Lichtlijnig

Op de eerste februari heb ik jullie kennis laten maken met Witte Veder …

Sindsdien had ik hem een tijdlang niet meer gezien …

Vorige week zag ik hem ineens weer bij de vijver zitten …

Aan het begin van de maand had hij duidelijk twee witte staartpennen …

Nu, een vier weken later, lijkt hij nog maar één witte staartpen te hebben …

Zouden die staartpennen langzaam verkleuren, of hebben we hier te maken met Witte Veder’s tweelingbroer ..?
Ik blijf het voor u volgen.

Nee, dit logje gaat niet over Arendsoog zijn Indiaanse vriend Witte Veder uit de kinderboeken van J. en P. Nowee …

Vanmiddag zag ik ineens een merel met een paar witte staartpennen bij de vijver zitten. Dit schijnt wel meer voor te komen, maar ik zag het vandaag voor het eerst en ik kon er net een paar foto’s van maken …

Terwijl sneeuw in grote delen van ons land al dagenlang voor grote overlast zorgde, bleef Fryslân grotendeels gevrijwaard van sneeuw. Meer dan enkele vlokjes hebben we hier de afgelopen week niet gehad. Een kaartje van het KNMI laat mooi zien dat er in grote delen van Fryslân op 24 december slechts sprake was van een gebroken sneeuwdek …

Afgelopen nacht hebben we voor het eerst weer eens enige sneeuw van betekenis gehad, zodat we met een gesloten sneeuwdek van een centimeter of drie op de valreep toch nog een witte kerst hebben …

De vogels in ons tuintje komen de winter wel door. Dagelijks vullen we de mondvoorraad voor onze gevleugelde vrienden aan met zaad, broodkruimels en een appeltje …

Buiten stad en dorp hebben de vogels het een stuk moeilijker. Vooral voor de vissers zijn het zware tijden …

Een paar blauwe reigers en een paar zilverreigers (eentje was net de bocht om) waren vrijdagmiddag in de buurt van De Deelen naarstig op zoek naar een hapje …

Een stuk verderop lukte het een grote groep eenden om een stuk water open te houden, schaatsers scheerden rakelings langs het grote wak …

Ik sluit af met een lampionnetje en een in de zon schitterend druppeltje. De kortste dag ligt weer achter ons, vanaf nu zal het langzaam maar zeker elke dag weer wat langer licht zijn …

“Wachten op de terugkeer van de winter …,” schreef ik vorige week donderdagmiddag, terwijl ik door de beregende ramen naar ons grijze en natte tuintje zat te kijken. Wel, ik hoefde niet lang te wachten, want op vrijdagochtend lag ons tuintje er zo bij …

Dat is toch een aanzienlijk vriendelijker aanblik dan tijdens de natte en grijze donderdag. En zo denken ook de vogels er blijkbaar over, want nadat ik donderdag geen vogel had gezien, is het sindsdien weer regelmatig een drukte van belang bij de voederplekjes …

De koolmezen en de pimpelmeesjes hebben een voorkeur voor de twee voederkransen die in de tuin hangen …

De musjes en af toe eens een vinkje blijven liever wat achter in de tuin om hun kostje bijeen te scharrelen …

De familie merel maakt geregeld gebruik van het feit dat de vijver opengehouden wordt door een zuurstofpompje …

En tot slot mijn favoriete bezoeker, die dagelijks langskomt om wat lekkers te smikkelen bij het voederhuisje …

… of bij het voederplekje dat ik onlangs op het terras aan de rand van de vijver heb gecreëerd …

Afleiding genoeg dus.

Nadat hij eerder dit jaar al op 8 januari werd verreden, stond in de Jan Durkspolder bij Earnewâld vandaag voor de tweede keer dit jaar de schaatstocht van ijsclub “Lyst begjin” op het programma. Net als bij de voorgaande edities had ik me voorgenomen om daar vandaag weer wat plaatjes van te schieten, maar ik kon er niet toe komen. Met de snerpende wind en de sneeuw die ons aan het eind van de ochtend bereikte leek het me een fijn plan om maar lekker binnen te blijven. De tuin bood een kille, winterse aanblik, maar bij de cv was het prima uit te houden …

Het roodborstje vatte even post op de zinken teil om te zien of er al wat te halen viel …

Het koolmeesje verkoos een hogere uitzichtpost om de zaak even in ogenschouw te nemen …

Die krans ziet er tenslotte wel aantrekkelijk uit …

Nou vooruit dan maar, hopelijk blijft die vent op afstand …

Toen ik een paar appels in de tuin had gelegd, kwamen ook de merels tevoorschijn …

Hoewel ze geen zin hadden om te poseren, zijn er ook nog een paar pimpeltjes en een vinkje op bezoek geweest.
De vogels komen hier de winter wel door … nu ik nog …