Lichtlijnig

Terwijl ik me dinsdag 17 januari nog steeds stond te verlustigen aan het lijnenspel bij het talud, was Johan wat verder naar het zuiden gescharreld …

Toen ik enige tijd later die kant ook opging, ontdekte ik tussen het riet een houten steigertje …

Omdat er niet alleen op het water, maar ook op die steiger hier en daar wat ijs lag, schuifelde ik behoedzaam naar het eind van het houten plankier …

Nu eens wendde ik blik en camera naar rechts …

Dan weer keek ik naar links …

En zo kreeg ik al doende, heel voorzichtig, toch weer net wat een andere kijk op dat kleine stukje wereld …

Nu de rust op de zon is teruggekeerd en er vooreerst geen kans meer is op poollicht, moest ik hier het verslag van mijn ritje met Johan van dinsdag 17 januari maar weer eens oppakken. Waar waren we ook alweer gebleven …?

Na het bezoek aan de vogelkijkhut “Skieregoes” in het Easterskar, stelde Johan voor om naar Oranjewoud te rijden en daar ergens een hapje te eten. Dat ging mij echter net even te snel. Door eerst een kilometer of zes, zeven de andere kant op te rijden, zouden we nog mooi even een kijkje kunnen nemen bij het Tjeukemeer …

Het Tjeukemeer is het grootste meer in de provincie Fryslân. Bij slecht weer kan het er aardig spoken. Daarom is er enige tijd geleden hier langs de Marwei (kaartje Google Maps) aan de oostelijke kant van het meer een nieuwe oeverbescherming aangelegd om verdere afkalving van het land te voorkomen …

Het leverde in het mooie, nog steeds wat winters blauwe en heldere licht verrassend mooie lijnen en vlakken op, die toch weer een stuk vrolijker stemmen dan het druilerige weer op deze donderdag. Maar er gloort nog steeds hoop voor de winterliefhebbers …

Het lijkt erop dat we vanaf zondag in elk geval enige dagen winter krijgen, het is alleen nog de vraag hoe lang dat zal duren. Voorlopig heb ik gelukkig nog wel wat vrolijk stemmende foto’s in voorraad, waarmee ik het huidige herfstweer buiten de deur kan houden.

De onderwerpen liggen de laatste dagen niet echt voor het oprapen, maar dat zal wel meer met mezelf te maken hebben dan met de onderwerpen. Mijn lijf protesteert weer eens tegen de temperatuurwisselingen, daarom heb ik maar even weer wat gas teruggenomen.

Gelukkig heeft de kuier in de Kale Duinen bij Appelscha nog wel wat foto’s opgeleverd, die ik hier nog niet heb getoond. Vandaag laat ik even wat hout de revue passeren, zoals een van de vele omgezaagde bomen aan de rand van de zandverstuiving …

De langzaam wegkwijnende stronk van een omgezaagde boom …

Een takje dat zich voordoet als een omgezaagde boom …

Het restant van wat ooit een boom was …

Ja, voor wie het wil zien heeft het Aekingerzand van groot tot klein veel te bieden.