Lichtlijnig

Op zoek naar wat verkoeling ben ik woensdagmiddag even naar de Leijen gereden. Daarbij moest ik kiezen: zon en wind bij Eastermar, of schaduw en luwte bij Doktersheide. Vooral omdat het minder ver lopen is, werd het uiteindelijk het laatste …

Net als vorige week bij de pingoruïne op het bedrijventerrein Azeven Noord drong zich ook hier een vergelijking op met de situatie van ruim een half jaar geleden. Woensdagmiddag lag de temperatuur er rond de 26 ºC, op 8 januari vroor het er 3 graden en lag de Leijen erbij als een ware poolvlakte …

Nu kabbelde er kleine golfjes op het wateroppervlak. Een meerkoet zwom rustig langs het prieeltje …

Een niet meer helemaal piepjong meerkoetje dobberde rond tussen de waterlelies …

Blijkbaar had ze haar zinnen gezet op een van de waterlelies …

Nadat ze voorzichtig had voortgeproefd, zette ze haar snavel erin om zich tegoed te doen aan deze delicatesse …

Met een gevuld maagje zette ze vervolgens weer koers naar de beschermende rietkraag …

Na een dagje in de hangmat hoop ik er vandaag weer even tegen te kunnen, want er staat weer het een en ander op het programma.. Rond tien uur word ik opgepikt voor een ritje richting Overijssel. Daar word ik vervolgens geacht aan boord te gaan van een boot om me een stukje te laten varen. Dat zijn alvast twee onderdelen die ik zittend kan volbrengen, dat is mooi meegenomen. Voor de rest laat ik het maar over me heen komen …

Tegen de tijd dat ik weer thuis ben, heb ik waarschijnlijk geen fut meer om nog een fotoverslag in elkaar te knutselen, daarom vul ik het weblog vandaag met een paar watervogels die ik eerder deze week heb gefotografeerd bij de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder. De eerste die zich meldde was een meerkoet, die geruime tijd luid tetterend langs de hut heen en weer zwom …

Daarna verschenen er aan de andere kant van de hut een paar grote vogels, die qua formaat het midden lijken te houden van eenden en ganzen: bergeenden. De heer bergeend, duidelijk herkenbaar aan de knobbel boven de snavel, zwom voorop …

Mevrouw volgde voortdurend op korte afstand …

Een groot deel van de tijd zwommen ze met hun kop onder water zwommen, op zoek naar voedsel dat voornamelijk bestaat uit slakjes, wormen en insectenlarven …

Ik hoop vandaag het hoofd toch maar boven water te houden, want zowel boven water erin is het nog steeds allerminst warm.

Na de twee prachtige fotokuiers die ik vorige week maandag en woensdag op de Merskenheide heb gemaakt, en die uiteindelijk resulteerden in het filmpje over het reilen en zeilen rond de schaapskudde, was het vandaag tijd om weer eens naar een andere locatie te gaan. Kijkend naar de lucht en de geringe wind, had ik wel zin om even naar De Deelen te gaan. Er zouden vast mooie spiegelingen te kieken zijn …

Omdat mijn benen vandaag weer eens flink krachteloos aanvoelden, heb ik dat plan echter maar laten varen. Ik ken mezelf een beetje … Om te beginnen zou een kuier in De Deelen vandaag aan de lange kant zijn, maar bovendien zou ik die spiegelingen natuurlijk weer vanuit de meest moeilijke posities en op onmogelijke plekjes willen vastleggen … Nee, het leek me veel wijzer om maar weer eens even naar de dobbe in het Weinterper Skar te gaan. Daar was tenslotte ook altijd wel een mooie spiegeling te kieken …

Langs het pad naar de dobbe viel het me op dat er talloze kleine witte vlindertjes rond fladderden. Ik heb geen idee wat voor vlindertjes het zijn, maar zitvlees hebben ze niet. Het is een en al onrust en ze laten zich maar moeilijk benaderen door de camera …

Bijna op hetzelfde plekje lukte het me voor het eerst dit jaar om een sprinkhaantje op de gevoelige plaat vast te leggen. Ook dit kostte wat moeite en geduld, want het was er weer zo één die graag verstoppertje speelde door steeds achter de grashalm te draaien …

Het grote voordeel van een kuiertje naar de dobbe is het bankje dat er staat. Omdat het bankje onlangs een paar meter is verplaatst, ben ik er tegenwoordig zelfs een paar stappen eerder. Daar aangekomen heb ik eerst in alle rust een shagje gerookt om mijn benen weer wat kracht te laten verzamelen. Aan de andere kant van de dobbe hadden een paar jonge meerkoetjes dolle pret, ze schaterden het uit. Toen ik ze na enige tijd behoedzaam probeerde te benaderen voor een foto, waarschuwde pa of ma het kroost om als de donder tussen het groen aan de oever te verdwijnen. En daar bleven ze totdat ik aan het eind van mijn fotosessie weer op het bankje zat. Meer dan een waakzame meerkoet sr. kreeg ik niet op de foto …

Maar gelukkig viel er nog veel meer te zien. Het was er bijvoorbeeld een drukte van belang met libellen. Vanwege het hogere waterpeil in de dobbe zijn ze tegenwoordig alleen wat lastiger op de foto te krijgen, omdat ze verder van de oever zitten. Deze libel (een viervlek?) zat net dicht genoeg bij de kant om er iets van te kunnen maken …

Nog meer werk dan van het kleine witte vlindertje had ik ervan om dit blauwtje te fotograferen. Met deze ene foto moest ik het doen, ik had geen schijn van kans om ook de onderkant van de vleugels even te kieken …

Bijna terug bij het bankje kon ik het niet laten om me nog even op de kleine zonnedauw te storten. Het is wel te zien dat ik tegen die tijd niet meer op mijn best was, want hoe goed ik ook zocht, nergens vond ik een insect dat ten prooi was gevallen aan deze kleine vleeseter. Pas toen ik thuis was, zag ik dat ik min of meer toevallig toch een gevangen vlieg had gekiekt. Die was echt vastgelegd …

Ik was nog maar net begonnen aan de terugweg, toen ik in het pas uitgedunde bos bij de dobbe een paar reeën zag staan. Helaas hadden zij mij ook gezien, want terwijl ik mijn camera richtte, begaven ze zich in de richting van het omringende groen. Meer dan een vage schim van de bok kreeg ik niet meer te zien. Normaal gesproken zou ik deze foto weggooien, vandaag doe ik dat eens niet, omdat hij op de een of andere manier wel symbool staat voor de rijkdom van mijn fotokuier van vandaag …