Lichtlijnig

Vrijdag kwam er rond het middaguur een mailtje binnen van Johan van Aken: “We zijn weer even terug in It Heitelân met o.a. foto’s met als onderwerp ijskristallen, die ik een keer met jou in de auto heb gezien. Terwijl ik aan de Noordfranse kust kite surfers aan het fotograferen was, zag ik plotseling dat verrassende fenomeen verschijnen in de atmosfeer. Ik heb er verscheidene foto’s van gemaakt, dit wilde ik even met je delen …”

Nadat we ‘s middags even telefonisch hadden bijgepraat, heb ik Johan gevraagd of ik een paar van die mooie foto’s na afloop van mijn methylprednisolonkuur mocht gebruiken op mijn weblog als feestelijk teken van hoop en kracht …

Natuurlijk mocht dat van Johan, waarvoor dank! 
En dat kwam mij heel goed uit, want net als in november 2004 – toen ik mijn eerste methylprednisolonkuur heb gehad – is na afloop van de kuur pas goed merkbaar dat dat gemene goedje in mijn lijf zit. Op dit moment voel ik me lichamelijk letterlijk en figuurlijk gesloopt. Van het maken van fotokuiertjes komt voorlopig even niets …

De eerstkomende dagen zal ik me met alle plezier houden aan het advies van de verpleegkundige die me gistermiddag uitgeleide deed uit het ziekenhuis: “Wees nu verstandig, en doe het volgende week heel rustig aan. Daarna mag u langzaam weer wat gaan opbouwen …”

Zoals ik me nu voel, zal het me weinig moeite kosten om de eerstkomende dagen goeddeels door te brengen in mijn luie stoel en de hangmat. Tussendoor zal ik me af en toe eens naar de computer slepen om een blogrondje te maken en hier wat foto’s uit mijn gelukkig nog steeds rijkelijk gevulde archief te plaatsen. Over MS en alles wat daarmee annex is, ga ik u voorlopig niet meer vervelen. Als de medicatie zijn werk doet, dan hoop ik hier volgend weekend een levenslustige en strijdvaardige MS-update te kunnen plaatsen. Tot die tijd wens ik u allen een goede en prettige week!

Vanwege een serieuze terugval in mijn Multiple Sclerose zit ik deze week dagelijks een paar uur in het ziekenhuis voor mijn medicatie in de vorm van druppels methylprednisolon …

Because of a serious relapse in my Multiple Scelorisis I’m visiting the local hospital everyday for a few hours this week to get my medication in de form of drips of methylprednisolon …

Het uitzicht vanuit de ziekenhuiskamer is niet bepaald spectaculair, maar het is het enige uitzicht dat ik er heb …

The view from the hospital window isn’t spectacular at all, but it is the only view I have there …

Gelukkig was de lucht vrijwel de hele week helder blauw …

Luckely we had clear blue skies almost the complete week …

Vandaag en morgen neem ik dit uitzicht nog een keer voor lief, volgende week hoop ik weer meer keuze te hebben… 

Today and tomorrow I’ll have to live with this view again, next week I hope to have some more choice again …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend … – … Enjoy your weekend

Nu het einde van de meteorologische winter in zicht is, kan ik wel stellen dat ik een prima winter heb gehad. Sinds ik MS heb, heb ik nog niet eerder in zo’n lange periode zo duidelijk kunnen ervaren dat ik me tegenwoordig beter kan wapenen tegen kou dan tegen warmte. Omdat het dankzij de vele sneeuw ook nog eens een erg fotogenieke winter was, heb ik deze winter meer fotokuiertjes gemaakt dan gemiddeld in de voorgaande winters. Die fotokuiertjes kostten me – ook weer dankzij diezelfde hoeveelheid sneeuw – stuk voor stuk veel kracht, maar ze  leverden me ook steeds weer energie op …

Nu, aan het eind van de winter, ben ik even door mijn energie heen. Ik begin letterlijk en figuurlijk zwarte sneeuw te zien. De plotselinge ziekenhuisopname van Aafje vorige week dinsdag, en de stress en extra drukte die dat met zich meebracht, heeft er flink ingehakt. Alleen al over mijn avonturen in de lokale supermarkten zou ik bijna een boek kunnen schrijven. Man, man, wat zitten die winkels tegenwoordig onlogisch in elkaar. Ik heb steevast twee of drie rondjes nodig, voordat ik alles wat op het lijstje staat heb gevonden. Natuurlijk, die onlogische inrichting van de supermarkten is ervoor bedoeld om de consument maar zoveel mogelijk te verleiden tot allerlei onnodige aankopen. Maar hoe vermoeiend die rondjes door de supermarkt ook waren, ik ben mooi niet in die marketingtrucs  getrapt. Meer dan er op mijn boodschappenlijstje stond, zat er uiteindelijk niet in mijn winkelwagen …

