Lichtlijnig

Zo lang de F in de maand zit, is de winter nog niet voorbij, wel zitten we even in een dipje met dooi en mist …

Gistermiddag heb ik even een klein ommetje gemaakt bij De Veenhoop (kaartje Google Maps) …

Veel verder ben ik ook niet gekomen, want ik had nog maar net een paar foto’s gemaakt, toen ‘t zachtjes begon te regenen …

Hopelijk krijgen we volgende week de zon weer wat te zien.

Waar afgelopen nacht en vanmorgen de golven van de Waddenzee tegen de zeedijk beukten, was vorige week slechts een schier oneindige vlakte van sneeuw en ijs te zien zo ver het oog reikte …

Normaal gesproken kun je vanaf dit punt bij Paesens-Moddergat (kaartje Google Maps) de Waddeneilanden Schiermonnikoog en Ameland zien liggen, door de nevel boven de sneeuw- en ijsmassa was daar vorige week vrijdag geen sprake van …

Natuurlijk kon ik het niet laten om ook ditmaal weer even over de dijk te klimmen, zodat ik even een fotokuiertje langs de vermaarde palenrij kon maken …

Het werd maar een kort kuiertje deze keer. Om te beginnen was het er snijdend koud, maar belangrijker nog: ik zag het niet zo zitten om daar ergens aan het uiteinde van de wereld ten val te komen …

Nadat ik even een paar shots had gemaakt van een aantal van de berijpte paaltjes en het drijfijs dat daar achter op de Waddenzee op en neer deinde, vond ik het al snel welletjes …

Voetje voor voetje terug naar de zeedijk was het motto op dat moment, terug naar de hopelijk snel weer warme auto …

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …

Deel 6 is getiteld “Whiteout 1″ en speelt zich af op 22 december 2009. Nadat ik ‘s ochtends even een kijkje in het Weinterper Skar had genomen, heb ik ‘s middags een ritje gemaakt door het witte weidegebied ten westen van Drachten. Daar zorgde een combinatie van sneeuw en mist voor bijzondere beelden. Als sneeuw en mist samenvallen, lijkt de omgeving gelijkmatig helder te zijn. De horizon verdwijnt, waardoor grond en lucht naadloos in elkaar over gaan. Contouren en schaduwen lijken op te lossen in het niets. Je krijgt het gevoel dat je in een lege, oneindige witte of lichtgrijze ruimte staat. Op zo’n moment is er sprake van een zogenaamde ‘whiteout’. Dit verschijnsel treedt vooral in de poolstreken op, maar in een witte winter kun je er ook hier in terecht komen.

Zondag 30 december volgt deel 7: “Whiteout – 2″, ook nu zorgen sneeuw en mist weer voor onwerkelijke plaatjes, omdat de zon op deze dag af en toe door het wolkendek en de mist heen prikte, ontstonden bijna oogverblindende plaatjes.

Terwijl er vanuit het zuidwesten gestaag een groot regengebied over het land schuift, biedt de tuin een grijze en trieste aanblik. Ik heb er zojuist even een tijdje met de camera rondgedrenteld, maar na een minuut of tien ben ik zonder ook maar één foto hebben gemaakt weer naar binnen gegaan …

Met de lamellen wat eerder dicht en hier en daar een extra kaarsje aan is het in deze letterlijk donkere dagen voor de Kerst binnenshuis prima uit te houden. Van winterse Kerstwandelingen hoeven we het niet te hebben dit jaar, maar niet getreurd, ik sta hier garant voor een virtuele witte Kerst. Ik begin de aanloop naar de Kerst met een paar foto’s die ik gisteren en vandaag precies 5 jaar geleden heb gemaakt bij de Hooidammen en in het Weinterper Skar …

Een combinatie van mist en vorst zorgde op vrijdag 21 en zaterdag 22 december 2007 op uitgebreide schaal voor rijp. Op de vrijdag ging de schoonheid van de rijp goeddeels verloren in een dichte mist, maar het had zeker zijn charme om op het landijs bij de Hooidammen de eerste schaatsende kinderen in die wazige witte wereld te kunnen fotograferen …

