Lichtlijnig

Het voorjaar komt elke dag een stukje dichterbij. Toen ik gisterochtend rond koffietijd even een peukje stond te roken op het terras, zag ik de eerste vlieg van 2011 op de muur zitten. Hij wilde zelfs wel even blijven zitten tot ik mijn camera had gehaald. Daarna gaf hij me welgeteld één kans om hem te portretteren, en dat was net genoeg …

Met de bloemen in ons tuintje is het nog wat karig gesteld, maar de eerste krokusjes brengen hier en daar toch al wat kleur …

De tere bloemblaadjes glinsteren in de zon alsof ze van een laagje metallic lak zijn voorzien …

Veel kleur brengen ze niet, maar ook de sneeuwklokjes doen hun best om de tuin wat op te fleuren …

Dat de winter nog niet helemaal is verdreven, ontdekte ik later op de dag, maar het eerste vleugje voorjaar hing zeker in de lucht …

Er zijn nogal wat mensen die een hekel hebben aan spinnen. Zelf heb ik daar weinig last van, ik vind het wel gezellig als onze fotogenieke huisspin Simon er in de loop de avond even bij komt zitten om samen naar het laatste Sportjournaal te kijken …

Waar ik een hekel aan heb, is dat eindeloze monotone gedreun van de vuvuzela dat voortdurend klinkt in de Zuid-Afrikaanse voetbalstadions …

UPDATE:
Zojuist las ik ergens dat de Vlaamse TV het gedreun van die verfoeide vuvuzela’s goeddeels wegfiltert. Dat heb ik natuurlijk meteen even gecontroleerd, en de conclusie luidt dat het klopt! Maar bij het wielrennen heb je er helemaal geen last van, daarom kijk ik vanmiddag liever naar de koninginnerit in de Dauphiné Libéré dan naar het voetballen.