Lichtlijnig

Nadat ik vorige week foto’s had gemaakt van een gewone pantserjuffer die verstrikt was geraakt in de tentakels van een kleine zonnedauw, besloot ik gistermiddag bij de Merskenheide op zoek te gaan naar een dergelijk tafereel ten einde dat op video vast te leggen. Ik had weer geluk …

De kleine zonnedauw is een vleesetend plantje dat zeer bedreven lijkt te zijn in het lokken en vangen van waterjuffers. Gistermiddag stuitte ik op een plantje dat meerdere pantserjuffers in haar kleverige tentakels gevangen hield. Eén van de juffertjes vocht voor het leven en wist die strijd uiteindelijk met een beetje hulp te winnen …

Uiteindelijk heb ik van de video-opnamen een 3:20 minuut durend filmpje kunnen smeden. Het lijkt niets zoals het hieronder staat, want WordPress geeft me maar weinig vrijheid bij het embedden, maar als je het beeldvullende afspeelt met de hoogst mogelijke instelling, dan zul je zien dat het een heel aardig filmpje is geworden op HD-kwaliteit …

Nadat ik de libel bij het vennetje bij de Merskenheide had vereeuwigd, was het tijd om de rug even te rechten en even te genieten van de wolken die op het wateroppervlak werden weerspiegeld. Op zoek naar een volgend onderwerp deed ik een paar stappen tussen de graspollen door. Lang hoefde ik niet te zoeken, want toevallig was ik er getuige van hoe een juffertje een smakelijk hapje ving …

Om het juffertje – volgens mij een gewone pantserjuffer – niet te storen tijdens de maaltijd, sloop ik heel voorzichtig dichterbij, zodat ik vanuit verschillende hoeken een paar fraaie portretfoto’s kon maken …

Het juffertje bleef wonderlijk genoeg rustig aan die ene grasspriet hangen, terwijl ze intussen ook haar prooi – zo te zien een groene cicade – in een stevige wurggreep hield …

Tja, zo is de natuur: eten of gegeten worden …

Hoe het afgelopen is, weet ik niet, ik had geen tijd om dat af te wachten, want ook een stukje verderop werd het diner geserveerd …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Begin april liet ik hier al wat van de activiteiten van de grijze zandbijen op de Merskenheide zien. Toen waren de bijen nog echt grijs, intussen zijn ze – zoals ik toen al schreef – goeddeels geel gekleurd …

Beladen met een dikke laag wilgenstuifmeel gaan ze keer op keer op zoek naar hun nest om een voedselvoorraad voor de nog uit te komen eitjes aan te leggen …

Als de juiste gang is gevonden, graaft de zandbij de deels dichtgelopen of -gewaaide gang naar het nest weer open om zijn vrachtje beneden af te leveren …

Er zijn echter kapers op de kust.
Op de onderstaande foto is links de grijze zandbij te zien en rechts de roodharige wespbij …

Roodharige wespbijen maken graag gebruik van de nestgangen van zandbijen om hun eigen eieren te leggen. Zodra de zandbij is vertrokken, duikt de wespij de nestgang in …

De eieren van de wespbij komen eerder uit dan die van de zandbijen. De larven van de wesbij doen zich vervolgens tegoed aan de eieren en het stuifmeel van de grijze zandbij …

Normaal gesproken verpopt het eitje van de grijze zandbij zich in de zomer, waarna hij als volwassen bij overwintert in de eigen cocon. Of dat ook in dit holletje zal lukken is maar zeer de vraag, want als de wespbij het nest heeft weten te bereiken, dan kan zijn kroost wel eens als overlevende tevoorschijn komen …

De afgelopen weken heb ik al heel wat vlinders zien vliegen, maar ze waren me allemaal te snel af voor een foto. Gistermiddag had ik meer geluk. Al voordat ik nog maar een grijze zandbij had gezien, fladderde er een kleine vos over het pad. Hij was te rusteloos om hem met de macro-functie te kunnen benaderen, maar met de zoomfunctie van mijn camera lukte het toch om een acceptabel plaatje van hem te schieten. Zie hier, de eerste vlinder die ik dit jaar heb kunnen kieken …

