Lichtlijnig

Het clubkampioenschap 2010 van jeu de boulesvereniging SVP is gisteren uitgelopen op een grote deceptie, en dat had nog het minst te maken met de belabberde weersomstandigheden. Tot mijn stomme verbazing kwam de wedstrijdsecretaris tijdens zijn openingswoord met de mededeling dat er zeven wedstrijden gespeeld zouden moeten worden. Verwijzend naar de discussie die voorafgaand aan het clubkampioenschap 2007 is gevoerd over dit onderwerp, heb ik hier meteen protest tegen aangetekend.

In het hoofdstuk ‘Clubkampioenschap‘ staat op de website van SVP onder het kopje ‘Clubkampioenschap – 16 september 2007′ het volgende:

“De wedstrijdleider had bedacht dat de 12 teams na loting in 2 poules van 6 teams zouden spelen.
Na de vijf poulewedstrijden zouden de nummers 1 en 2 van beide poules een halve finale + finale spelen, terwijl de nummers 3, 4, 5, 6 van iedere poule tegen elkaar zouden spelen om de plaatsen 5 tot en met 12.

Er werd een protest ingediend tegen het spelen van zeven partijen. Het belangrijkste argument hiervoor was, dat de indiener van mening was, dat een vereniging die zich de laatste jaren steeds meer profileert als een vereniging voor ouderen en zo mogelijk voor minder validen – dat heeft vorig jaar tenslotte de titel sportvereniging van het jaar opgeleverd in de gemeente – daar ook naar moet handelen.
Er waren zowel voor- als tegenstanders van het schrappen van de halve finales, maar nadat de wedstrijdleider uiteindelijk voorstelde om het toernooi terug te brengen naar 6 wedstrijden, ging een ruime meerderheid daarmee akkoord.
Door het schrappen van één speelronde, kon ook het door de wedstrijdleider voorgestelde strakke speelschema met een maximale pauze van 10 minuten tussen de partijen worden verruimd.”

De wedstrijdsecretaris was van mening dat het hierbij ging om een eenmalige afspraak, die nu geen geldigheid meer zou hebben. Blijkbaar gaat de wedstrijdsecretaris er vanuit dat het na mijn schub in juni jl. een stuk beter gaat met mijn MS …
Het ergste is nog, dat er in tegenstelling tot 2007 met uitzondering van mijn maat Fokke nu niemand, maar dan ook echt niemand voor mij opkwam. Iedereen liet zich blijkbaar overdonderen door de opmerking van de wedstrijdsecretaris dat er gezien het aantal van dertien deelnemende teams geen andere mogelijkheid was om het toernooi op een eerlijke manier af te werken. Dat laatste is overigens pure onzin. Voor zover ik weet telde het clubkampioenschap in het verleden altijd zes partijen. Waar een wil is, is een weg. Ook bij dertien deelnemende teams is er een systeem denkbaar waarbij maximaal zes partijen worden gespeeld. Mijn repliek, dat Fokke en mij met het spelen van zeven partijen een eerlijke kans om onze titel te verdedigen werd ontnomen, werd niet gehoord. Daar sta je dan weer als mens en sporter met een beperking …
Ik kan dit niet anders ervaren dan als pure discriminatie!

Na een slapeloze nacht en met een gepijnigd lichaam beraad ik mij naar aanleiding van de respectloze en onsportieve manier waarop ik gisteren ben behandeld tot nader order op mijn positie binnen jeu de boulesvereniging SVP. Gedurende die tijd schort ik al mijn verenigingsactiviteiten op: voorlopig verschijnt er geen clubblad en zal de website van SVP niet worden geactualiseerd. Ook zal ik voorlopig niets doen aan het ontwerpen en/of verzenden van flyers.

Wordt vervolgd, want dit laat ik niet over mijn kant gaan …

En dan nog even dit …
In verband met technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het nieuwe weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Op het terrein van jeu de boulesvereniging SVP werd afgelopen zaterdag het Open Fries Kampioenschap voor Doubletten (=tweetallen) weer gespeeld. Het zonnetje scheen vrolijk en de temperatuur liep voor het eerst in september op tot boven de 20 graden. Kortom: het was prima weer om nu eens hier en dan weer daar even aan de kant van de baan te zitten om wat foto’s en video-opnamen te maken. De regenachtige zondagmiddag die er op volgde heb ik benut om de opnamen aaneen te smeden tot een sfeervol filmpje op HD-kwaliteit …

Aanstaande zondag staat het clubkampioenschap van SVP weer op de agenda. Sinds ik in oktober 2004 werd geconfronteerd met de diagnose MS, is dit nog het enige toernooi waaraan ik deelneem. Het kost me ieder jaar gigantisch veel moeite om een hele dag op de been te blijven en zes partijen te spelen, maar de resultaten mogen er nog steeds zijn. Zowel in 2008 en als in 2009 ben ik samen met mijn maat Fokke kampioen geworden.

