Lichtlijnig

De regen van afgelopen nacht – er viel hier 27 mm – heeft ons tuintje heerlijk opgefrist, en de temperatuur is op dit moment met 23,2 ºC (nog) een stuk draaglijker dan de afgelopen dagen. Nu nog even het dagelijkse logje oranje kleuren, dan ben ik helemaal klaar voor de finale van het WK-voetbal, waarin Nederland het vanavond moet opnemen tegen Spanje. Na het verlies in eerdere WK-finales tegen Duitsland in 1974 en tegen Argentinië in 1978 moet het vandaag lukken om de titel in de wacht te slepen. Het zal niet makkelijk worden, maar driemaal is scheepsrecht!

Ook vandaag blijven de slingers, ballonnen en vlaggetjes in de kast en zet ik de finale luister bij met mijn eigen oranje elftal. Eerst maar een paar vlinders die ik afgelopen week heb gefotografeerd. Om te beginnen is daar de gehakkelde aurelia, die woensdag neerstreek op een struik tegenover het bankje bij de dobbe. Laten we hopen dat onze jongens in Zuid-Afrika zich vanavond net zo speels en dartel over het veld bewegen als deze vlinder over het algemeen door de lucht fladdert …

Een wat meer gedrongen en kleinere vlinder is het dikkopje, dat ik woensdag onderweg terug naar de auto wist vast te leggen. Wat mij betreft staat het dikkopje symbool voor de bevliegingen en de snelle acties van onze kleine mannen Robben en Sneijder …

Ook nieuw is het oranje havikskruid, dat na de herinrichting uit ons tuintje leek te zijn verdwenen. Dankzij een medeblogster is het onlangs weer in ons tuintje komen aanwaaien om wat kleur en fleur te brengen …

Ook oude bekenden, die de afgelopen weken op speeldagen van Oranje al eerder kleur gaven aan dit weblog, mogen natuurlijk niet ontbreken. Het lieveheersbeestje toont de strijdlustigheid, die onze manschappen vanavond ook moeten laten zien …

Ook voor de Geum Coccineum ‘Borisii’ heb ik natuurlijk weer een plekje ingeruimd …

Het nimfje van de struiksprinkhaan op de oranje papaver staat met zijn grote antennes voor de oplettendheid van Maarten Stekelenburg, die zich tijdens het toernooi heeft ontpopt als een topkeeper …

Weer of geen weer, of ze nu voor staan of achter, het onderstaande vliegje op de natte papaver staat symbool voor de strijdlust en vasthoudendheid die Oranje ook in de laatste wedstrijd van het WK moet tonen …

Om het hoofd koel te houden gooi ik er nog een paar lampionnetjes in de sneeuw tegenaan …

En natuurlijk mag op deze dag de oranje leeuw niet ontbreken …

Als we er allemaal – van jong tot oud – in geloven, moet het lukken …

Laten we hopen op een mooi oranje eind van de dag. Ik ga voor een 2-1 overwinning …

Juni was een mooie en warme zomermaand. In ons tuintje kwam de gemiddelde temperatuur uit op 15,1 ºC tegen normaal ca. 14,4 ºC. In de eerste week kreeg de zon alle kans om na de koude meimaand voor wat opwarming te zorgen. Het KNMI in De Bilt kwam uit op een gemiddelde temperatuur van 16,4 °C tegen 15,2 °C normaal …

In ons tuintje heb ik 17 warme dagen (maximumtemperatuur 20,0 °C of hoger) kunnen noteren en 6 zomerse dagen met een maximumtemperatuur van 25 ºC. De hoogste temperatuur werd op 28 juni bereikt: 28,3 ºC. In de tweede decade van de maand volgde een koele periode, omdat we – zoals het grootste deel van dit jaar – weer onder invloed kwamen van een noordelijke stroming. daarna werd het echt zomers …

Behalve warm was juni ook droog, gemiddeld viel er in ons land 23 mm neerslag, terwijl er normaal in juni rond de 72 mm neerslag valt. Dat beeld werd met 22 mm in ons tuintje bevestigd. Het grootste deel daarvan viel in de tweede week van juni onder invloed van een depressie. In De Bilt is 18 mm gevallen. Daarmee staat juni 2010 volgens het KNMI op de vijfde plaats in de rij van droogste junimaanden sinds 1901 …

Als gevolg van een schub (ms-aanval) heb ik vanaf 11 juni geen fotokuiertjes meer kunnen maken. Gelukkig had ik in de eerste week van juni mijn foto-archief flink aangevuld met foto’s in en van het Weinterper Skar en viel er in ons tuintje in de afgelopen weken voldoende te fotograferen, zodat het weblog er niet onder hoefde te lijden. Dankzij het WK-voetbal stond de maand juni goeddeels in het teken van oranje, en ook daarvan was in juni voldoende te zien in ons tuintje …

