Lichtlijnig

… maar het kon echt niet.

Vandaag heb ik samen met Johan een ritje gemaakt naar het noordoosten van de provincie. In de buurt van Dokkum lag het ijs op de Elfstedenroute er prachtig bij …

Maar in de zuidwesthoek lag helaas veel te weinig ijs en dat was nog veelal kwalsterijs ook. Bovendien lag nergens op de route de vereiste 15 centimeter ijs om de tocht op een verantwoorde manier uit te kunnen schrijven. Het Bestuur van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden heeft er samen met honderden vrijwilligers, inzet van 50 man van de landmacht en vele anderen alles aan gedaan om de tocht mogelijk te maken. Fryslân heeft zich weer van zijn beste kant laten zien, maar de natuur liet het helaas afweten. …

Nu is het een kwestie van slikken, even zuchten, desnoods uithuilen en vervolgens weer doorgaan met het leven. Tot en met zaterdag kan er in Fryslân nog volop geschaatst worden. Profiteer ervan, ik zal zeker nog eens een kijkje op of bij het ijs nemen om nog wat plaatjes van deze toch mooie ijspret-periode te schieten.

Nadat ik dinsdagmiddag een kijkje had genomen bij de Hooidammen, werd het tijd om op verkenning te gaan in de Jan Durkspolder (kaartje Google Maps). Met het oog op de Jan Durkspolder Toertocht, die zaterdag zal worden georganiseerd, waren ook op de Westersanning al parkeermaatregelen genomen. Om zowel de schaatsliefhebbers als de hulpdiensten toegang tot de polder te verschaffen, mag er nog maar aan één kant van de weg worden geparkeerd …

Elders in de polder is vlak naast de route van de toertocht die hier mogelijk zaterdag wordt gehouden een vrije doorgang gereserveerd voor de ambulance …

Een stuk verderop, waar de weg tussen de twee grote ijsvlakten in de polder loopt, werd de doorgang versperd door ‘n kraan …

Daar moest ik natuurlijk het mijne van weten. Omdat ik toch niet verder kon, zette ik de auto in de berm om wat foto’s te kunnen maken …

Dichterbij gekomen werd duidelijk dat Age Veldboom, de voorzitter van de ijsclub “Lyts Begjin” uit Earnewâld, met een aantal van zijn manschappen bezig was met de bouw van een kluunbrug …

Om van de ene ijsvlakte op de andere te komen, moeten de deelnemers aan de tocht hier een weg met aan beide kanten een brede en tamelijk diepe sloot oversteken …

Onder het motto “Veiligheid voor alles” worden deze zogenaamde kluunbruggen gebouwd, zodat de schaatsers klunend (lopend op de schaatsen) veilig van de ene ijsvlakte naar de andere kunnen oversteken …

Dinsdag was het -afgezien van de hier getoonde vrijwilligersactiviteiten- nog stil in de Jan Durkspolder, dat zal zaterdag ongetwijfeld heel anders zijn. Een lang kleurrijk lint toerschaatsers zal hier zaterdag het beeld bepalen …

Vanmiddag volgt nog een logje met uiterst onverantwoordelijk schaatsgedrag van een paar jonge ouders.

De winter zit weer even in een flinke dip en dat is jammer, want na drie nachten op rij met strenge vorst begon het er eindelijk wat op te lijken met het natuurijs. Of het daarmee definitief gedaan is met de winter is nog maar de vraag. Deze winter heeft al meer dipjes gekend, maar steeds wist de koude lucht het voor korte of langere tijd weer te winnen. We zitten nog maar op 2/3 van de winter, dus er kan nog van alles gebeuren.

Van mij mag het nog even doorwinteren, want het winterweer verveelde me nog steeds niet. Zeker op de mooiste dagen (8, 26 en 27 januari) heb ik me prima vermaakt. Hoewel ik mijn schaatsen begin 2006 voorgoed aan de wilgen heb gehangen, kan ik met ‘sierlik winterwaar’ op passieve wijze nog steeds enorm genieten van de schaatspret. Op één van die dagen heb ik wat videobeelden geschoten in de Jandurkspolder. Die beelden heb ik intussen samengevoegd tot een vijf minuten durend filmpje in HD-kwaliteit met de titel “Winterwille”…