Lichtlijnig

Juli 2011 gaat de boeken in als een natte, koele en wisselvallige hooimaand. Volgens het KNMI viel er gemiddeld over het land 140 mm regen, tegen normaal ca. 70 mm. De meeste neerslag viel op de noordelijke Veluwe, neerslagstation Elspeet meldde 263 mm. De minste neerslag viel in Limburg, waar neerslagstation Buchten slechts 31 mm registreerde …

In ons tuintje heb ik in juli 116 mm neerslag afgetapt, tegen normaal ca. 70 mm, het kostte me dan ook weinig moeite om wat druppels te fotograferen …

Het fotograferen van insecten werd er met al die regen niet makkellijker op. Een snuitkevertje probeerde op een van de vele natte dagen een goed heenkomen te zoeken bij de schuifpui …

Behalve nat was juli ook koel. In De Bilt is de gemiddelde temperatuur uitgekomen op 15,9 °C, tegen een langjarig gemiddelde van 17,4 °C over de periode 1971-2000. In ons tuintje kwam het gemiddelde uit op 15,3 °C, tegen een langjarig gemiddelde van 16,5 °C over de periode 1971-2000. Normaal telt juli in onze regio gemiddeld 18 warme dagen (maximumtemperatuur 20 °C of hoger), 6 zomerse dagen (maximumtemperatuur 25 °C of hoger) en 1 tropische dag (maximumtemperatuur 30,0 °C of hoger). In de afgelopen maand heb ik slechts 13 warme dagen kunnen tellen. Zomerse en tropische dagen hebben zich niet voorgedaan …

Maar het was niet allemaal kommer en kwel, tussen de buien door liet de zon zich af en toe nog wel eens even zien. Op één van die schaarse momenten liet de houtpantserjuffer zich weer zien bij onze vijver. Binnenkort zal ik daar nog eens wat foto’s van laten zien …

Het eerste juffertje (een lantaarntje?) dat ik donderdagmiddag tijdens een kort fotokuiertje in De Deelen op mijn pad aantrof, hield van spelletjes. Het speelde hetzelfde spelletje met me, dat sprinkhaantjes ook zo graag spelen: steeds als ik hem met de camera probeerde, draaide hij om de stengel heen waaraan hij zich vastklampte. Op deze manier hield hij steeds de stengel tussen hem en de camera in. Er was maar één manier om een portretje van hem te schieten: voorzichtige benaderde ik hem met de camera in de rechterhand. Zodra het beestje om de stengel heen begon te draaien, benaderde ik hem vanaf de andere kant met mijn linkerhand, hem zo terug sturend in de richting van de camera. Dit was het resultaat …

Iets verderop wandelde een klein, maar opvallend insect over een lange grashalm …

Dit fraai zwarte beestje met zijn knalrode vlekken is een bloedcicade, die behoort tot de spuugbeestjes of schuimcicaden (familie Cercopidae). De bloedcicade liet zich wat gemakkelijker fotograferen dan het juffertje, maar een mooi frontaal portretje werd me niet toegstaan …

Een tweede juffertje was me wat gunstiger gezind dan de eerste. Dit exemplaar zat in het hoge, breedbladige gras, waardoor hij zich niet zo gemakkelijk kon verstoppen voor de camera …

Hij gaf me zelfs de kans om hem even lekker close in beeld te brengen …

Gelukkig was ik intussen bij één van ‘mijn’ bankjes aangekomen. Nadat ik daar even lekker in een flets zonnetje had gezeten, ben ik via de kortste route terug gegaan, en zelfs dat was nog aan de lange kant. Maar de foto’s waren de vermoeidheid weer waard.