Echt mooi -ik durf wel te stellen sprookjesachtig mooi- was het pas toen we zaterdag 22 december 2007 ‘s ochtends de gordijnen openden. Een dikke laag rijp op bomen en struiken stond prachtig afgetekend tegen een strakblauwe lucht …

Over het algemeen had en heb ik zeker op zaterdag geen haast om op pad te gaan, op die ochtend wist ik echter niet hoe snel ik de koffie op moest krijgen voordat naar buiten kon gaan. Je weet met rijp tenslotte nooit hoe lang de sierlijke schoonheid ervan in stand blijft …

De wereld zag er die dag zo sprankelend uit, dat zelfs Aafje er zo van in vervoering raakte, dat ze spontaan besloot om mee op pad te gaan. We hebben samen een heerlijke winterwandeling gemaakt in het Weinterper Skar. Nog wat fitter en sterker dan tegenwoordig, lukte het die dag zelfs om eerst naar de zuidelijke vennetjes te gaan, en daarna naar de dobbe aan de noordkant van het gebied …

Sommige dagen staan op het netvlies gegrift, vanwege zijn maar zelden voorkomende winterse schoonheid was dit zo’n dag. Terug bij de auto liepen we de toenmalige Heidehipper tegen het lijf. Hij was al even enthousiast als wij, en het is altijd aardig om dat op zo’n moment even te kunnen delen …

Nou, is dat een fijne aanblik in de aanloop naar de Kerst of niet?
Morgen in de aanloop naar de Kerst deel 4 van “De lange witte winter”, getiteld “Nog meer sneeuw”.

Terwijl hier op dit moment heel voorzichtig de eerste natte sneeuwvlokjes van de nieuwe winter neerdwarrelen, is het tijd om even kort terug te blikken op het weer in november. De maand begon nat met in de eerste week ruim 36 mm regen, daarna volgde een tamelijk droge periode, waarin het hooguit af en toe wat miezerig was. In de laatste week was het met 17,5 mm regen weer wat natter …

In ons tuintje heb ik in november 60 mm regen afgetapt, tegen normaal ca. 80 mm. Volgens het KNMI was het met gemiddeld over het land ca. 50 mm regen, tegen een langjarig gemiddelde van 82 mm., ook landelijk een droge maand. Het was ook een vrij rustige maand. Alleen op 25 november veroorzaakte een klein lagedrukgebied onstuimig weer. In het noordwestelijk kustgebied kwam het even tot een volle storm (kracht 9) met zeer zware windstoten tot ca. 110 km/uur …

Met dank aan het relatief zachte en rustige weer liet de herfst zich in november van haar mooiste kant zien. Het duurde lang voordat de bladeren verkleurden dit jaar, maar toen het eenmaal zo ver was viel er vooral in parken en bossen veel te genieten …

Niet alleen de herfsttinten waren een lust voor het oog, onder de juiste omstandigheden -windstil, wat zon en een beetje nevel- waren er af en toe prachtige zonneharpen te zien in het bos …

De temperaturen liepen in november in ons tuintje uiteen van -2,0 ºC tot 11,7 ºC. De gemiddelde temperatuur kwam met 6,2 ºC net iets boven het langjarig gemiddelde uit, maar het was wel 0,7 ºC warmer dan het langjarige gemiddelde over de periode 1971-2000. In november heb in ons tuintje vier vorstdagen (minimumtemperatuur lager dan 0,0 °C) kunnen noteren, en dat is twee minder dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 …

Ik sluit dit overzicht af met een paar sfeerbeelden. Eerst een plaatje van een zonovergoten Poepedobbe bij Bakkeveen op 12 november …

Tot slot een foto van de dichte mist, die op 15 november een klein wereldje maakte van de weidse Friese vlakten …