Gelukkig knapt Aafje de laatste dagen zienderogen op. Ze krijgt zelfs alweer praatjes. 
Dat betekent dat ik de komende dagen zowel letterlijk als figuurlijk een stapje minder kan doen. Naar het zich laat aanzien krijgen we voorlopig vooral te stellen met grijs en regenachtig weer. Dat lijkt me in de huidige situatie een prima weertype om het ook met mijn fotokuiertjes even kalm aan te doen en voor het weblog terug te vallen op mijn rijk gevulde archief, totdat de zwarte sneeuw uit beeld is verdwenen …

Gedurende de laatste 10 jaar van ons kampeerdersbestaan hebben we onze vakanties doorgebracht in het departement Lot-et-Garonne, in het zuidwesten van Frankrijk. Tussen de slaperige stadjes en vrijwel uitgestorven dorpjes toerden we vaak kilometerslang over smalle landweggetjes zonder ook maar een tegenligger te treffen …

Behalve met druiven zijn de glooiende hellingen er veelal begroeid met zonnebloemen zo ver het oog reikt. In beide gevallen leverde dat vaak prachtige panorama’s op, zoals op de eerste twee foto’s te zien is …

Op advies van de neuroloog hebben we eind 2004 een punt achter onze vakanties in Zuid-Frankrijk gezet. Nu we midden in een erg warme augustusmaand zitten, weet ik ineens weer waarom we die keuze indertijd hebben gemaakt: overmatige warmte kan bij MS-patiënten allerlei ongerief veroorzaken. Bij mij uit zich dat sinds twee weken vooral weer in een uiterst prikkelbare en geïrriteerde huid in mijn halsstreek. Daarnaast wordt bij temperaturen boven de 24 ºC het laatste restje energie uit mijn lijf gezogen zonder dat ik daar al teveel voor hoef te doen. Vandaag blijf ik daarom tot een uur of acht vanavond lekker binnen, en morgen hoop ik in goed gezelschap af te reizen naar een plekje waar de tropische 30 ºC hopelijk niet op de thermometer komt …

Maar terug naar de zonnebloemen …
Naast heel veel andere zaken mis ik die uitgestrekte velden met zonnebloemen eigenlijk nog ieder jaar in juli en augustus. Gelukkig zijn er tegenwoordig langzaam maar zeker meer boeren die aan de kant van de weg een paar rijen zonnebloemen in hun maïsveld zetten. De laatste drie foto’s heb ik gistermiddag op de terugweg van De Deelen naar Drachten gemaakt bij Poppenhuizen-Warniahuizen …

Het blijft behelpen natuurlijk, want het haalt het niet bij de geelgroene dekens die in Zuid-Frankrijk over de glooiende landerijen lijken te zijn gedrapeerd, maar ik vind het toch wel een aanwinst. Het maakt de oprukkende maïsvelden in het Friese landschap een stuk beter te verteren …

Het aanhoudend warme weer begint zo langzamerhand zijn tol te eisen. De temperaturen tussen 25 en 30 ºC op 5 t/m 7 augustus hebben de gevoelsstoornis in mijn halsstreek – één van de uitwassen van de MS – weer eens getriggerd. Die gevoelsstoornis en de verhoogde medicatie, die de overlast die ik daarvan ondervind weer wat moet indammen, zuigen sinds vorig weekend vrijwel alle energie uit mijn lijf. En hoe aardig en gezellig het ook was, het museumbezoek heeft daar woensdag geen goed aan gedaan …

Met het oog op de in de loop van deze week mogelijk opnieuw naar tropische waarden oplopende temperaturen zit er even niets anders op dan het maar eens heel rustig aan te doen. Eigenlijk had ik me voorgenomen om vandaag even een fotokuiertje te maken op de Merskenheide, maar dat lijkt me gezien de omstandigheden niet wijs. Daarom heb ik maar even een greep in mijn archief gedaan om het weblog toch wat kleur te geven …

De foto’s die dit logje sieren heb ik vandaag precies 3 jaar geleden – op 16 augustus 2006 dus – genomen op de Merskenheide. Het was op die dag licht bewolkt bij een maximum temperatuur van 22,8 ºC, zodat de omstandigheden goed vergelijkbaar zijn met die van vandaag. De heide zal er vandaag wel ongeveer bij liggen zoals op de eerste foto, en met een beetje geluk fladdert er misschien ook vandaag wel een gehakkelde aurelia rond …

Kijkend naar de foto’s die ik in de eerste helft van augustus 2006 heb gemaakt, was ik toen aanzienlijk actiever dan nu in dezelfde periode. En dat lijkt zich ook heel aardig te weerspiegelen in het weerbeeld: in de eerste helft van augustus 2006 kwam de gemiddelde maximum temperatuur uit op 19,9 ºC. Op dit moment ligt de gemiddelde maximum temperatuur in augustus tot en met gisteren op 22,8 ºC. Die drie graden maken heel veel verschil maken …