Lichtlijnig

Natuurlijk moest hunebed D53 ook aan de binnenzijde aan een onderzoek worden onderworpen.
Daar deed Tijmen een geweldige vondst …

Een takje …? Een stokje …?
Niks d’rvan, Tijmen kwam tevoorschijn met een heus zwaard en was ineens een echte ridder.
En dus bleef er voor Nils niets anders over dan zich ook te bewapenen …

Terwijl de dames en ik een eersterangs plekje vonden op een bankje, ontspon zich voor onze ogen een pittig duel …

Nu eens leek de één aan de winnende hand te zijn, dan weer de andere …

Uiteindelijk eindigde de strijd onbeslist op een heerlijk bladerdek in het zonnetje …

Wie ‘Drenthe’ zegt, zegt ‘hunebedden’.
Tijdens een weekendje Drenthe mag een bezoekje aan een van de vele hunebedden dan ook niet ontbreken. Nu had ik dat bij voorkeur op de zaterdag gedaan, omdat het dan bij dergelijke attracties over het algemeen niet zo gek druk is, maar omdat de weersomstandigheden dat toen echt niet toestonden, moesten we noodgedwongen uitwijken naar de zondag. En dus maakten we zondagmiddag op de weg terug naar huis een tussenstop bij de Hunebeddenweg bij Havelte …

Het was er zoals verwacht een drukte van belang, het leek wel een kermisattractie op Paasmaandag. Maar dat maakte voor Tijmen niet uit, die keek zijn ogen uit. Samen met papa ging hij op weg naar hunebed D53, het op één na grootste hunebed van ons land. Zulke grote stenen had hij nog nooit gezien …

Tijmen is geen grote held die bij klim- en klauterwerk onbezonnen te werk gaat, maar als andere kinderen daar op kunnen, dan zou hij dat toch ook wel kunnen. En dus begon hij onder toezicht van papa behoedzaam aan zijn weg naar boven …

Nadat hij de situatie eens goed in zich had opgenomen en de klauterkunst van andere kinderen had afgekeken, zette hij zijn tocht voort …

Langzaam maar zeker naderde hij de top …

Halverwege besloot Tijmen even een blik over de rand te werpen …
Oei … dit is toch wel erg hoog …

“Weet je wat …?” leek hij te denken …
“Ik ga veilig een verdieping lager om te poseren voor pake …”

Wordt vervolgd.