Lichtlijnig

Terwijl felle buien en zonnige momenten elkaar afwisselden, kwam ik vrijdagmiddag tijdens een ritje over het Friese land weer eens over de Fjûrlânswei bij Aldeboarn …

Aan de westkant was het meeste maïs al van het land gehaald, meer naar het oosten stond nogal wat maïs, daar liep ook een grote zilverreiger door een weiland te paraderen …

Hij passeerde een blauwe reiger, die in hetzelfde perceel stond, alsof hij er niet was, verschil moet er tenslotte blijven …

Aan de andere kant van de weg was het druk in de landerijen. Behalve koeien stonden daar ook nog een zilverreiger en enige tientallen kieviten …

De kieviten verzamelen zich hier en eten hun buikje nog eens goed rond, voordat ze naar het warme zuiden vertrekken …

Een inwoner van Earnewâld heeft vandaag tot twee keer toe het eerste kievitsei van Fryslân gevonden. Het is mijn hobby nooit geweest, dat kievitseieren zoeken. Een paar ooms van me leefden er in hun jongere jaren in het voorjaar helemaal voor. Zodra de eerste kieviten werden gesignaleerd, waren die mannen zo ongeveer dag en nacht in het veld te vinden, en steevast kwamen ze dan thuis met een pet vol eieren …

Ik kan me herinneren dat ik eens een dag met één van mijn ooms mee ben geweest om eieren te zoeken. Aan de rand van een weiland nam de man het weiland een tijdlang in ogenschouw. Na verloop van tijd zei hij dan tegen mij: “Loop maar eens 50 flinke stappen die kant op, en daarna ongeveer 15 stappen naar rechts.” Volgzaam en hoopvol ging ik dan op pad, maar zelfs met die hulp heb ik nooit een ei gevonden, terwijl ik nota bene toch echt een paar maal bijna op het nestje stond …

Tegenwoordig heb ik zelfs al moeite om kieviten te vinden, om over hun eieren maar niet te spreken. Zowel gisteren als vandaag heb ik alleen maar vrijwel lege weilanden gezien. Dat lijkt me overigens niet verwonderlijk, want de straffe noordoosten wind maakte het ook vandaag weer akelig koud op de vlakte. Als ik kievit was, dan was ik eerst nog maar weer even terug gevlogen naar zuidelijker oorden …

De bovenstaande foto’s heb ik al op 2 maart gemaakt. Een grote groep kieviten was die dag blijkbaar – pas terug vanuit het warme zuiden – neergestreken aan de Fjûrlânswei bij Aldeboarn. Daar waren ze samen met een groep spreeuwen en enkele meeuwen aan het foerageren. Sindsdien heb ik vrijwel geen kievit meer gezien.

Gistermiddag heb ik weer eens een tijdje in de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder gezeten. Ik had gehoopt dat de lepelaars zich weer eens wat dichter bij de hut zouden laten zien, maar dat was ijdele hoop. Het waterpeil in het zuidelijke deel van de polder is momenteel zo laag, dat alle gevogelte zich ver van de hut bevindt …

Lepelaars waren er helemaal niet te zien, kieviten des te meer. Honderden zaten er …

Het lijkt alsof alle kieviten uit de verre omtrek naar de Jan Durkspolder zijn gekomen om nog een tijdje gezamenlijk te pootjebaden, voordat ze afreizen naar zuidelijker oorden. Dat laatste zal overigens nog wel even duren, het lijkt de laatste dagen dan wel herfst, voor de vogeltrek is half augustus toch wat aan de vroege kant …

Terwijl Aafje aan het begin van de middag haar warme bedje weer opzocht, omdat ze nog steeds ziek is en haar rust nodig heeft, heb ik weer eens een deel van mijn zuidwestelijke rondje gereden. Aan de Alde Ie bij Gorredijk heb ik de auto even stil gezet op het plekje waar ik ruim twee weken geleden nog wat kleine sneeuwduinen fotografeerde. Langzaam, heel langzaam verdwijnen de laatste sneeuw- en ijsresten uit de sloten en vaarten …

Vooral voor de watervogels breken er nu eindelijk weer betere tijden aan. Een paar Canadese ganzen waggelden van de vaart naar een plas verderop in het veld. “Kom op ma, we gaan weer eens even lekker baden,” leek pa gans te zeggen …

Voor pa leek de plas echter niet diep genoeg. Voor hem werd het waden in plaats van baden …

Aan de andere kant van de weg zag ik in de verte een grote groep kieviten zitten. Ik had het geluk dat de hele club de lucht in ging en vlak bij me langs vloog …

Als de kieviten er eenmaal weer zijn, kan het nooit lang meer duren voordat het echt voorjaar is …

Nog even een shotje van de ‘wetlands’ …

Ook de buizerd, die nu nog bijna door de koude wind van zijn paaltje werd geblazen, leek zich te verheugen op het naderende voorjaar dat hem vast weer lekkere hapjes zal bieden …

Gisteren schreef ik hier dat ik hoopte er vandaag weer eens even opuit te kunnen trekken. Daarbij had ik me aantal doelen gesteld. Behalve dat ik wilde zien in hoeverre de bladeren in het buitengebied al van de bomen waren gewaaid, was ik benieuwd hoeveel ganzen de weilanden in de buurt van Aldeboarn en Tijnje alweer zouden bevolken. En tot slot wilde ik proberen wat buienluchten te fotograferen.

Wel, het is allemaal aardig gelukt. Rijdend op de Fjurlânswei ten zuiden van Aldeboarn kon ik een aardig totaalplaatje schetsen. Om te beginnen dreef er net een bui over de scheve toren van Aldeboarn …

In de weilanden rondom Aldeboarn heeft het laatste vee dat nog buiten loopt gezelschap gekregen van de eerste ganzen. De meesten gaan meteen aan de waggel zodra ze een auto in de berm zien stoppen, maar dit dappere achttal durfde het wel aan om eerst nog even op redelijke afstand te poseren. In het tweede perceel hielden zich een grote groep kieviten en een zilverreiger op …

Terwijl ik stapvoets verder reed, zag ik iets verderop een buizerd op een paal zitten. Nadat ik de auto rustig had laten uitrollen in de berm en het raampje naar beneden had laten zoeven, nam ik hem op de korrel. Bijna had ik hem, ware het niet dat er net een bestelbus met volle snelheid voorbij reed en de buizerd spoorslags vertrok …

Gelukkig werd dit nog weer een stukje verderop ruimschoots goedgemaakt. Daar stonden niet al te ver van de weg nog vier zilverreigers en wat ganzen. Drie van de zilverreigers wiekten al snel weg om een stukje verderop weer neer te strijken, maar eentje bleef mooi bij de ganzen staan …

Tot slot nog even een foto van de bui die op dat moment nog steeds noordelijk van me voorbij dreef. Daarop is nog net te zien, dat een van de zilverreigers verderop aan de linkerkant van de weg weer in het weiland is neergestreken …

En de bomen en de bladeren …?
Hemelsbreed een kleine drie kilometer verderop kreeg ik aan de Hooivaartsweg de kans om een plaatje te schieten, waarop mooi te zien is dat een groot deel van de bomen in het buitengebied de laatste dagen aardig is ontbladerd …

Stiekem had ik gehoopt nog even een klein kuiertje te kunnen maken in De Deelen, maar dat plan heb ik maar laten varen, want daarvoor verschenen er op dat moment weer teveel donkere wolken aan het uitspansel. En een mens moet het tenslotte ook niet overdrijven.