Terwijl ik een tijdje later op mijn knieën op het oostelijke pad zat om het gewriemel en gewroet van de zandbijen vast te leggen, streek er een stukje verderop opnieuw een vlinder neer …

Ditmaal bleek het om een dagpauwoog te gaan. Hoe ik ook mijn best deed, ook dit exemplaar was niet van plan om rustig te blijven zitten voor een mooi scherp portret …

Ook hier heb ik me tevreden moeten stellen met met een foto, die vanaf enige afstand is gemaakt met de zoomfunctie van de SX1 IS. Het resultaat valt me in dit geval niet tegen. De eerste vlinders staan op de foto, laat het voorjaar nu maar echt losbarsten …

Het leek er vandaag lang op dat de weerkundigen er weer naast zaten, want de beloofde zon bleef zich lang verstoppen achter de wolken. Maar aan het begin van de middag brak de zon uiteindelijk toch door en werd het prima weer voor een fotokuiertje bij de Merskenheide.

Het vennetje aan het begin van het terrein lag er stil en verlaten, maar wel mooi spiegelend bij. Over een paar maanden zal het hier hopelijk weer een komen en gaan zijn van een keur aan waterjuffers en libellen …

Ieder jaar zijn er op het pad rondom de Merskenheide grijze zandbijen te vinden. Voorgaande jaren waren ze vooral actief op het oostelijke pad, nu zag ik ze ook op twee plekken op het zuidelijke pad …

Vanaf ongeveer half maart beginnen de vrouwtjes met het graven van het nest dat bestaat uit een loodrecht naar beneden lopende hoofdgang van soms wel 50 cm lang. Aan het eind van de gang worden ronde verbredingen gebouwd voor de afzonderlijke broedkamers. De bijen zijn op dat moment – en ook nu – nog echt grijs …

Als de eitjes zijn gelegd, doen de bijen niets anders dan af en aan vliegen om wilgenstuifmeel aan te voeren naar het nest. De grijze zandbij, die dan intussen goeddeels geel gekleurd is door het stuifmeel dat op de achterpoten wordt vervoerd, keert steeds weer terug naar de eigen nestgang. Een groot deel van de nestgangen op de Merskenheide is ingegraven in het pad, en dat maakt het niet gemakkelijk om het eigen nest steeds weer terug te vinden. Om te beginnen lijken al die gangen op elkaar, maar veel van die gangen worden ook nog eens regelmatig dicht gelopen door passanten. Als in zo’n geval de juiste plek is gevonden, begint het grote graafwerk opnieuw …

Zo te zien weten de zandbijen het nuttige en het aangename aardig te verenigen, want tussen al het graaf- en vliegwerk door werd er heel wat gerollebold op het pad …

Over een week of twee hoop ik op een mooie dag nog eens terug te gaan, waarschijnlijk zijn de bijen dan voorzien van een mooi geel laagje stuifmeel. Voor vandaag was het welletjes. Nadat ik een tijdlang tussen al die drukte op het pad had rondgekropen, lokte het bankje in de noordoost hoek van de heide…

Het zat heerlijk op het bankje, maar uiteindelijk moest ik toch de (voor mij) lange weg terug aanvaarden. Zowel op de heen- als op de terugweg dienden zich nog wat andere onderwerpen aan, die bewaar ik voor morgen. Maar de uitsmijter van vandaag wil ik jullie toch niet onthouden. Toen ik terug was bij het begin van de heide, lieten een paar van de vaste bewoners van de Merskenheide zich nog even zien. Eigenlijk waren ze net wat te ver weg voor een goede foto, maar ze stonden er te mooi 0m jullie dit beeld te onthouden …