Lichtlijnig

Nu Aafje vakantie heeft kunnen we ook eens door de week samen op pad. Omdat Aafje al geruime tijd niet meer in De Deelen was geweest, hebben we daar aan het begin de vanmiddag een fotokuiertje gemaakt. We hebben daarbij wijselijk gekozen voor één van de kortste routes: rechts van de parkeerplaats het terrein in, en aan de andere kant terug over het steigerpad.

Lucht en water lagen er weer prachtig bij met de wollige witte wolken, die onder en boven rustig voorbij schoven …

Er waren betrekkelijk weinig waterjuffertjes te zien, maar het onderstaande stelletje vormde op zo’n mooi plekje een paringsrad, dat ik ze niet kon missen …

Ongeveer halverwege het pad zat een konijntje lekker te knabbelen bij de rietkraag …

Terwijl we rustig dichterbij kwamen, trok hij zich lange tijd niets van ons aan. Voor alle zekerheid ging hij op een bepaald moment echter toch maar aan de andere kant van het pad zitten. Als klein konijn weet je tenslotte maar nooit wat zulk volk van zins is. Pas toen we tot op een meter of vijf waren genaderd, huppelde hij het kreupelhout in …

Er dartelden diverse vlinders rond, waaronder een dagpauwoog, een atalanta, een paar distelvlinders, een keur aan bonte zandoogjes en diverse witjes. Uiteindelijk is alleen dit witje, dat zo mooi op een wilgenroosje (Chamerion angustifolium) zat, door de keuring gekomen …

Op één van mijn favoriete bankjes hebben we even een rookpauze gehouden. Erg lang heeft die pauze niet geduurd, want het zonnetje begon al snel te steken, zodat we ons meteen nadat onze shagjes in rook waren opgegaan over het bruggetje naar de overkant van het petgat hebben begeven.

De paars-gele bitterzoetbloemen (Solanum dulcamara) waren bijna allemaal al uitgeboeid, maar hier en daar hing er nog eentje fotogeniek te zijn …

Terwijl de bloemetjes van de bitterzoet langzaam hun kleur verliezen, beginnen de bessen van dezelfde plant mooi rood te kleuren …

Op het steigerpad ben ik niet meer aan fotograferen toegekomen, want het begon me alweer warm genoeg te worden. Wat nog wel even vermeldenswaard is, is dat we halverwege het pad werden herkend en aangesproken door iemand die dit weblog en zijn voorgangers al lange tijd volgt. Nadat we een tijdje hadden staan praten over mijn ervaringen met de Canon Powershot SX1 IS, hebben we onze weg vervolgd.
Het was leuk je te leren kennen, Dora. Succes met het vinden van een camera!

Zo’n dagje museum hakt er toch elke keer weer behoorlijk in. Het gedrentel van het ene kunstwerk naar het andere, en regelmatig wat stapjes naar voren of juist naar achteren om het beeld goed in me op te kunnen nemen, heeft een forse aanslag op mijn bovenbenen gedaan. Daar ga ik verder niet over klagen, want ik had het vooraf wel ingecalculeerd en het was het waard, maar het betekent wel dat er vandaag geen kuiertje in zit. Daarom heb ik even een greep in het archief gedaan om wat foto’s te tonen, die ik vorige week dinsdag heb gemaakt bij de dobbe in het Weinterper Skar.

Toen ik heb hier onder titel “Klein oranje vlindertje” o.a. foto’s van een argusvlinder en dat heel bijzondere rozenblaadje getoond. Maar er was meer moois te zien die dag. Om te beginnen stond aan de waterkant de grote wederik te pronken …

Twee juffertjes hadden een plekje in de schaduw van de bosrand opgezocht om aan hun nageslacht te gaan werken …

Iets verderop werd aan iets heel anders gewerkt …

Een spin had een langpootmug weten te vangen en was druk bezig om dit smakelijke hapje veilig te stellen …

Terug aan de waterkant viel mijn oog op een sprinkhaantje …

Meestal doen sprinkhanen alle mogelijke moeite om te ontkomen aan de camera door weg te springen of zich te verstoppen achter de stengel of het sprietje waar ze aan hangen …

Dit exemplaar was echter de uitzondering op de regel, hij was zelfs zo bereidwillig om zich sierlijk als een heus fotomodel, met het koppie wat scheef, van het ene sprietje naar het andere te gaan …

Na een week waarin de lichtende nachtwolken hier centraal stonden en mijn nachten kleurden, wordt het tijd om te laten zien, dat ik tussendoor overdag ook nog wel eens wat heb gefotografeerd …

Donderdag stond er weer een gezamenlijke kuier met mijn fotomaatje op het programma. Jetske wilde in ieder geval graag de rups van de Sint-jacobsvlinder fotograferen, daarom hebben we ervoor gekozen om weer eens een kijkje in het Weinterper Skar te nemen. Omdat we er toch waren, heb ik zelf ook maar een foto gemaakt van één van de rupsen op het giftige Jakobskruiskruid …

Toen we verder liepen naar het bankje bij het eerste vennetje aan de zuidkant van het gebied, werden we verrast door een gebeurtenis, die ik twee jaar geleden op precies dezelfde plek heb vastgelegd: een bijeenkomst van geaderde witjes …

“Goin’ for broke” schreef indertijd in een reactie, dat de vlinders mogelijk gezamenlijk neerstrijken op een plekje waar ze extra mineralen kunnen vinden. Die theorie is intussen door anderen bevestigd in reactie op Jetske´s logje over het geaderd witje en het dikkopje …

Op 20 juni 2007 heb ik op precies hetzelfde plekje video-opnamen gemaakt van een groep van ca. 15 geaderde witjes, die zich daar hadden verzameld …

Terwijl Jetske haar best deed om de vlinders zo mooi mogelijk in beeld te brengen, heb ik mijn rust even gepakt op het bankje. Daarna zijn we doorgelopen naar het meest zuidelijke vennetje. Daar trof ik een paar parende juffertjes aan …

Het bovenstaande koppeltje had een goed plekje uitgezocht om zich voort te planten. Enkele meters verderop zag ik een paartje dat het minder goed had getroffen …

Zo te zien was het mannetje tijdens de daad neergestreken op een kleine zonnedauw, en dat had hij beter niet kunnen doen. Zo’n smakelijk hapje laat de zonnedauw zch niet ontgaan … De kop van het juffertje is intussen geheel verteerd. Zijn partner raakte tijdens de worsteling blijkbaar verstrikt in een naburige zonnedauw en lijkt de verdrinksdood te zijn gestorven …