Ter voorbereiding van het clubkampioenschap zal ik de komende week verder geen lange fotokuiers maken, want als tweevoudig titelverdediger zal ik volgende week zondag in topconditie moeten zijn, en daarvoor zal ik vooral mijn benen wat moeten sparen. Meer kan ik er vooraf niet aan doen, want mijn grootste vijand – het weer – heb ik nu eenmaal niet in de hand. De vooruitzichten zijn op dit moment allerminst gunstig, maar we hebben nog zes dagen te gaan, misschien valt het mee …

Jeu de boulesvereniging SVP organiseerde gisteren het jaarlijkse Midzomertoernooi. Het was warm op de banen, heel warm …

Desondanks werd er ook nu weer fanatiek gespeeld om de prijzen …

Doet ‘ie ‘t … of doet ‘ie ‘t niet …?

Welke partij krijgt het punt …?

Meten is weten …

Als de spelers er zelf niet uitkomen, treedt de scheidsrechter op als redder in de nood …

Tussen de partijen door was het goed rusten in de schaduw …

Omdat de schaduw bij de kantine beperkt was, zochten anderen een plekje in de schaduw van de boomwal …

En als je dan toch de zon in moet, is een hoedje wel fijn …

Maar als je uit Harlingen komt, kan een petje het ook prima doen …

Nadat ik mijn sfeerplaatjes had geschoten, heb ik zelf een plekje in de schaduw opgezocht. En daar ben ik gebleven tot het aangekondigde buienfront ‘s avonds 11 mm regen en enige verlossende verkoeling bracht.

Petanque – voor de meeste mensen beter bekend als jeu de boules – is eigenlijk een spelletje voor zonnig en warm weer. Wanneer petanque als wedstrijdsport wordt bedreven, moet er echter ook wel eens onder minder goede omstandigheden worden gespeeld. Dat bleek gistermiddag op de banen van de Smallingerlandse Vereniging voor Petanque (SVP).

Meestal zijn de weergoden SVP gunstig gezind en schijnt het zonnetje wanneer er in Drachten een petanquetoernooi op het programma staat. Gisteren was dat tijdens het Voorjaarstoernooi even anders. De regen kwam met bakken uit de lucht, toen ik gistermiddag rond 14:00 uur op het sportterrein aankwam om mij van mijn taak als huisfotograaf van SVP te kwijten …

Vrijwel alle deelnemers hadden een droog plekje gezocht: in de kantine, onder de partytent of onder het halve metertje overkapping van de materiaalberging …

Onder toeziend oog van de met een paraplu gewapende scheidsrechter werd er nog één partij gespeeld door een klein groepje echte bikkels …

Terwijl de regen geleidelijk overging in gedruppel, kwamen de deelnemers na verloop stuk voor stuk naar buiten om zich op te maken voor het vervolg van het toernooi …

De donkere wolken trokken oostwaarts en maakten voorzichtig plaats voor de eerste kleine opklaringen die vanuit het westen naderden …

De regenjassen konden uit, de paraplu’s konden weg  …

De concentratie kon weer worden opgepakt in een poging om een prijs in de wacht te slepen …

Uiteindelijk kon toch weer worden teruggekeken op een geslaagd toernooi …

Nadat sinds 17 december alle activiteiten op het terrein van jeu de boulesvereniging SVP waren afgelast in verband met de sneeuw, kon gisteravond onder winterse omstandigheden het traditionele Oliebollentoernooi worden gespeeld …

Een harde oostenwind deed de verenigingsvlag strak staan aan de mast en maakte het onaangenaam koud …

De bomenrij aan de westkant van het terrein, die ‘s zomers op warme dagen voor een heerlijk stuk schaduw zorgt, heeft er nu voor gezorgd dat de zon geen vat heeft gekregen op de sneeuw op de banen …

Het gevolg was, dat ik voor het eerst sinds december 2001 weer eens fotoserie van het boulen in de sneeuw kon maken …

Een bijzonder einde van het ook voor mij weer succesvolle boulejaar 2009 …

Laat ik het boulejaar daarom ook maar eindigen met een bijzondere foto …