Lichtlijnig

Oktober begon zonnig en zacht. Op 3 en 4 oktober steeg de maximumtemperatuur tot boven de 20 ºC. Onder invloed van een zuidelijke stroming kwam de gemiddelde temperatuur over de eerste tien dagen in ons tuintje uit op 14,6 ºC …

Vanaf 11 oktober kwamen we in een noordelijke stroming terecht. Overdag bleven de maximumtemperaturen onder de 15 graden steken en de minimumtemperatuur daalde tweemaal onder het vriespunt …

Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje uit op 10,1 ºC, vrijwel gelijk aan het langjarig gemiddelde van 9,9 ºC. Dat was ook landelijk gezien het beeld …

De eerste helft van oktober verliep hier in de buurt vrijwel helemaal droog. Dat het maïs op diverse plaatsen met rupsvoertuigen van het land werd gehaald, was dan ook niet te danken aan een natte oktober, maar aan een natte zomer (juli 107 mm, augustus 156 mm, september 114 mm). Hierdoor lagen veel landerijen er nat bij …

In ons tuintje heb ik in oktober in totaal 82 mm neerslag afgetapt, tegen ca. 74 mm normaal. Landelijk was oktober met 70 mm tegen 82 mm normaal zelfs aan de droge kant …

Tekenend voor deze mooie en zonnige oktobermaand waren de libellen, die zich tot het eind van de maand op verschillende plekken regelmatig lieten zien en fotograferen …

Aan alles komt een eind, zo ook aan het mooie weer in oktober, want het eind van de maand was ronduit grijs te noemen …

Omdat het ook vandaag weer grijs en miezerig is, èn omdat ik vanmiddag een afspraak heb met het creatieve duo achter J&R Producties, blik ik hier nu toch maar even terug op afgelopen maandag. Het kuiertje in de tuin van Huize Olterterp was maar kort geweest, daarom had ik nog wel wat energie over voor een tweede kuiertje. Het was tenslotte mooi weer, en dat moet je zeker in deze tijd van het jaar volop meepakken. Daarom ben ik nog maar even naar het enkele kilometers verderop gelegen Weinterper Skar gereden …

Zoals vrijwel altijd zat er ook nu weer een steenrode heidelibel lekker in het zonnetje op de paal van Staatsbosbeheer, naast het pad dat naar de dobbe aan de noordkant van het gebied leidt …

Ik koos ditmaal voor het pad aan de zuidkant van de weg. Er viel onderweg nog genoeg te beleven, want ook op het pad zaten nog meerdere libellen. De meeste vlogen op zodra ik in de buurt kwam, maar eentje wilde nog wel even op de foto. Helaas voor de libel: die foto is vandaag niet door de ballotage gekomen. We naderen intussen het eerste vennetje …

Als we de twee dode bomen rechts van het pad hebben bereikt, zijn we bij het vennetje aangekomen. De lucht leent zich op dat moment net even goed voor een tegenlichtopname …

Nog een klein stukje verderop staat aan het eind van het eerste vennetje een van mijn favoriete bankjes. In de zon en uit de wind was het er maandagmiddag goed uit te houden …

Hoe lekker het er voor de tijd van het jaar ook zat, uiteindelijk moest ik toch weer huiswaarts. Met de zon in de rug is nu toch wel goed te zien dat de herfst toch wel degelijk zijn intrede heeft gedaan …

Bijna terug bij de auto kon ik het niet laten om nog even neer te knielen bij een zweefvlieg die zijn kostje bijeen scharrelde op een biggenkruid bloemetje …

Helemaal terug op het beginpunt werd ik opnieuw opgewacht op een steenrode heidelibel. Dit exemplaar had de afsluitboom als uitvalsbasis gekozen. Zou dit dan echt de laatste libel geweest zijn die ik dit jaar heb gefotografeerd …? Nu er voor de komende dagen opnieuw hogere temperaturen zijn voorspeld, heb ik daarover zo mijn twijfels …

Nadat ik even een kijkje had genomen bij de Merskenheide, heb ik zaterdagmiddag nog een klein fotokuiertje gemaakt bij de Kapellepôlle. Dit is een klein stukje ongerepte natuur te midden van deels nog met maïs getooide landerijen, enkele kilometers ten zuidwesten van Moskou. Hier en daar stond nog een heidetakje in bloei, dat vanuit het juiste perspectief bekeken mooi afstak tegen de blauwe lucht …

