Lichtlijnig

Er zijn vanochtend heel wat buitjes overgetrokken. Grote hoeveelheden neerslag bleven uit, maar de bladeren van de gele lis wisten toch weer heel wat druppeltjes te vangen …

De hommel, die een bezoekje bracht aan de bloeiende sierdistel in ons tuintje, leek niet echt blij te zijn met de nattigheid …

Hij zag er wat verfomfaaid uit met zijn natte piekharen …

De huisjesslak leek er echter wel bij te varen, want die was uiterst actief en kroop van blad naar blad …

Vandaag neem ik jullie even mee terug naar donderdag 10 juni, toen ik voorafgaand aan mijn tijdelijke ineenstorting mijn laatste fotokuiertje maakte in het Weinterper Skar. Intussen zijn lichaam en geest weer dusdanig hersteld, dat ik over dat kuiertje weer wat kan vertellen …

Het blauwgrasland werd gesierd met het eerste bloeiende jacobskruiskruid. Het zijn prachtige bloemetjes om te zien, maar in al hun schoonheid zijn ze behoorlijk giftig voor zoogdieren. Grazende dieren schijnen het levende jacobskruiskruid te herkennen als zijnde giftig en blijven er dan ook netjes vanaf. Zodra het jacobskruiskruid in hooi terecht komt, wordt het gevaarlijk, omdat dieren het dan niet meer als dusdanig herkennen. Grasland waarin jacobskruiskruid groeit, mag daarom absoluut niet als veevoer dienen …

Insecten hebben van de giftigheid totaal geen last. Integendeel, het jacobskruiskruid biedt hen een feestelijke dis. Op een zonnige dag is het er o.a. een komen en gaan van zweefvliegen …

Op die donderdag had ik het geluk dat er ook even een hommel voor me neerstreek op een van de bloemen. Maar het mooiste moest nog komen …

Terwijl ik al spiedend rondscharrelde tussen de eerste jacobskruiskruidbloemen, zag ik op een bepaald moment vanuit een ooghoek een klein zwart met rood vlindertje fladderen. Het kon niet missen, dat was de jacobsvlinder, ook wel sint- jacobsvlinder genoemd …

Dit dagactieve nachtvlindertje liet zich maar moeilijk benaderen. Zodra ik ook maar een stapje in zijn richting deed, vloog hij op om een half metertje verderop weer tussen gras en gebladerte neer te strijken. Uiteindelijk wist ik toch een paar acceptabele plaatjes van hem te schieten, en dat maakte dit toch weer tot een uitermate geslaagd kuiertje …

Als de jacobsvlinder nu maar voldoende eitjes op het jacobskruiskruid legt, dan hoop ik binnenkort ook de fraai gekleurde zebrarups nog eens te kunnen fotograferen.

Het is weer eens zover, dat ik niet weet wat ik hier eerst of laatst zal laten zien. Hoewel ik nog steeds hondsmoe ben en het liefst de hele dag in m’n  hangmat zou willen liggen, heb ik mezelf er zowel vrijdag- als zaterdagmiddag toe gedwongen om een fotokuier te maken. Nu het eindelijk echt lekker voorjaarsweer wordt en de natuur aan alle kanten weer tot leven komt, kan ik dat toch niet aan me voorbij laten gaan. En moe blijf ik toch … Zodra ik onderweg ben, is het ook goed en geniet ik volop, maar het kost me wel erg veel kracht momenteel. Enfin, dat heb ik er wel voor over. En adel verplicht tenslotte …

Laat ik maar gewoon beginnen met de kuier van vrijdagmiddag in het Weinterper Skar. Langs het pad in de richting van de dobbe schieten de paardebloemen als paddestoelen uit de grond. Na een paar vergeefse pogingen om een citroenvlinder te kieken op één van de bloemen, had ik met een hommel meer geluk …

In de donkere tijd van het jaar loop ik meestal meteen door naar de dobbe,  maar in voorjaar en zomer maak ik graag even een kleine omweg. Aan de oostkant van het gebied ligt een stukje nat hooiland waar het rond deze tijd van het jaar met de dag mooier wordt. Op dit moment overheersen het groen en geel nog, maar over een tijdje zal het kleurenpalet worden aangevuld met het roze van de koekoeksbloem …

Tegen de bosrand dartelden een paar oranjetipjes rond, maar even stil zitten voor de foto was er niet bij. Dan de dotterbloemen maar even in close-up …

Omdat ze zo mooi zijn, heb ik er ook nog even een paar vanuit een andere hoek gekiekt. Het allermooiste was er weliswaar al vanaf, maar zo’n half opgepeuzeld bloemblaadje heeft ook wel wat …

Veel waren het er nog niet, maar tussen al het groen en geel waren ook de eerste zachtlila pinksterbloemen te zien. Die mogen natuurlijk niet ontbreken, en dus ben ik ook daar nog maar even voor door de knieën gegaan …

Daarmee had ik het hier eerst wel weer gezien. Op naar de dobbe, want ik was intussen hard aan mijn bankje toe …
Toen ik daar even later aankwam, bleek het bankje bezet te zijn …

Nadat ik de vlieg, die lekker op de rugleuning van het bankje zat te zonnen, had geconfronteerd met zijn evenbeeld in de lens van mijn camera, ging hij er schielings vandoor, zodat ik in alle rust kon genieten van de vredige aanblik van de dobbe …

- Wordt vervolgd -

Een dag nadat ik in De Wieden een hommel in volle vlucht had vastgelegd, zag ik in ons tuintje een hommel in één van de papavers duiken …

Zien is één, maar horen is een tweede, daarom heb ik mijn camera meteen overgeschakeld op de video-modus …

Het eerste ritje op de nieuwe e-bike is me niet helemaal in de kouwe kleren gaan zitten, maar wel in mijn bovenbenen. Als gevolg daarvan stonden de spieren in die regionen gisteravond zo strak gespannen als de snaren van een piano. In tegenstelling tot wat een enkeling dacht, moet je op zo’n fiets namelijk toch nog steeds trappen om vooruit te komen. Achteraf bekeken was het wellicht beter geweest om te beginnen met een wat korter tochtje in een wat meer bedaard tempo, maar ja, dat is achteraf …

Om in de rest van de week nog weer wat te kunnen ondernemen, doe ik het vandaag een dagje lekker rustig aan in de tuin …

Dat is met dit weer trouwens helemaal geen straf, want ook in ons tuintje valt altijd wel iets te zien. Neem nu bijvoorbeeld de kleurige bloemetjes van het havikskruid, dat zich een aantal jaren geleden geheel op eigen kracht en zonder ons medeweten rondom de vijver heeft genesteld …

Mensen die een strak en keurig onderhouden tuintje hebben, zullen zo’n wild plantje waarschijnlijk al snel uit de grond trekken. Bij ons is het echter welkom, niet alleen omdat het mooie bloemetjes zijn, maar ook omdat diverse insecten, zoals deze hommel, het heerlijke bloemetjes vinden …