Lichtlijnig

Laat ik nog maar eens een poging doen om hier wat in de oranjestemming te komen, want dat gaat allemaal niet vanzelf dit jaar. De eerste wedstrijd van Oranje was maar zozo maandagmiddag. Er zijn weliswaar drie kostbare punten gepakt, maar het spel was nog allerminst overtuigend. Vanmiddag mogen ze met een goede wedstrijd tegen Japan laten zien of ze in staat zijn in het toernooi te groeien. De individuele kwaliteiten zijn er wel, maar die moeten wel allemaal op de juiste manier worden ingezet en benut, en daar ben ik voorshands nog niet echt gerust op …

Het hele WK-voetbal valt me tot nu toe trouwens behoorlijk tegen. Met uitzondering van Argentinië heeft nog geen der favorieten me tot nu toe echt kunnen imponeren. Duitsland speelde zondag een uitzonderlijk goede eerste wedstrijd, maar der Mannschaft raakte gistermiddag het spoor gelukkig alweer bijster. Spanje, Engeland en Frankrijk hebben tot nu toe ronduit teleurstellend gepresteerd. De enige prettige verrassing vond ik Chili tot dusver, maar ja, die hebben we nog maar één keer in actie gezien …

Om de dag een oranje tintje te geven, heb ik ervoor gekozen om het oranje havikskruid in het zonnetje te zetten. Tot mijn spijt zijn het allemaal plaatjes uit het archief, want naar het zich laat aanzien is ons havikskruid vorig  jaar augustus bij de herinrichting van een deel van onze tuin verloren gegaan. Hoewel het natuurlijk goed mogelijk is, dat ze laat zijn dit jaar …

Ter verhoging van de sfeer heb ik voor de tweede helft van de wedstrijd een paar foto’s uitgezocht waar een pyamazweefvlieg op of bij het havikskruid te zien is. Die beestjes zoemen een stuk minder irritant dan de Afrikaanse vuvuzela’s, en toch brengen ze leven in de brouwerij. Hopelijk komt het havikskruid nog weer tevoorschijn in ons tuintje, want ik mis zowel de prachtige bloemetjes als de insecten die er door worden gelokt …

Tot slot: of Nederland nu wint of niet, voor mij is het sowieso een feestelijke dag, omdat ik vanmiddag tussen vier en zes uur voorlopig voor het laatst aan het infuus lig. Het laatste vleugje oranje is daarom vandaag afkomstig van de oranjekoek, die ik vanmiddag meeneem voor de dames die me de hele week op zorgzame wijze hebben voorzien van koffie en methylprednisolon op de afd. neurologie van Nij Smellinghe …

Net als bij mijn eigen neuroloog bemerkten we dinsdagmiddag ook bij zijn collega een zekere terughoudendheid m.b.t. het gebruik van methylprednisolon, omdat onzeker is of het zal aanslaan, terwijl er wel een dosis gif het lijf in gaat, die nogal wat bijwerkingen heeft en kan hebben. Beide argumenten onderschrijf ik, maar omdat het wel mijn lijf is, en omdat ik nog heel goed weet wat voor positief effect dat gif in 2004 op me heeft gehad, heb ik toch een pleidooi gehouden voor de methylprednisolonkuur. Uiteindelijk heb ik dat pleidooi gewonnen!

Om 15:15 uur had ik een eigen kamer en bed, dat laatste heb ik overigens vriendelijk van de hand gewezen, want eten en slapen doe ik liever thuis. Om 15:30 uur hing ik aan het infuus, waarna ik Aafje heb uitgezwaaid. Een uurtje later voelde ik hoe mijn voeten begonnen te tintelen, en om kwart voor zes werd ik weer ontkoppeld. De eerste 500 mg zat erin …

Gelukkig stond thuis de hangmat nog in de kamer. Daar heb ik intussen twee nachten wat in liggen slapen en soezen, want woelwater als ik ben, lijkt het me niet wijs om met de infuusnaald en toebehoren in mijn hand in bed te liggen. Dit temeer omdat het bloed onder invloed van de methylprednisolon weer door mijn lijf lijkt te razen alsof ik aan de speed zit …

Gistermiddag heb ik tussen 16:00 en 18:00 uur mijn tweede portie gehad. Toen ik de handgeschreven krabbel achter het woord ‘medicament’ op de oranje sticker had ontcijferd, ontdekte ik dat daar heel iets anders stond  dan op de eerste dag. Ze zouden me toch geen ongeplande cocktail willen toedienen? Tijd om gebruik te maken van de rode ‘zusterbel’ …

Gelukkig kon de verpleegkundige die op mijn belletje reageerde me al snel geruststellen. Dinsdag stond er ‘methylprednisolon’ op de sticker, woensdag stond de naam van de producent erop. Tja, je moet het maar even weten …
Nou, druppelen maar weer dan …

Nu we twee dagen en nachten verder zijn, zijn de eerste effecten duidelijk merkbaar. Al nadat ik nog maar een uur aan het infuus hing, gingen er aangename tintelingen door mijn benen en voeten. En op dit moment heb ik het gevoel dat ik alweer iets steviger op mijn linkerbeen sta, maar dat kan ook heel goed een soort placebo-effect zijn.

