Lichtlijnig

De afgelopen weken heb ik al heel wat vlinders zien vliegen, maar ze waren me allemaal te snel af voor een foto. Gistermiddag had ik meer geluk. Al voordat ik nog maar een grijze zandbij had gezien, fladderde er een kleine vos over het pad. Hij was te rusteloos om hem met de macro-functie te kunnen benaderen, maar met de zoomfunctie van mijn camera lukte het toch om een acceptabel plaatje van hem te schieten. Zie hier, de eerste vlinder die ik dit jaar heb kunnen kieken …

Terwijl ik een tijdje later op mijn knieën op het oostelijke pad zat om het gewriemel en gewroet van de zandbijen vast te leggen, streek er een stukje verderop opnieuw een vlinder neer …

Ditmaal bleek het om een dagpauwoog te gaan. Hoe ik ook mijn best deed, ook dit exemplaar was niet van plan om rustig te blijven zitten voor een mooi scherp portret …

Ook hier heb ik me tevreden moeten stellen met met een foto, die vanaf enige afstand is gemaakt met de zoomfunctie van de SX1 IS. Het resultaat valt me in dit geval niet tegen. De eerste vlinders staan op de foto, laat het voorjaar nu maar echt losbarsten …

Kijk, dit vind ik nou ideaal weer: zonnig met af en toe wat hogere sluierbewolking en een temperatuur rond de 22 graden. Prima weer om even een zomers fotokuiertje te maken aan de waterkant.

Zomer in Fryslân’s Lege Midden …

Een koppel koeien aan de slootkant …

Een kleine vos aan de waterkant …

Een genietende distelvlinder …

Een bruggetje in De Deelen …

Overdag dit weer, ‘s nachts eens een verfrissend buitje … dan kom ik de zomer wel door, en de herfst ook wel.

En meer dood spul …

Aan het begin van de middag heb ik even een klein fietstochtje gemaakt naar en over de Suderskarren ten zuiden van Drachten. Op het bruggetje over het verbindingskanaal heb ik even halt gehouden …

Er fladderden diverse vlinders en libellen rond, maar ze wilden geen van allen even blijven zitten voor de foto. Van lieverlee heb ik mijn camera maar op een minder beweeglijk exemplaar gericht: een verdronken vlinder, die inmiddels al bezoek had gekregen van een eerste aasetertje …

Aan de andere kant van het water speelde zich ook een luguber schouwspel af. Daar lag een joekel van een dode snoek – het kan ook een snoekbaars zijn, ik ben niet zo’n kenner – ik schat hem toch zeker een meter lang …

Nu ben ik toch al geen liefhebber van vis, maar bij de aanblik van al die vliegen die zich letterlijk een weg naar binnen vreten in de dode snoek, moet ik al helemaal niet aan vis denken, net zo min als aan ander eten trouwens …

Maar snel op zoek naar een vrolijker en vooral frisser onderwerp …

Iets verderop had een koppel pinken een lekker plekje in de schaduw gevonden …

Voordat ik Drachten weer binnen reed, heb ik nog even een plaatje geschoten van de vredige weerspiegelingen in de Alddrait …

Gistermiddag heb ik weer eens een rondje Merskenheide gedaan. Nou ja … een half rondje dan, want het was me te ver om helemaal rond te gaan. Bij het betreden van het pad naar de heide was meteen duidelijk dat er sprake was van een uitzonderlijke situatie …

Er graast momenteel een schaapskudde van de Wylde Weide op de heide. Toen ik bij de heide aankwam, was er echter in geen velden of wegen een schaapskudde te zien. Wel was goed te zien dat de schapen hier al flink aan het werk waren geweest …

Terwijl ik mijn weg vervolgde over het zuidelijke pad, brak de lucht steeds verder open, waardoor er langzaam maar zeker wat meer insecten tevoorschijn kwamen. Op een bramenstruik zat het eerste dikkopje dat ik dit jaar voor de camera kreeg …

Plotseling hoorde ik hoe de schaapsherder aan de andere kant van het struikgewas zijn honden luidkeels aanstuurde om de kudde te verplaatsen. Ze waren er dus wel degelijk … Omdat het struikgewas te dicht was, kon ik niets van de actie zien. Met de recente ontmoetingen met een paar adders op die plek nog vers in het geheugen, leek het me niet wijs om me een weg door de struiken te banen. Misschien zou ik de schapen nog kunnen zien vanaf het bankje aan het oostelijke pad …

Tegen de tijd dat ik daar was, waren er in de verste verte geen schapen meer te zien. Aan de noordkant van de heide overheersten de wolken nog, maar vanuit het zuiden werd de lucht steeds blauwer. Het zonnetje kreeg het voor het zeggen, zodat het vest uit kon. Het zat heerlijk op het bankje, waar ik al snel gezelschap kreeg van een wesp(achtige) …

Terwijl ik later via hetzelfde pad weer in de richting van de auto liep, zat er een kleine vos te poseren. De kleine vos was de eerste vlinder die ik dit jaar fotografeerde tijdens een kuier met mijn fotomaatje in De Deelen. Dat exemplaar zag er echter al wat flets en beschadigd uit. Dit was een pronkstukje, en dus moest hij even op de foto …

Omdat het nog goeddeels bewolkt was toen ik op de heenweg langs het vennetje kwam, heb ik dat toen maar letterlijk links laten liggen. Nu ik er opnieuw langs kwam scheen het zonnetje, en dus besloot ik nog even op zoek te gaan naar wat waterjuffertjes. Er waren er genoeg, maar de meeste wilde niet op de foto. Dat was met de onderstaande exemplaren – een vrouwelijke en een manlijke azuurjuffer? – wel het geval …

.

Terug op het pad kwamen de herder en zijn honden me tegemoet …

En toen zag ik ook de schapen. Nu de zon was doorgebroken, had de herder de pasgeschoren dieren naar het schaduwrijke bosgedeelte van het terrein gebracht …

Het was weer een prachtige kuier, waar ik in meerdere opzichten weer een paar dagen mee vooruit kan.