Lichtlijnig

Nadat ik vorige week foto’s had gemaakt van een gewone pantserjuffer die verstrikt was geraakt in de tentakels van een kleine zonnedauw, besloot ik gistermiddag bij de Merskenheide op zoek te gaan naar een dergelijk tafereel ten einde dat op video vast te leggen. Ik had weer geluk …

De kleine zonnedauw is een vleesetend plantje dat zeer bedreven lijkt te zijn in het lokken en vangen van waterjuffers. Gistermiddag stuitte ik op een plantje dat meerdere pantserjuffers in haar kleverige tentakels gevangen hield. Eén van de juffertjes vocht voor het leven en wist die strijd uiteindelijk met een beetje hulp te winnen …

Uiteindelijk heb ik van de video-opnamen een 3:20 minuut durend filmpje kunnen smeden. Het lijkt niets zoals het hieronder staat, want WordPress geeft me maar weinig vrijheid bij het embedden, maar als je het beeldvullende afspeelt met de hoogst mogelijke instelling, dan zul je zien dat het een heel aardig filmpje is geworden op HD-kwaliteit …

Waar was ik gisteren gebleven? Even terugbladeren …

Juist! Eten of gegeten worden …
En zo is het ook met waterjuffers. Vlak nadat ik er eentje had geportretteerd die een cicade te pakken had gekregen, zag ik een gewone pantserjuffer die in de kleverige tentakels van een kleine zonnedauw terecht was gekomen …

De kleine zonnedauw is een wettelijk beschermd vleesetend plantje dat op de Nederlandse Rode Lijst voor planten staat als algemeen voorkomend, maar sterk afgenomen. Gelukkig tref ik de plant op een paar van de plekjes waar ik regelmatig kom nog veelvuldig aan …

Met zijn glinsterende tentakels lokt de zonnedauw allerlei insecten. Die insecten komen vast te zitten zodra ze in aanraking komen met de kleverige stof op de tentakels van de bladeren. Vervolgens vouwt de plant zijn blad om de prooi heen dicht, waarna het blad verteringsenzymen uitscheidt. De vrijkomende voedingsstoffen worden door de plant opgenomen …

Met het gevangen houden en verteren van kleinere insecten heeft de zonnedauw geen enkel probleem. Met een vlinder of een waterjuffer die in zijn tentakels terecht komt, wil het nog wel eens anders aflopen. De pantserjuffer die hier vast kwam te zitten, bleef maar vechten voor zijn vrijheid. En ik bleef daar maar verslag van doen. Toen hij zijn voorpootjes uiteindelijk had weten los te rukken, meende ik een ijzingwekkende hulpkreet te horen … Het ging me door merg en been …

Ik weet het …, je moet je niet teveel bemoeien met de loop der dingen in de natuur, maar hier kon ik geen weerstand meer aan bieden. Ik ben nu eenmaal een softie … En dus pakte ik een stukje dood hout van de grond en hield dit onder de pootjes van de juffer. Het was gelukkig een pienter type dat meteen in het snotje had dat hij zich vast moest grijpen aan het hout. Met vereende krachten lukte het daarna om het juffertje te bevrijden uit de tentakels van de zonnedauw.

Zodra het beestje voelde dat hij weer vrij was, vloog hij op van het stukje hout waarmee ik hem los had weten te maken. Hooguit anderhalve meter verderop zag ik hem neerstrijken op een grashalm. Toen ik nog een laatste foto van hem maakte, meende ik echt een zacht “Tige tank, maat …” te horen …

Het was ondanks de dreigende lucht een bijzonder kwartiertje daar bij het vennetje van de Merskenheide. Meer tijd had ik niet nodig om de libel in de wind, de etende pantserjuffer en de gevangen pantserjuffer te fotograferen. Drie cadeautjes op een rij. Mijn dag kon niet meer stuk.

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Na een week waarin de lichtende nachtwolken hier centraal stonden en mijn nachten kleurden, wordt het tijd om te laten zien, dat ik tussendoor overdag ook nog wel eens wat heb gefotografeerd …

Donderdag stond er weer een gezamenlijke kuier met mijn fotomaatje op het programma. Jetske wilde in ieder geval graag de rups van de Sint-jacobsvlinder fotograferen, daarom hebben we ervoor gekozen om weer eens een kijkje in het Weinterper Skar te nemen. Omdat we er toch waren, heb ik zelf ook maar een foto gemaakt van één van de rupsen op het giftige Jakobskruiskruid …

Toen we verder liepen naar het bankje bij het eerste vennetje aan de zuidkant van het gebied, werden we verrast door een gebeurtenis, die ik twee jaar geleden op precies dezelfde plek heb vastgelegd: een bijeenkomst van geaderde witjes …

“Goin’ for broke” schreef indertijd in een reactie, dat de vlinders mogelijk gezamenlijk neerstrijken op een plekje waar ze extra mineralen kunnen vinden. Die theorie is intussen door anderen bevestigd in reactie op Jetske´s logje over het geaderd witje en het dikkopje …

