Lichtlijnig

Hoewel het bijwonen van de optocht van gistermiddag en het vuurwerk van gisteravond nog in mijn benen zitten, heb ik vanochtend toch maar even een klein kuiertje gemaakt. Ik was tenslotte toch onderweg, en als de weersverwachtingen uitkomen, dan zit een kuiertje er morgen waarschijnlijk niet in. Maar even doorzetten dus …

In de hoop wat jong spul te kunnen fotograferen, ben ik even naar de Deelen gereden. Ik had weer alle geluk van de wereld, want ik had nog geen vijf minuten gelopen, toen ik de familie gans voor de lens kreeg …

Pa en ma gans bekeken me met de nodige argwaan en hielden me scherp in de gaten, terwijl ze me luidruchtig gakkend op afstand probeerden te houden. Toen ik nog een stapje dichterbij kwam, ging ma naar rechts en pa naar links. Daarmee gaven ze mij de kans om snel een groepsfoto te maken van de elf jonkies …

Al snel was het jonge spul weer met ma gans verenigd …

Pa gans voegde zich korte tijd later ook weer bij het gezelschap. Daarvoor maakte hij om mij te vermijden even een kleine omweg. Klapwiekend steeg hij links van me op uit het water. Daarna vloog hij over de afrastering, en nadat hij in een omtrekkende beweging achter me langs was gevlogen, streek hij rechts van me weer bij zijn gezin in het water neer …

Die afrastering is overigens een verhaal apart. Erg hoog is hij niet, ik schat hem op pakweg 30-35 cm, en hij staat er ook maar een deel van het jaar. Om overlast van de ganzen in de omringende landerijen zoveel mogelijk te beperken, probeert men met de afrastering – die tijdelijk rondom een deel van het natuurgebied staat – te verhinderen dat de ganzen met hun jongen de grazige weilanden bereiken. Om groot te kunnen worden zullen de jonkies dus hun kostje bijeen moeten scharrelen in het gebied, het sappige en voedzame boerengras is voorlopig taboe voor ze …