Lichtlijnig

Met maximumtemperaturen die richting 30 ºC gaan, komt er van fotokuiertjes even niet zoveel terecht. Als ik niet in mijn relatief koele pc-hoekje zit, dan lig ik wel in een schaduwrijk hoekje in de tuin te denken aan verkoeling …

Jetske’s logje over de Mont Blanc bracht gisteren voor het gevoel ook even wat verkoeling. Het riep bij mij gistermiddag opnieuw herinneringen op aan een vakantie in 1984. Op 19 juli vertelde ik al, dat ik tijdens deze vakantie aan het Meer van Genève voor het eerst een bergetappe in de Tour de France heb bezocht …

Een ander hoogtepunt in die vakantie was een bezoek aan een van de gletsjers van het Mont Blanc Massif. Vanaf de camping bij Excenevex zijn we afgereisd naar Chamonix, aan de voet van de Witte Berg, die op majestueuze wijze omhoog reikt naar de hemelsblauwe lucht. Vanuit Chamonix hebben we een smalspoortreintje genomen, dat ons over een akelig steile berghelling naar grotere hoogten voerde …

Daarmee waren we er echter nog niet. Het laatste deel van de reis naar de verkoelende gletsjer moest in een grote kabelbaancabine worden afgelegd. Nou ben ik niet zo’n held in dat soort dingen, maar voor dit specifieke geval heb ik me even over mijn angst heen gezet …

En daar lag hij dan … kronkelend strekte hij zich uit in het hooggebergte, een gigantische ijsmassa die met mocca leek te zijn bestoven …

Via een steil pad bereikten we uiteindelijk de gletsjer. Toen werd pas duidelijk dat er geen sprake was van mocca, maar van zand, steentjes en vooral enorme keien. Mijn toenmalige vriendin had al snel een mooie zitplaats gevonden …

Hoewel de opwarming van de aarde toen nog geen item was, vielen hier en daar de eerste gaten in de gletsjer. Eigenlijk had ik toen al aan de bel moeten trekken …
Maar ja, toen vonden we het nog gewoon grappig om even zo’n stukje zomerijs vast te houden. Maar er waren toch ook wel serieuzere gedachten. Zo weet ik nog, dat ik me toen heb afgevraagd, hoe oud dat ijs waar we op stonden eigenlijk zou zijn …

In de gletsjer was een grote ijsgrot uitgehakt …

Voor zover ik het me kan herinneren, waren er in de grot verschillende beelden uitgehakt en werden er gereedschappen getoond, die waren gebruikt bij het maken van de ijsgrot. Veel foto’s zijn er niet overgebleven van de grot, waarschijnlijk zijn er maar weinig gelukt, en bovendien hebben we in 1987 de foto’s eerlijk verdeeld …

Voordat we ons weer in de kabelbaan en het smalspoortreintje moesten wagen, hebben we nog een tijdlang op een heerlijk plekje gezeten om het indrukwekkende landschap op ons in te laten werken. Ondanks het feit dat we ons op die ijsmassa bevonden, konden er wel wat kleren uit, het was er fantastisch …

Tot dusver is de Tour de France 2009 ongeveer even kleurloos en nietszeggend als de fotoreportage die ik heb gemaakt van de eerste keer dat ik het hele Tourcircus heb zien passeren. Mijn toenmalige vriendin en ik kampeerden in 1984 op een camping bij het onvergetelijke dorpje Excenevex aan het Meer van Genève.

Op 18 juli 1984 moesten de renners aan het eind van een zware etappe door de Alpen de Col de Joux Plane bedwingen, om daarna in razende vaart af te dalen naar Morzine. De voet van die laatste beklimming lag op een uurtje rijden van de camping, en dus was dit de kans om als liefhebber van de Tour eens een bergetappe mee te maken.