Het heeft volgens mij niet eerder zo lang geduurd voordat ik een beetje in de stemming raakte bij een EK -of WK-voetbal. Bij voorgaande edities vervulde ik sinds Euro 2000 zelfs een voortrekkersrol door een heel aardige pool te organiseren voor vrienden en bekenden. Dit jaar kon ik daar echter niet toe komen. Dat is deels een gevolg van het feit, dat het voetbal en diverse zaken die daar omheen spelen me de laatste jaar steeds minder aanstaan. Wat verder meespeelt bij het niet organiseren van de pool, zijn de gezondheidsperikelen die het laatste halfjaar speelden in huize Afanja. De spanningen en de extra drukte komen er de laatste weken uit in de vorm van voortdurende vermoeidheid en futloosheid. Ik dwing me er nog steeds toe om regelmatig een fotokuiertje te maken en dagelijks een logje plaatsen, maar daar gaat het laatste restje energie dan ook wel me heen …

Maar goed, terug naar de oranjestemming …
Huize Afanja zal niet in oranje worden getooid, dat is overigens nog nooit echt het geval geweest, maar op het weblog wil ik het toch niet helemaal ongemerkt voorbij laten gaan. Op de dagen dat Oranje moet aantreden, zal ik de logjes op een of andere manier oranje inkleuren …

De aftrap wordt verricht door het lieveheersbeestje dat altijd zo mooi en soepel over stengels en bladeren kan trippelen. Onlangs trof ik een exemplaar aan dat zich moeizaam over de bladeren van een van onze papavers worstelde. Als hij hier al bladluizen hoopt te kunnen verschalken, dan zal hij toch eerst de strijd aan moeten gaan met de lange haren op de bladeren, want een sprintje zit er hier niet in. Zo is het ook met Oranje. Dat onze manschappen mooi voetbal op de mat kan leggen, is algemeen bekend, waar het om gaat is dat ze samen de strijd kunnen aangaan op het moment dat het moeilijk wordt …

Hopelijk wordt het gras in Zuid-Afrika wat korter wordt gehouden dan de haren op onze papavers, want je moet er toch niet aan denken dat Schneider en Robben zich door zulk lang gras moeten worstelen … Wat zal dat kietelen onder de oksels …

25 februari 2006 – sneeuwklokjes in de knop:

25 februari 2007 – krokus in volle bloei:

25 februari 2008 – narcissen in volle bloei:

25 februari 2009 – de eerste krokussen in de knop:

25 februari 2010 – er bloeit nog niets, maar het eerste lieveheersbeestje liet zich wel zien:

Eigenlijk ben ik te laat begonnen met mijn vrijwel dagelijkse fotokuiertjes. In mijn arbeidzame leven had ik daar zogenaamd geen tijd voor, en als we dan eens op pad gingen, dan bleef dat vaak beperkt tot de bekende paden. Het gevolg daarvan is, dat ik momenteel wel eens wat te weinig paden in onze omgeving ken. Zo verzuchtte ik hier op 14 oktober dat het me weer niet was gelukt om via een van de bekende paden de uitkijkheuvel bij de Duurswouderheide te bereiken …

Als er iemand is die veel mooie paden en plekjes in de wijde omgeving kent, dan is het Heidehipper wel. Hij tipte me diezelfde dag nog om het eens via een ander pad te proberen. “Aan dat pad is het in deze tijd van het jaar vaak “bezaaid” met vliegenzwammen,” schreef hij erbij. Dat bleek niets teveel gezegd, want bij een eerste bankje dat ik op woensdag 28 oktober langs het bewuste pad aantrof, stond meteen al dit fraaie exemplaar mooi te zijn aan de voet van een berk …

Nadat ik mijn weg vervolgde door het bos, bereikte ik al snel de overwoekerde heide …

Met een temperatuur van ruim 16 graden en een zonnetje, dat nog moeiteloos door de opkomende bewolking wist heen te breken, was het de laatste echt mooie najaarsdag. En dat was aan de natuur te zien ook. Op een hek langs het pad kropen diverse lieveheersbeestjes rond …

Op het pad zaten een paar heidelibellen. Ik kon ze er niet toe verleiden om even te poseren voor een mooie macro-opname, zodra ik een voet verzette, vlogen ze op om een paar meter verderop weer neer te strijken. Gezien het late tijdstip in het jaar was ik echter ook al blij met dit plaatje …

Een stukje verderop stond er opnieuw een bankje aan de bosrand naast het pad. Dat paste me weer heel goed …

Ik ben er maar eens goed voor gaan zitten om een tijdje te genieten van dit uitzicht …

Daarna heb ik mijn pad vervolgd. Op naar het uitzichtpunt op de heuvel …
Wordt vervolgd …