Lichtlijnig

Het is dit weekend vlindertelweekend, daarbij is het de bedoeling om een kwartier lang alle vlinders te tellen die je in je tuin ziet fladderen of zitten. Wel, daar ben ik over het algemeen snel klaar mee, want met een gemiddelde van pakweg twee vlinders die ons tuintje dagelijks aandoen, moet ik al heel veel geluk hebben om in dat ene kwartiertje tussen de buien door een vlinder te zien …

Donderdagmiddag lukte het me om een klein koolwitje te fotograferen, terwijl het diertje zich tegoed deed aan de bloemen van één van de vlinderstruiken. Het viel nog niet mee om hem enigszins accpetabel op de foto te krijgen, want de wind deed bloemen en vlinder regelmatig heftig heen en weer zwiepen. Toen ik hem eindelijk echt scherp in beeld had, dook de vlinder met zijn kopje onder in de bloem, waardoor er een stukje van zijn rechter vleugel buiten beeld viel …

Gistermiddag lukte het me eindelijk om het blauwtje, dat zich regelmatig even in ons tuintje laat zien, in beeld te vangen. Deze kleine, o zo onrustige fladderaar, waarvan ik denk dat het een vrouwlijk boomblauwtje is, was me in de afgelopen weken steeds te snel af …

Ook nu nam het beestje weer niet de tijd om even rustig te poseren. Nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, vloog hij meteen weer op. Amper een meter verderop streek hij weer neer op een plant. Daar kon ik nog net één foto maken, voordat hij weer over de schutting naar de buren verdween …

Vrijdag heb ik rond het middaguur mijn zuidwestelijke rondje weer eens gereden. Veel viel er niet te zien onderweg, daarom besloot ik zonder tussenstops door te rijden naar het Weinterper Skar. Ik nam me voor om daar weer eens een kuiertje te maken over de heide. Misschien zou ik wat heideblauwtjes kunnen fotograferen, en wie weet, misschien zou ik er ook al een vroege klokjesgentiaan kunnen aantreffen …

Van dat alles kwam echter niets terecht. Toen ik de auto bij het pad naar de heide in de berm had gezet, zag ik meteen dat er een keur aan vlinders rondfladderde bij de bloeiende bramen en de wilgenroosjes aan het begin van het pad. De eerste vlinder die ik kon vastleggen was een landkaartje …

Al snel daarna volgde een bont zandoogje …

Nu ik eenmaal was begonnen, was er geen weg meer terug … Nu zou ik er van alle soorten eentje hebben ook.
En dus volgde even later een boomblauwtje …

Een koolwitje …

Een koevinkje …

En tot slot nog een atalanta …

Inmiddels was ik een half uurtje intensief bezig geweest. Dat kuiertje naar de heide moest nog maar even wachten, het vooruitzicht om even lekker te kunnen zitten lonkte meer dan een moeizame kuier, want zo gemakkelijk loopt het nu ook weer niet op het smalle paadje over de heide.