Lichtlijnig

Omdat het ook vandaag weer grijs is en omdat mijn benen nog allerminst jofel aanvoelen, gebruik ik de laatste dagen van het jaar maar om hier wat foto’s te plaatsen, die het weblog dit jaar nog niet hadden gehaald.

Om te beginnen een plaatje van de dobbe in het Weinterper Skar, waar op 29 januari een dun laagje ijs op lag …

Op 24 februari ontdekte Pepijn mijn camera en ondernam hij voor het eerst een serieuze poging om daar een greep naar te doen …

Tijdens een van de filmdagen in het riet in de Weerribben zag ik hier op 23 maart in een flits een otter in het water verdwijnen …

Op 28 april zette ik de eerste waterjuffer van dit jaar op de foto …

Begin deze week had ik met mezelf de afspraak gemaakt dat ik weer eens een fotokuiertje zou gaan maken als de zon minstens een half uur achtereen zou schijnen. Vanmorgen was het zo ver, en dus trok ik tegen elven mijn wandelschoenen aan om weer eens een kijkje te nemen bij de dobbe in het Weinterper Skar …

Gelukkig stond het bankje er nog, want in de vier weken waarin ik eigenlijk alleen in huis en tuin ben geweest, hebben mijn benen weer fors aan kracht ingeboet. Ik was dan ook blij dat ik even kon zitten …

Toen er enige tijd later een geaderd witje neerstreek bij een klein polletje dopheide op een meter of vijf afstand van het bankje, heb ik mezelf overeind gehesen om datgene te gaan doen waar ik voor was gekomen: fotograferen …

Terwijl ik even later langs de waterkant liep, sprongen er aan alle kanten sprinkhaantjes door het lange gras. Daarvan moest er natuurlijk ook even eentje op de foto …

Nadat we enige tijd kiekeboe hadden gespeeld, waarbij het sprinkhaantje zich voortdurend trachtte te verstoppen aan de andere kant van de stengel waaraan hij zich vastklampte, lukte het toch om een portretje van hem te schieten …

Na een korte pauze op het bankje was ik er een kwartiertje later getuige van dat een juffertje zo stom was om op de oever van de dobbe verstrikt te raken in een spinneweb …

De spin zat een klein stukje verderop met een al eerder gevangen prooi. Die zou dus wel niet omkomen van de honger, en dus besloot ik het juffertje maar te bevrijden …

Uiteindelijk heb ik de toch wel lange terugtocht naar de auto aanvaard. Het was weer een heerlijke fotokuier, die naar meer doet verlangen, maar nu even niet. Nu is het de hoogste tijd om mijn benen hun broodnodige rust te geven in de hangmat.

Nadat ik de libel bij het vennetje bij de Merskenheide had vereeuwigd, was het tijd om de rug even te rechten en even te genieten van de wolken die op het wateroppervlak werden weerspiegeld. Op zoek naar een volgend onderwerp deed ik een paar stappen tussen de graspollen door. Lang hoefde ik niet te zoeken, want toevallig was ik er getuige van hoe een juffertje een smakelijk hapje ving …

Om het juffertje – volgens mij een gewone pantserjuffer – niet te storen tijdens de maaltijd, sloop ik heel voorzichtig dichterbij, zodat ik vanuit verschillende hoeken een paar fraaie portretfoto’s kon maken …

Het juffertje bleef wonderlijk genoeg rustig aan die ene grasspriet hangen, terwijl ze intussen ook haar prooi – zo te zien een groene cicade – in een stevige wurggreep hield …

Tja, zo is de natuur: eten of gegeten worden …

Hoe het afgelopen is, weet ik niet, ik had geen tijd om dat af te wachten, want ook een stukje verderop werd het diner geserveerd …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.