Wat ik echter vooral merk zijn de bijwerkingen:
• opgejaagd gevoel – hyperactieve neigingen, vooral aan het begin van de middag, ‘s avonds laat en ’s nachts
• concentratieproblemen – gedachten die met name ‘s nachts van hot naar her schieten
• lichamelijk doodmoe – dat gaat nog eens lekker dubbelop met van die slapeloze nachten
• warmte-aanvallen – al na een paar uur begonnen mijn voeten te kriebelen en warm te worden, en dat terwijl ze de afgelopen weken vrijwel steeds koud waren geweest. In de loop van de avond stroomde de warmte door mijn hele lichaam, met als gevolg dat ik ineens weer een gezonde blos op mijn wangen had, alsof ik een week lang op het water had gezeten
• een droge mond, gepaard gaan aan een vieze smaak in de mond – veel water drinken en dropjes eten dus

Vanmiddag mag ik mijn derde portie halen. Dan zal ik tevens mijn Skywatch Friday bijdrage voor morgen voorbereiden:
view from a hospital window.

Helaas kan ik er niet ontkomen om de gezondheidsperikelen in huize Afanja weer eens aan de orde te stellen.

Met Aafje gaat het gelukkig langzaam maar zeker de goede kant op.
Ze heeft een lange weg afgelegd na de operatie, maar intussen smaakt het eten haar over het algemeen weer goed. Wel moet ze nog oppassen dat ze niet teveel en te vet eet, maar het zal een kwestie van tijd zijn voor het lichaam zich helemaal heeft ingesteld op het gemis van de galblaas. Dus dat zal wel goed komen. Maandag is ze voor het eerst weer een paar uurtjes naar haar werk geweest. In overleg met haar leidinggevende is afgesproken dat ze voorlopig op drie dagen per week een paar uurtjes aan de slag gaat. Ze krijgt alle tijd en ruimte (ook in letterlijke zin, want ze krijgt een nieuwe werkplek) om het werk weer op te pakken.

Kortom: met Aafje gaat het naar wens.
Maar nu gaat het met mij weer wat minder …

Eigenlijk kwakkel ik al het hele voorjaar met mijn gezondheid. Zonder daar al teveel over te miepen en te piepen – dat helpt namelijk toch niet – heb ik dat hier in de afgelopen periode af en toe ook wel laten doorklinken. Dat doe ik overigens met name voor mezelf, omdat het weblog onderdeel uitmaakt van mijn externe geheugen. En dat is dan weer van belang voor een juiste weergave van de ontwikkelingen t.b.v. de medisch specialist, in dit geval de neuroloog …

Afgelopen weekend begon ik steeds meer last te krijgen van serieuze uitvalverschijnselen in mijn linkerbeen en een doof gevoel en stuurloosheid in mijn linkerhand. Daarom hebben we maandag contact opgenomen met de afd. neurologie in het plaatselijke ziekenhuis Nij Smellinghe. Mijn eigen neuroloog is op vakantie, maar ik kon de volgende dag (gisteren dus) al om 14:30 uur terecht bij een collega van hem.
Nadat ik haar mijn wedervaren over de laatste dagen en weken had gedaan, en de dokter tevergeefs in het systeem had gezocht om mijn MRI-scan uit oktober 2004, heeft ze me onderworpen aan een kort neurologisch onderzoek. Terug op de spreekkamer bevestigde ze ons vermoeden dat er inderdaad sprake is van een schub oftewel een terugval in de MS. Met de kracht in mijn benen is het gelukkig nog redelijk gesteld, maar met de aansturing en coördinatie van mijn ledematen gaat het niet echt lekker.

“Tja, en daar heb ik geen pilletje tegen,” zei de arts.
“Nee, maar wel methylprednisolon,” repliceerde ik adrem …

Morgen het vervolg!
Voor vandaag heb ik even genoeg zitten tikken, want dat valt nog lang niet mee met een infuusnaald en toebehoren in mijn nog wat onwillige linkerhand. Ik zie het namelijk niet zo zitten om de ader waar die naald in zit met een onverhoedse beweging van binnenuit te doorboren. Ik ga zo meteen eerst nog maar eens een uurtje gestrekt, want het schrijven van zo’n logje zuigt me helemaal leeg. In de loop van de dag hoop ik een paar rechtshandige blogrondjes te maken. Surfen gaat heel goed met één hand, maar reacties mijnerzijds zullen de eerstkomende dagen helaas tot een minimum beperkt blijven. Ik heb echter goede hoop dat ik over een week weer tik als de beste en loop als een kievit. Nou ja, bijna dan …
En anders maar waggelen als een eend …