In de zon en uit de wind was het goed toeven, en dus ben ik maar weer even op de boomstam bij het vennetje in het midden van het terrein gaan zitten. Dankzij het mooie najaarsweer zweefden er nog heel wat libellen rond. Ik zat nog maar net, toen er eentjel op mijn rechter bovenarm neerstreek …

Nadat hij een rondje had gevlogen, streek hij korte tijd later neer op mijn spijkerbroek …

Het beestje was niet bij me weg te slaan. Zodra ik even te dicht bij hem kwam met de camera, vloog hij even een stukje, om al vrij snel daarna weer op mijn jas of broek even lekker op te warmen in het zonnetje. Op zo’n moment komt het kantelbare schermpje van mijn camera weer goed van pas. Zo lukte het zelfs om hem met de camera in mijn linkerhand te portretteren. Aan zijn gerafelde vleugels te zien heeft dit exemplaar er heel wat vlieguren op zitten …

Ik zal ze missen de komende tijd … ik kijk nu al uit naar de meimaand …

Nadat ik maandag samen met mijn fotomaatje een fotokuier aan de zuidkant van het Weinterper Skar had gemaakt, heb ik gistermiddag weer eens een kijkje genomen bij de dobbe aan de noordkant van het gebied …

Meestal is alleen de zuidelijke oever van de dobbe toegankelijk, omdat het waterpeil te hoog is om er omheen te kunnen lopen. Op de meeste foto’s die ik er maak is dan ook de spiegelende noordkant van de dobbe te zien …

De laatste keer dat ik aan de noordkant ben geweest was afgelopen winter, toen het ijs sterk genoeg was om me te dragen. Omdat het waterpeil op dit moment erg laag is, was gisteren voor het eerst sinds lange tijd de overkant weer eens bereikbaar. Makkelijk ging dat overigens niet, want het was er nog flink drassig. Het kostte me teveel kracht om er op zoek te gaan naar klein spul voor macrofoto’s, maar het stelde me wel in de gelegenheid om eens een foto te maken van de zuidkant van de dobbe …

Daar, in de zuidoosthoek, bij het paadje dat toegang biedt tot de dobbe, staat mijn zo geliefde bankje …

Toen ik enige tijd later bij het bankje arriveerde, zat er een libel – waarschijnlijk een bloedrode heidelibel – op het bankje te zonnen …

Nadat ik een paar foto’s van het beestje had gemaakt, ben ik zelf op het bankje gaan zitten om er te genieten van ‘n rokertje, het uitzicht en het zonnetje …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Donkere wolken waren troef in de afgelopen week. Hoewel het vaak wel mooie plaatjes oplevert, mag het wat mij betreft wel weer een paar dagen zonnig en droog blijven. De laatste keer dat ik een fotokuiertje bij de Merskenheide maakte, dreven er ook weer donkere wolkenpartijen over. Omdat licht en wind bepaald niet optimaal waren voor macrofotografie, had ik er vooraf geen hoge verwachtingen van. Dat viel echter weer alleszins mee …

Vanwege de bewolking verwachtte ik bij de heide in elk geval geen vrolijk fladderende vlinders aan te treffen. Daarom besloot ik me te beperken tot het zoeken van juffers en libellen bij het vennetje. Als snel kreeg ik een eerste slachtoffer – waarschijnlijk vrouwelijke zwarte heidelibel – in het vizier. Zekerheidshalve eerst maar even een foto met de zoomfunctie …

Daarna ben ik stapje voor stapje dichterbij geslopen om dit schijnbaar volleerde model met de macrofunctie vast te leggen …

Nog even een uitsnede waarop de libel met die prachtige voile tot in detail te zien is …

Omdat de wind onder invloed van een bui, die vlak langs de Mersken trok, alle kanten op draaide, waaiden de vleugels ineens naar achteren …

Dat gaf me de kans om met een uitsnede het koppie ook nog eens tot in detail te tonen …

En dat was nog maar het begin van deze fotokuier …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.