Lichtlijnig

Nadat ik gisteren rond het middaguur een tijdlang vruchteloos onder het viaduct had staan wachten op de passage van een paar nonnetjes, ben ik nog even naar het eind van de doodlopende weg langs het kanaal gereden. Toen ik daar niets aantrof, ben ik langzaam weer terug gereden in de richting van Opeinde …

Terug aan de zuidkant van het viaduct zag ik opnieuw een paar nonnetjes op het water dobberen. Behoedzaam liet ik de auto uitrollen in de berm. Terwijl ik het raampje naar beneden lieten zoeven, werden de eerste sneeuwvlokjes door de harde wind naar binnen geblazen. Een kniesoor die daar op let, er moest gefotografeerd worden, want er kwam net een koppeltje voorbij zwemmen … meneer non voorop, zijn vrouw er achteraan …

Eindelijk werd mijn vasthoudendheid beloond. Nadat ik twee keer voor niets de kou had getrotseerd, kreeg ik nu dan eindelijk de kans om wat plaatjes te schieten van de nonnetjes die het kanaal in de winterperiode tijdelijk bevolken …

Totdat ik vorige week bij Heidehipper een paar mooie foto’s zag van deze prachtige eenden, had ik een heel ander beeld voor ogen van nonnetjes. Hier gaat het om kleine eendjes, waarvan vooral de mannetjes een erg mooie tekening hebben. Nonnetjes zijn ongeveer zo groot als een waterhoentje en behoren tot de zaagbekkenfamilie. In het Fries worden nonnetjes dan ook lytse seachbek (kleine zaagbek) genoemd. Het zijn wintergasten, die zich meestal vooral aan de kust ophouden. Nu ze zich bij wijze van uitzondering eens wat verder landinwaarts ophielden, moest ik mijn kans dus grijpen …

Behalve dat ze erg schuw zijn, en bij de minste of geringste dreiging wegvliegen om een stuk verderop weer neer te strijken, zijn het erg goede duikers. Die eigenschappen maken de nonnetjes tot moeilijk te fotograferen objecten. Hieronder duikt het vrouwtje aan de rechterkant van de foto net weer even onder, maar gelukkig bleven de mannen aan het oppervlak …

Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk was driemaal toch weer scheepsrecht en heeft de aanhouder weer gewonnen.