaf het terras leverde het ook nog eens een fraai lijnenspel op …

De laatste jaren hangen we geen net meer op om de druiven te beschermen. Om te beginnen levert de druif de laatste jaren zo’n riante oogst, dat we er best wat van kunnen missen voor de vogels. Daarnaast ben ik nooit echt een held geweest op een ladder, en dat is er de laatste jaren niet beter op geworden, want mijn evenwicht is niet meer wat het geweest is. Verder heb ik het idee, dat er steeds minder spreeuwen in de buurt zitten …

De laatste weken heeft er hooguit een keer of vier een groepje van pakweg 15-20 spreeuwen en een enkele lijster van de druiven zitten snoepen. Hoewel de camera altijd op of vlak naast mijn bureau voor het grijpen ligt, waren ze me tot nu toe te snel af. De enige spreeuwen die ik die najaar heb kunnen kieken, zaten in de tuin van de buurvrouw. Toch eens kijken wat buurvrouw heeft, dat wij niet hebben …

Wordt vervolgd …