Lichtlijnig

Vrijdag heb ik rond het middaguur mijn zuidwestelijke rondje weer eens gereden. Veel viel er niet te zien onderweg, daarom besloot ik zonder tussenstops door te rijden naar het Weinterper Skar. Ik nam me voor om daar weer eens een kuiertje te maken over de heide. Misschien zou ik wat heideblauwtjes kunnen fotograferen, en wie weet, misschien zou ik er ook al een vroege klokjesgentiaan kunnen aantreffen …

Van dat alles kwam echter niets terecht. Toen ik de auto bij het pad naar de heide in de berm had gezet, zag ik meteen dat er een keur aan vlinders rondfladderde bij de bloeiende bramen en de wilgenroosjes aan het begin van het pad. De eerste vlinder die ik kon vastleggen was een landkaartje …

Al snel daarna volgde een bont zandoogje …

Nu ik eenmaal was begonnen, was er geen weg meer terug … Nu zou ik er van alle soorten eentje hebben ook.
En dus volgde even later een boomblauwtje …

Een koolwitje …

Een koevinkje …

En tot slot nog een atalanta …

Inmiddels was ik een half uurtje intensief bezig geweest. Dat kuiertje naar de heide moest nog maar even wachten, het vooruitzicht om even lekker te kunnen zitten lonkte meer dan een moeizame kuier, want zo gemakkelijk loopt het nu ook weer niet op het smalle paadje over de heide.

Helaas kan ik er niet ontkomen om de gezondheidsperikelen in huize Afanja weer eens aan de orde te stellen.

Met Aafje gaat het gelukkig langzaam maar zeker de goede kant op.
Ze heeft een lange weg afgelegd na de operatie, maar intussen smaakt het eten haar over het algemeen weer goed. Wel moet ze nog oppassen dat ze niet teveel en te vet eet, maar het zal een kwestie van tijd zijn voor het lichaam zich helemaal heeft ingesteld op het gemis van de galblaas. Dus dat zal wel goed komen. Maandag is ze voor het eerst weer een paar uurtjes naar haar werk geweest. In overleg met haar leidinggevende is afgesproken dat ze voorlopig op drie dagen per week een paar uurtjes aan de slag gaat. Ze krijgt alle tijd en ruimte (ook in letterlijke zin, want ze krijgt een nieuwe werkplek) om het werk weer op te pakken.

Kortom: met Aafje gaat het naar wens.
Maar nu gaat het met mij weer wat minder …

Eigenlijk kwakkel ik al het hele voorjaar met mijn gezondheid. Zonder daar al teveel over te miepen en te piepen – dat helpt namelijk toch niet – heb ik dat hier in de afgelopen periode af en toe ook wel laten doorklinken. Dat doe ik overigens met name voor mezelf, omdat het weblog onderdeel uitmaakt van mijn externe geheugen. En dat is dan weer van belang voor een juiste weergave van de ontwikkelingen t.b.v. de medisch specialist, in dit geval de neuroloog …

Afgelopen weekend begon ik steeds meer last te krijgen van serieuze uitvalverschijnselen in mijn linkerbeen en een doof gevoel en stuurloosheid in mijn linkerhand. Daarom hebben we maandag contact opgenomen met de afd. neurologie in het plaatselijke ziekenhuis Nij Smellinghe. Mijn eigen neuroloog is op vakantie, maar ik kon de volgende dag (gisteren dus) al om 14:30 uur terecht bij een collega van hem.
Nadat ik haar mijn wedervaren over de laatste dagen en weken had gedaan, en de dokter tevergeefs in het systeem had gezocht om mijn MRI-scan uit oktober 2004, heeft ze me onderworpen aan een kort neurologisch onderzoek. Terug op de spreekkamer bevestigde ze ons vermoeden dat er inderdaad sprake is van een schub oftewel een terugval in de MS. Met de kracht in mijn benen is het gelukkig nog redelijk gesteld, maar met de aansturing en coördinatie van mijn ledematen gaat het niet echt lekker.

