Lichtlijnig

Het eerste vennetje op de Merskenheide lag er gistermiddag lekker ijzig bij …

Behalve ijzig was het er vooral ook zonnig, en ook dat was voor het eerst dit jaar …

De zon lichtte de pijpenstrootjes mooi op boven het zwarte ijs …

We hebben lang op de eerste winterse dag moeten wachten, maar deze dag was dat wachten best waard …

En zoals het er nu uitziet, gaan we vandaag op herhaling.

Na de eerste ooievaar van zaterdag zijn we vandaag toe aan het eerste ijs …

Om daar wat foto’s van te maken ben ik vanmiddag voor een fotokuiertje naar de Merskenheide gereden …

Het was er prachtig en m.b.v. mijn plastic tasje heb ik zelfs even op een wat hoger gelegen plekje in de zon kunnen zitten …

Morgen nog zo’n dag … maar weer van proberen te genieten, want daarna schijnt het weer te gaan kwakkelen …

Eigenlijk was ik te moe om op pad te gaan vandaag, maar tegelijkertijd was het weer te mooi om binnen te blijven …

En dus ben ik aan het begin van de middag toch maar in de auto gestapt om een fotokuiertje te maken bij de Merskenheide …

Het was stil op de heide, heel stil … er dartelden wat vogels door het struikgewas en verder bleef het stil …

Even werd ik nog verrast door de verschijning van een smetteloos wit konijn. Hij verdween net zo snel als hij verscheen, zodat ik er alleen een schimmig portretje aan heb overgehouden …

Omdat duidelijk was dat ik de heide toch niet helemaal rond zou kunnen lopen, ben ik maar even lekker bij een boompje gaan zitten …

Nog even genieten van het uitzicht, en dan terug naar de auto …

Het leek een fotogeniek dagje te worden, toen ik vanmorgen de gordijnen opende. En dus toog ik rond half twaalf gewapend met de camera en een paar broodjes naar de Merskenheide. Daar was ik al geruime tijd niet meer geweest, en stiekem hoop ik daar binnenkort weer eens een ree te kunnen fotograferen …

Terwijl ik een kwartiertje later het pad naar de heide betrad, streek er net een bont zandoogje op het informatiebord neer. Hij had zijn beste tijd wel gehad, maar ach, het bord zag er ook behoorlijk smoezelig uit, dus dat paste wel bij elkaar …

Halverwege het pad ben ik even naar het vennetje gelopen. Met een beetje geluk zou ik daar misschien nog een juffertje of een libel kunnen scoren. Dan zou ik wellicht meteen de determinatietabel voor juffers en libellen kunnen gebruiken, die een van de vrijwilligers in de Wieden me gisteren mailde …

Dat zat er vandaag helaas niet in. Er waren maar weinig van die gevleugelde rovertjes te zien, en als er al eens eentje in mijn buurt neerstreek, dan was het beestje steevast weer vertrokken, voordat ik het had kunnen fotograferen …

Daarom ben ik me maar op het landschap en de weerspiegeling van de wolkenstraten boven de Merskenheide gaan richten. Dit mag je met recht wisselend bewolkt weer noemen …

Na verloop van tijd ben ik nog even doorgelopen naar de heide. Daar aangekomen dreef er net een donkere wolkenstraat over de heide, waardoor er geen kleur overbleef. Omdat mijn benen zich op dat moment ook meldden, besloot ik rechtsomkeert te maken en terug te gaan naar de auto …

Dat was echter nog niet het eind van mijn tocht. Ik heb vervolgens een rondje gemaakt door een stukje Fryslân waar ik eigenlijk veel te weinig kom. Een aantal foto’s daarvan zullen er hier t.z.t. de revue nog wel eens passeren.

Vandaag deel 3 van een drieluik over insecten op de Merskenheide. Maar eerst wil ik n.a.v. een paar vragen even kort iets zeggen over de manier waarop ik mijn macrofoto’s maak. Om te beginnen hoef ik dankzij het volledig kantelbare schermpje op mijn Powershot SX1 IS gelukkig niet plat op mijn buik te liggen om het insectenleven in beeld te brengen; op 1 of 2 knieën zittend lukt het prima. Omdat ook dat al snel vermoeiend is, plan ik dergelijk sessie bij voorkeur op een plekje waar een bankje staat. En dat is bij de Merskenheide het geval, want daar staat op pakweg 25 m van de plek waar de grijze zandbijen en de roodharige wespbijen zitten een prachtig bankje …

Het is nog wat wennen om de juiste afstand te vinden om de foto’s te maken met de Raynox voorzetlens, maar over het algemeen houd ik een afstand van ca. 5 tot 10 cm aan. Met uitzondering van de laatste foto in dit logje worden de foto’s niet gecropt.

Goed, dan nu verder met insect nummer drie dat ik maandagmiddag op de Merskenheide heb geportretteerd. Omdat ik toch regelmatig een tijdlang op mijn knieën op het pad zat om de grijze zandbij en de roodharige wespbij te fotograferen, besloot ik ook meteen maar wat plaatjes te schieten van de groene zandloopkever. Dat viel ook deze keer nog lang niet mee, want dit ca. 1,5 cm grote beestje is razendsnel …

Hij rent voortdurend van hot naar her over de grond, en als je hem te snel nadert, dan tovert hij een paar vleugels onder zijn kleurige dekschilden tevoorschijn en vliegt hij een paar meter, om een stukje verderop weer te landen. Het geluk was weer met mij, toen ik na verloop van tijd een exemplaar voor de camera kreeg, dat wel enige tijd wilde blijven zitten …

De groene zandloopkever is te herkennen aan zijn glanzende groene dekschilden, die lijken te zijn voorzien van een laagje metallic lak. Op de dekschilden zijn een paar witte of gele vlekjes te zien. De kever heeft een dikke haren op zijn poten, die eruit zien als stekels. Wat verder opvalt zijn zijn grote, sterke kaken en zijn grote ronde ogen …

De groene zandloop kever leeft in zanderige omgevingen zoals heide, duinen, bosranden en verstuivingen. Hij heeft daarbij een voorkeur voor open terrein, zonder al te veel bomen. Deze kever is een echte jager, die het voorzien heeft op allerlei insecten en spinnen. De prooi wordt aan stukjes geknipt met de grote schaar voor aan zijn kop, en daarna opgezogen nadat er verteringsappen aan zijn toegevoegd …

De groene zandloopkever is te zien van april tot september. Ook de larve leeft van prooien die vanuit een tunneltje gegrepen worden met de kaken, in het tunneltje wordt ook een keer overwinterd. De eitjes worden rond mei afgezet en de kever heeft een larvestadium van ongeveer anderhalf jaar. In de herfst van het tweede jaar vindt verpopping plaats en pas het volgende jaar, na de tweede overwintering, verschijnt de nieuwe kever …

Tot slot een uitsnede van een foto, waarop de grote ogen en de machtige schaar en kaken van de groene zandloopkever goed tot hun recht komen …