Mijn vriendin besloot ter elfder ure toch maar niet mee te gaan, zij verkoos een zonnebad boven de Tour. En dus ging ik vroegtijdig gewapend met voldoende eten en drinken, de wereldontvanger èn mijn fotocamera alleen op pad. Tot mijn grote vreugde vond ik bijna aan de voet van de Col de Joux Plane ergens in of bij Samoëns een mooi plekje voor de auto. Daarna begon ik te voet aan de beklimming …

Ik heb eerlijk gezegd geen idee meer hoe lang en hoe ver ik de berg op gegaan ben, maar kijkend naar het uitzicht op de foto’s moet het toch een flink eind zijn geweest, en dat terwijl het toch een bloedhete dag was. Uiteindelijk vond ik een mooi lommerrijk plekje, waar het niet al te druk was en vanwaar ik de renners drie keer zou kunnen zien passeren …

Eerst zou ik ze in het dal kunnen zien naderen over de weg die op de onderstaande foto te zien is. Daarna zou ik ze, zoals op de onderste foto te zien is, vanuit de verte zien naderen, op weg naar de haarspeldbocht die hen en mij nog scheidde. Tot slot zouden ze dan op pakweg 1 of 2 meter voor me langs rijden op weg naar de volgende haarspeldbocht, op weg naar de top en de verlossende, maar gevaarlijke afdaling naar Morzine. Ik was er helemaal klaar voor …

Totdat mijn camera – nog voordat de reclamekaravaan was gepasseerd – begon te piepen met de mededeling dat het filmpje vol was … Op dat moment kwam ik tot de gruwelijke conclusie, dat de filmpjes die ik de dag daarvoor speciaal met het oog op dit moment had gekocht, nog in het dashboardkastje van de auto lagen …

Ik heb een tijdlang behoorlijk staan balen van mijn stommiteit, maar uiteindelijk heb ik die dag toch enorm genoten van de sfeer die de passage van de Tour met zich meebrengt. Ik weet nog, dat ik me er vooral over heb verbaasd hoe klein de meeste van die wielrenners zijn, en hoe ongelooflijk snel ze over dat steile weggetje omhoog fietsten.

Gelukkig kreeg ik in 1989 de kans om de bergetappes naar Briancon en Alpe d’Huez bij te wonen, waarbij ik wat meer foto’s heb kunnen maken. Terugkijkend kan ik stellen, dat ik erg blij ben dat ik die kansen allebei heb aangegrepen, want ik moet er nu niet meer aan denken om een paar kilometer bergopwaarts te moeten lopen.

En de Tour van 2009 …
Als gevolg van pech en (strategische) fouten speelt de Rabo-ploeg al vanaf het begin geen rol van betekenis. Om het toch vooral niet al te snel spannend te maken, heeft de organisatie een parcours uitgetekend, dat tot nu toe – met slechts één echte finish bergop – niet in het voordeel van de klimmende aanvallers was. In de sterkste ploeg houden Armstrong en Contador elkaar tot vandaag in een wurggreep en de verwachtte concurrenten staan op afstand. Hopelijk brandt de strijd vandaag eindelijk eens echt los met een mooie slotklim, maar ik vrees dat we pas op woensdag, en misschien zelfs pas volgende week zaterdag op de Mont Ventoux duidelijkheid zullen hebben.

Eigenlijk komt de enige positieve inbreng in de Tour 2009 van de Skil-Shimano ploeg, de Calimero in wielerland. Met een in vergelijking met andere ploegen beperkt budget slaan ze bepaald geen slecht figuur. Zij hebben intussen al een paar maal iemand in een kansrijke positie mee gehad in de finale, daar kan Rabo alleen maar van dromen.

Afijn, we gaan het zien. Ik nestel me zo meteen in ieder geval maar weer hoopvol voor ‘Sporza’ op het Vlaamse TV EEN. En als spanning en actie ook vandaag uitblijven, dan stort ik me tussen de buien door maar op de druppeltjes in de tuin …