“Tja, en daar heb ik geen pilletje tegen,” zei de arts.
“Nee, maar wel methylprednisolon,” repliceerde ik adrem …

Morgen het vervolg!
Voor vandaag heb ik even genoeg zitten tikken, want dat valt nog lang niet mee met een infuusnaald en toebehoren in mijn nog wat onwillige linkerhand. Ik zie het namelijk niet zo zitten om de ader waar die naald in zit met een onverhoedse beweging van binnenuit te doorboren. Ik ga zo meteen eerst nog maar eens een uurtje gestrekt, want het schrijven van zo’n logje zuigt me helemaal leeg. In de loop van de dag hoop ik een paar rechtshandige blogrondjes te maken. Surfen gaat heel goed met één hand, maar reacties mijnerzijds zullen de eerstkomende dagen helaas tot een minimum beperkt blijven. Ik heb echter goede hoop dat ik over een week weer tik als de beste en loop als een kievit. Nou ja, bijna dan …
En anders maar waggelen als een eend …

Sommige bermen zijn momenteel weer een lust voor het oog, zo ook op dit paradijselijk aandoende plekje …

Boterbloemen …

Pinksterbloemen …

Fluitenkruid met een landkaartje …

En niet te vergeten de brede orchis …

Morgen volgt nog een bijzonder klein en zeer zeldzaam bloemetje.

En dan nog even dit: gisteravond en vanochtend deden zich opnieuw problemen voor met het invoeren van reacties op dit weblog. Dank aan Gelkinghe en Me! voor het melden daarvan. Wanneer zich de komende tijdstoringen blijven voordoen, dan stel ik een mailtje daarover op prijs. Want als ik van geen storing weet, kan ik er ook niets aan (laten) doen. Intussen lijkt er vanmiddag weer het e.e.a. te zijn aangepast door de provider, dus wie weet … misschien lukt het wel om probleemloos te reageren …

Dat was even schrikken gisteravond, nadat ik een automatische upgrade had uitgevoerd van WordPress 2.7.3 naar 2.8.1 …
Alles leek prima te zijn verlopen, want achter de schermen zag alles er nog prima uit. Toen ik probeerde om “Lichtlijnig” als lezer te bekijken, lukte dat echter niet. Firefox kwam met een melding, die ik nog niet eerder had gezien …

Vrij vertaald komt dat neer op: “De verwijzingslimiet naar deze url is overschreden. Niet in staat de verzochte pagina te laden. Dit kan veroorzaakt worden door geblokkeerde cookies …”

Vele uurtjes zoeken en puzzelen leverden niets op. Na een slechte nachtrust ben ik aan het eind van de ochtend opnieuw aan de slag gegaan met een zoektocht op internet. Daarbij stuitte ik tegen twaalven op een website die de oplossing bood. Het ging – zoals meestal bij dit soort zaken – om een kleinigheid, maar het is toch te gek voor woorden dat dit kan voorkomen met een automatische update …

Hoe dan ook, de zaak draait weer en dus kan ik jullie vandaag weer wat foto’s tonen, die ik gistermiddag in De Deelen heb gemaakt. Tijdens de fotokuier werd mijn blik veelvuldig getrokken door de drukte op het fluitekruid …

Op elke bloem krioelde het van de soldaatjes, die met tientallen tegelijk aan het nageslacht leken te werken …

Op een bepaald moment werd ik verrast door een landkaartje dat vlak bij me op het fluitekruid neerstreek. Hij gaf me net genoeg tijd om één foto te maken. Jammer genoeg kreeg ik niet de kans om de onderkant van zijn vleugels te fotograferen …

Een bont zandoogje dat iets verderop zat, had wat meer geduld …

Hij bleef mooi met gespreide vleugels zitten, zodat ik hem, nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, ook nog even vanaf de zijkant kon kieken …

Net als gisteren sluit ik af met een foto die ik aan het eind van mijn kuier vanaf de picknicktafel bij de parkeerplaats heb gemaakt …

Zo, en nu ga ik eens lekker zitten bijkomen van de schrik van gisteravond.