Lichtlijnig

Oktober begon met een stralende dag, waarop voor het laatst dit jaar de zomerse waarde van 25 ºC werd gehaald in ons tuintje. Bij de klimop was het die dag een komen en gaan van diverse insecten, waaronder ook de laatste vlinder die ik dit jaar heb gekiekt …

Dat stralende weer hield hier echter niet lang stand. De temperaturen bleven weliswaar ruim boven normaal, maar de zon moest steeds meer plaats maken voor bewolking en buien. In de tweede week van oktober kregen we hier 65 mm regen te verwerken …

Bij het KNMI in De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur in oktober uit op 11,4 ºC, tegen een langjarig gemiddelde van 10,3 ºC over 1971-2000. In ons tuintje ben ik uiteindelijk uitgekomen op een gemiddelde temperatuur van 11,0 ºC, tegen normaal ca. 9,9 ºC. Ik heb 1 zomerse dag (maximumtemperatuur 25 graden of hoger) en 2 warme dagen (maximumtemperatuur 20 graden of hoger) kunnen noteren …

Landelijk gezien was oktober aan de droge kant, gemiddeld viel over het land 69 mm tegen 83 mm normaal. In het noorden was het duidelijk natter, op veel plaatsen viel hier 80 tot ruim 100 mm. In ons tuintje heb ik 90 mm afgetapt …

Na een bewolkte en regenachtige tweede week van de maand herstelde het weer zich en kwam er weer ruimte voor de zon. Als gevolg daarvan lukte het om halverwege de maand in De Deelen nog diverse libellen op de foto te vangen …

De rest van de maand wisselden zon en bewolking elkaar regelmatig af bij temperaturen die boven normaal bleven liggen. Dat de winter toch stilletjes dichterbij komt, is te zien aan de grote groepen ganzen, die zich intussen in de omgeving van Aldeboarn bij De Deelen hebben verzameld …

En stilaan begonnen ook de eerste herfsttinten zichtbaar te worden, al moesten we hier in het noorden wel tot 1 november wachten voordat die kleuren echt mooi tot hun recht kwamen onder een stralend zonnetje. Intussen was het bij een boer in Olterterp mogelijk om de tijd te doden met een potje dammen …

Over het algemeen ben ik vanwege de regen en de duisternis niet zo’n liefhebber van de herfst, maar dit jaar ligt dat even anders …

Mostly I don’t really like autumn, because of the rain and darkness, but this year is an exception …

Tot dusver hebben we een rustige herfst in Nederland … en als de zon dan even schijnt …

So far we’ve had a quiet autumn in the Netherlands … and if the sun shines …

Dan zijn de kleurschakeringen sprookjesachtig mooi …

Then the autumn colors are enchantingly …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

We hebben tot dusver een heerlijk rustige herfst met ongewoon hoge temperaturen, het is alleen zo jammer dat we er hier in het noorden de laatste tijd wat sneu vanaf komen voor wat betreft het aantal uren zon. Vorige week was het alleen zonnig op maandag, de dag waarop ik bij de Zwartendijksterschans was. Daarna moesten we wachten tot afgelopen dinsdag voordat het zonnetje weer volop scheen. Nadat ik een week lang op diverse weblogs uit zuidelijker en zonniger oorden de mooiste herfsttinten voorbij had zien komen, kwamen die kleuren nu eindelijk ook bij ons fraai tot hun recht …

Rond half elf ‘s ochtends vertrok ik dinsdagochtend om een mooie rit door de bosrijke omgeving van Beetsterzwaag en Bakkeveen te maken. Op een aantal plaatsen heb ik een tussenstop gemaakt om wat plaatjes te schieten. De eerste stop was bij Olterterp (foto boven). Vervolgens ben ik doorgereden naar Heidehuizen. Daar hing nog wat vocht in het bos, zodat ik er een tijdje heb lopen spelen met de lichtstralen die over en door de kleurige bladeren speelden …

Ook langs de Opsterlandse Compagnonsvaart heb ik de auto een paar keer in de berm gezet om wat foto’s te maken van het gouden lint op en aan de waterkant, zoals hier tussen Lippenhuizen en Hemrik …

De volgende stop was in de buurt van Bakkeveen, waar ik wat foto’s heb gemaakt van de struwelen en de afwisselend groene en roestbruine kleurschakeringen van de bomen die de Pûpedobbe omzomen …

Voor vandaag sluit ik af met een foto van een takje met fonkelende zilveren randjes, dat zomaar ergens in het bos in tegenlicht met zijn aftakelende herfstbladeren hing te pronken …

Na een mooi weekend was het grijze en grauwe weer vandaag weer volop terug. Het zag er allerminst aanlokkelijk uit om naar buiten te gaan, maar ik heb mezelf er vanmiddag toch maar toe gedwongen om even een fotokuiertje te maken. Een mens moet er tenslotte wat voor over hebben om enigszins in conditie te blijven …

Rond kwart voor twee begon ik aan kuier in het Weinterper Skar. Zonder enig oponthoud kon ik langs de afsluitboom aan het begin van het pad lopen, want daar was voor het eerst sinds lange tijd geen heidelibel te zien. Kijkend naar de diepe sporen die hier en daar in het pad waren ontstaan, is men er onlangs toch nog in geslaagd om de graslandjes te maaien. Langs het pad liet een deel van de bomen en struiken nog een fraaie herfsttooi zien …

De dobbe lag er stil en verlaten bij. Niet zo zeer om lekker te zitten, maar wel om mijn benen even wat rust te geven, heb ik even op het bankje gezeten. Net als vorige week maandag in de Deelen ben ik maar weer in beweging gegaan zodra mijn pas gedraaide shagje rookte …

Tijdens een loopje over de zuidelijke oever van de dobbe moest ik nog flink oppassen, ik had weliswaar mijn hoge wandelschoenen aan, maar het water stond er al weer flink hoog, en in het hoge gras was niet goed te zien hoe hoog …

Maar wees gerust, niet zo gek veel later kon ik met droge voeten in de auto stappen om met ‘n omweg huiswaarts te rijden …

Nee, erg lekker zat het niet op het bankje, waar maandag het eerste deel van een herfstkuier in de Deelen (kaartje)was geëindigd. Mijn onderdanen hadden wel een wat langere pauze kunnen gebruiken, maar of dat een positief effect zou hebben, betwijfel ik zeer. Rustig in beweging blijven leek me in dit geval beter dan zitten verkrampen op dat bankje …

Op naar het lange, smalle bruggetje, waarvan het dek nog steeds bestaat dunne stammetjes. De meeste andere bruggetjes in het gebied zijn de laatste jaren al voorzien van nieuwe planken die over de stammetjes heen zijn gelegd, omdat veel van de stammetjes intussen al verrot waren, en er gaten in het brugdek vielen. Dat was voldoende reden om enige extra behoedzaamheid in acht te nemen tijdens de oversteek …

Vervolgens was er nog een lange rechte weg te gaan over een met bruin, geel en groen omgeven pad, dat tussen twee petgaten zuidwaarts loopt …

Zachte rimpelingen boden onderweg even wat afleiding aan de waterkant …

Nog even een blik achterom vanaf het laatste bruggetje … het was er zo ongelooflijk stil …

Tot slot nog een klein stukje over de verharde weg richting parkeeplaats, langs een mooi herfstplaatje aan de andere kant van de Ringfeart …

Toen ik het voorlaatste petgat passeerde, werd de stilte verbroken door een groepje luidkeels kwakende eenden …

Het was een mooie kuier, maar ik was blij dat ik weer bij de auto was. Moe, maar voldaan, want ik had mijn beweging weer gehad!