Lichtlijnig

Terwijl Aafje aan het begin van de middag haar warme bedje weer opzocht, omdat ze nog steeds ziek is en haar rust nodig heeft, heb ik weer eens een deel van mijn zuidwestelijke rondje gereden. Aan de Alde Ie bij Gorredijk heb ik de auto even stil gezet op het plekje waar ik ruim twee weken geleden nog wat kleine sneeuwduinen fotografeerde. Langzaam, heel langzaam verdwijnen de laatste sneeuw- en ijsresten uit de sloten en vaarten …

Vooral voor de watervogels breken er nu eindelijk weer betere tijden aan. Een paar Canadese ganzen waggelden van de vaart naar een plas verderop in het veld. “Kom op ma, we gaan weer eens even lekker baden,” leek pa gans te zeggen …

Voor pa leek de plas echter niet diep genoeg. Voor hem werd het waden in plaats van baden …

Aan de andere kant van de weg zag ik in de verte een grote groep kieviten zitten. Ik had het geluk dat de hele club de lucht in ging en vlak bij me langs vloog …

Als de kieviten er eenmaal weer zijn, kan het nooit lang meer duren voordat het echt voorjaar is …

Nog even een shotje van de ‘wetlands’ …

Ook de buizerd, die nu nog bijna door de koude wind van zijn paaltje werd geblazen, leek zich te verheugen op het naderende voorjaar dat hem vast weer lekkere hapjes zal bieden …

Gisteren schreef ik hier dat ik hoopte er vandaag weer eens even opuit te kunnen trekken. Daarbij had ik me aantal doelen gesteld. Behalve dat ik wilde zien in hoeverre de bladeren in het buitengebied al van de bomen waren gewaaid, was ik benieuwd hoeveel ganzen de weilanden in de buurt van Aldeboarn en Tijnje alweer zouden bevolken. En tot slot wilde ik proberen wat buienluchten te fotograferen.

Wel, het is allemaal aardig gelukt. Rijdend op de Fjurlânswei ten zuiden van Aldeboarn kon ik een aardig totaalplaatje schetsen. Om te beginnen dreef er net een bui over de scheve toren van Aldeboarn …

In de weilanden rondom Aldeboarn heeft het laatste vee dat nog buiten loopt gezelschap gekregen van de eerste ganzen. De meesten gaan meteen aan de waggel zodra ze een auto in de berm zien stoppen, maar dit dappere achttal durfde het wel aan om eerst nog even op redelijke afstand te poseren. In het tweede perceel hielden zich een grote groep kieviten en een zilverreiger op …

Terwijl ik stapvoets verder reed, zag ik iets verderop een buizerd op een paal zitten. Nadat ik de auto rustig had laten uitrollen in de berm en het raampje naar beneden had laten zoeven, nam ik hem op de korrel. Bijna had ik hem, ware het niet dat er net een bestelbus met volle snelheid voorbij reed en de buizerd spoorslags vertrok …

Gelukkig werd dit nog weer een stukje verderop ruimschoots goedgemaakt. Daar stonden niet al te ver van de weg nog vier zilverreigers en wat ganzen. Drie van de zilverreigers wiekten al snel weg om een stukje verderop weer neer te strijken, maar eentje bleef mooi bij de ganzen staan …

Tot slot nog even een foto van de bui die op dat moment nog steeds noordelijk van me voorbij dreef. Daarop is nog net te zien, dat een van de zilverreigers verderop aan de linkerkant van de weg weer in het weiland is neergestreken …

En de bomen en de bladeren …?
Hemelsbreed een kleine drie kilometer verderop kreeg ik aan de Hooivaartsweg de kans om een plaatje te schieten, waarop mooi te zien is dat een groot deel van de bomen in het buitengebied de laatste dagen aardig is ontbladerd …

Stiekem had ik gehoopt nog even een klein kuiertje te kunnen maken in De Deelen, maar dat plan heb ik maar laten varen, want daarvoor verschenen er op dat moment weer teveel donkere wolken aan het uitspansel. En een mens moet het tenslotte ook niet overdrijven.