Lichtlijnig

Gisteren heb ik aan het begin van de middag een klein uurtje in de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder gezeten. Het uitzicht was erg mooi met de vriendelijke wolkenplukjes die zachtjes voorbij zeilden.
Hoewel we hier in mei tot nu toe ongeveer de normale hoeveelheid neerslag hebben gehad, kunnen de boeren en tuinders in de regio intussen wel weer wat regen gebruiken, want er is al twee weken geen druppel meer gevallen. Op de onderstaande foto is goed te zien, dat het waterpeil ook in de Jan Durkspolder laag is. Het eilandje voor de hut is momenteel een schiereilandje geworden …

Ik had gehoopt dat ik er net als voorgaande jaren wat verschillende jonge ganzen zou kunnen fotograferen, maar er was geen gans te zien. Een tweede teleurstelling was dat de boerenzwaluwen, die de laatste jaren een nestje in de hut hadden, dit jaar blijkbaar niet zijn teruggekeerd. Dat alles werd echter enigszins goedgemaakt door de aanwezigheid van een zevental lepelaars. Omdat het waterpeil zo laag is, zaten ze eigenlijk wat te ver weg om ze goed op de foto te kunnen krijgen …

Veel viel er overigens niet aan de lepelaars te zien, want ze bleven al die tijd stokstijf op dezelfde plaats staan met hun lepelsnavels diep weggedoken in het verendek. Slechts af en toe liet er eentje even zijn snavel zien. Zo’n moment heb ik benut om ze met de digitale zoom toch nog wat dichterbij te halen …

Er waren gelukkig ook nog wat kleinere pootjesbaders, die zich dichter bij de hut vertoonden, zoals een kokmeeuw …

En een kievit, die maar wat stond te spiegelen …

Onder het motto “geen dag zonder macro” sluit ik af met een foto van de vitrage die voor één van de raampjes in de vogelkijkhut zachtjes heen en weer wapperde …