Op 20 juni 2007 heb ik op precies hetzelfde plekje video-opnamen gemaakt van een groep van ca. 15 geaderde witjes, die zich daar hadden verzameld …

Terwijl Jetske haar best deed om de vlinders zo mooi mogelijk in beeld te brengen, heb ik mijn rust even gepakt op het bankje. Daarna zijn we doorgelopen naar het meest zuidelijke vennetje. Daar trof ik een paar parende juffertjes aan …

Het bovenstaande koppeltje had een goed plekje uitgezocht om zich voort te planten. Enkele meters verderop zag ik een paartje dat het minder goed had getroffen …

Zo te zien was het mannetje tijdens de daad neergestreken op een kleine zonnedauw, en dat had hij beter niet kunnen doen. Zo’n smakelijk hapje laat de zonnedauw zch niet ontgaan … De kop van het juffertje is intussen geheel verteerd. Zijn partner raakte tijdens de worsteling blijkbaar verstrikt in een naburige zonnedauw en lijkt de verdrinksdood te zijn gestorven …

Na de twee prachtige fotokuiers die ik vorige week maandag en woensdag op de Merskenheide heb gemaakt, en die uiteindelijk resulteerden in het filmpje over het reilen en zeilen rond de schaapskudde, was het vandaag tijd om weer eens naar een andere locatie te gaan. Kijkend naar de lucht en de geringe wind, had ik wel zin om even naar De Deelen te gaan. Er zouden vast mooie spiegelingen te kieken zijn …

Omdat mijn benen vandaag weer eens flink krachteloos aanvoelden, heb ik dat plan echter maar laten varen. Ik ken mezelf een beetje … Om te beginnen zou een kuier in De Deelen vandaag aan de lange kant zijn, maar bovendien zou ik die spiegelingen natuurlijk weer vanuit de meest moeilijke posities en op onmogelijke plekjes willen vastleggen … Nee, het leek me veel wijzer om maar weer eens even naar de dobbe in het Weinterper Skar te gaan. Daar was tenslotte ook altijd wel een mooie spiegeling te kieken …

Langs het pad naar de dobbe viel het me op dat er talloze kleine witte vlindertjes rond fladderden. Ik heb geen idee wat voor vlindertjes het zijn, maar zitvlees hebben ze niet. Het is een en al onrust en ze laten zich maar moeilijk benaderen door de camera …

Bijna op hetzelfde plekje lukte het me voor het eerst dit jaar om een sprinkhaantje op de gevoelige plaat vast te leggen. Ook dit kostte wat moeite en geduld, want het was er weer zo één die graag verstoppertje speelde door steeds achter de grashalm te draaien …

Het grote voordeel van een kuiertje naar de dobbe is het bankje dat er staat. Omdat het bankje onlangs een paar meter is verplaatst, ben ik er tegenwoordig zelfs een paar stappen eerder. Daar aangekomen heb ik eerst in alle rust een shagje gerookt om mijn benen weer wat kracht te laten verzamelen. Aan de andere kant van de dobbe hadden een paar jonge meerkoetjes dolle pret, ze schaterden het uit. Toen ik ze na enige tijd behoedzaam probeerde te benaderen voor een foto, waarschuwde pa of ma het kroost om als de donder tussen het groen aan de oever te verdwijnen. En daar bleven ze totdat ik aan het eind van mijn fotosessie weer op het bankje zat. Meer dan een waakzame meerkoet sr. kreeg ik niet op de foto …

Maar gelukkig viel er nog veel meer te zien. Het was er bijvoorbeeld een drukte van belang met libellen. Vanwege het hogere waterpeil in de dobbe zijn ze tegenwoordig alleen wat lastiger op de foto te krijgen, omdat ze verder van de oever zitten. Deze libel (een viervlek?) zat net dicht genoeg bij de kant om er iets van te kunnen maken …

Nog meer werk dan van het kleine witte vlindertje had ik ervan om dit blauwtje te fotograferen. Met deze ene foto moest ik het doen, ik had geen schijn van kans om ook de onderkant van de vleugels even te kieken …

Bijna terug bij het bankje kon ik het niet laten om me nog even op de kleine zonnedauw te storten. Het is wel te zien dat ik tegen die tijd niet meer op mijn best was, want hoe goed ik ook zocht, nergens vond ik een insect dat ten prooi was gevallen aan deze kleine vleeseter. Pas toen ik thuis was, zag ik dat ik min of meer toevallig toch een gevangen vlieg had gekiekt. Die was echt vastgelegd …

Ik was nog maar net begonnen aan de terugweg, toen ik in het pas uitgedunde bos bij de dobbe een paar reeën zag staan. Helaas hadden zij mij ook gezien, want terwijl ik mijn camera richtte, begaven ze zich in de richting van het omringende groen. Meer dan een vage schim van de bok kreeg ik niet meer te zien. Normaal gesproken zou ik deze foto weggooien, vandaag doe ik dat eens niet, omdat hij op de een of andere manier wel symbool staat voor de rijkdom van mijn fotokuier van vandaag …