Lichtlijnig

Donderdag liet ik hier al zien dat er weer een paar ooievaars aan het foerageren waren in het Weinterper Skar. Een dag later zag ik dat het intussen ook weer een drukte van belang is bij het ooievaarsstation “Eibertshiem” bij Earnewâld …

Een van de ooievaars stond diep in haar kraag weggedoken op het nest, toen plotseling haar eega de landing inzette. Ze schrok zich een hoedje …

Even leken ze samen naar een hernieuwd evenwicht te zoeken …

Daarna keek mevrouw ooievaar me aan, alsof ze wilde vragen of ik ze nu weer wat privacy wilde gunnen …

Natuurlijk wilde ik dat wel doen, en dus richtte ik mijn camera nog even op het dichtstbij staande nest …

Vorig jaar zijn op verschillende plaatsen ooievaarsnesten vernield, dat zal hier niet zo snel gebeuren. Een deel van de nesten van “it Eibertshiem” staat namelijk op een met hekken en prikkeldraad omgeven gaswinlocatie van “Vermilion Oil & Gas Netherlands” …

Echt mooi is het niet, maar de ooievaars zitten er niet alleen hoog en droog, maar ook veilig …

Het is duidelijk: de Hooidamsbrug ligt eruit en hier kunnen we voorlopig niet meer langs …

Gelukkig ben ik te voet, en 5 km per uur haal ik al geruime tijd niet meer …

Hier en daar is iemand aan het werk …

Er wordt wat heen en weer gelopen …

En natuurlijk is er op z’n tijd werkoverleg onder het genot van een shagje …

Met de schrik van de kaalslag aan de Slotlaan nog in mijn benen heb ik mijn ritje gistermiddag vervolgd. Ik had me voorgenomen om even wat plaatjes te schieten op de midden in het bos gelegen ijsbaan van Beetsterzwaag, maar er stonden al zoveel auto’s langs de Poostweg, dat ik maar van dat plan heb afgezien. In het vervolg van het ritje heb ik nog een paar tussenstops gemaakt om wat winterlandschapjes vast te leggen. Zo kwam ik o.a. over de Alde Ie (kaartje Google Maps) ten westen van Gorredijk …

Omdat we hier nog steeds geen sneeuw van betekenis hebben gehad, zijn de doorgaande wegen goed berijdbaar. Op de landweggetjes is dat een heel ander verhaal. Hoewel het ook op dit soort weggetjes zo gek niet gaat als op een filmpje van een gladde helling ergens in Amerika, ben ik blij dat we amper twee weken geleden nog een setje winterbanden konden bemachtigen, want dat scheelt toch echt een slok op een borrel. Hoewel die laatste uitdrukking hier natuurlijk niet erg op z’n plek is …

Terug naar de Alde Ie … Hebben jullie gezien wat voor prachtig ijsvloertje daar op het water ligt!? Behalve dat weinig sneeuw zo zijn voordelen heeft op de weg, is het ook erg goed voor het ijs. Zonder dikke sneeuwdeken is het ijs mooi glad en groeit met lekker aan …

Voor het overige heb ik me weer eens geconcentreerd op hekken in het landschap. Zeker nu ze besneeuwd zijn, doen ze het weer goed op de foto. Tijd om de oude categorie ‘hekken’ weer in het leven te roepen …

Morgen ongetwijfeld meer winterse plaatjes, want hoewel op langere termijn de dooi op de loer dreigt te liggen, blijft het de eerstkomende dagen nog volop winter.

Vandaag twee foto’s van een windmotor tegen een wisselend bewolkte lucht in de Jan Durkspolder …

Today two shots of a windpump or wind engine in the Jan Durkspolder in the northern part of the Netherlands …

De windmotor wordt gebruikt om het waterpeil in dit waterrijke gebied te reguleren. Ooit draaiden er een paar honderd windmotoren in Fryslân, momenteel zijn dat er nog maar ongeveer 25 …

The windpump or wind engine is used to regulate the waterlevel in this low and wet area. Once there were a few hundred of these windpumps in the province Fryslân. At the moment there are only about 25 of them …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend!… – … Enjoy your weekend!

We laten het Oudemirdumer Klif achter ons en we volgen de zeedijk op weg naar het Mirnser Klif, dat hemelsbreed amper 4 kilometer ten noordwesten van het Oudemirdumer Klif ligt …

Het Mirnser Klif is met een gemiddelde hoogte van ca 2,5 meter een stuk minder hoog en daardoor minder herkenbaar als klif. Het grote voordeel van het Mirnser Klif is dat er een strandpaviljoen staat …

Het is alleen jammer dat het paviljoen van 1 november tot 1 april alleen in de weekends is geopend. Een beker warme chocolademelk was er best in gegaan maandagmiddag, maar het mocht niet zo zijn. Nu moest ik me tevreden stellen met het uitzicht vanaf het terras. Terwijl ik daar in luwte een shagje stond te roken, passeerden er een paar maal enkele wandelaars die over het besneeuwde ijs van het IJsselmeer liepen …

Nadat ik van het terras was afgedaald, heb ik me ook even op de ijsvloer gewaagd om wat plaatjes te schieten. Het strandje lag er onherkenbaar bij onder een laag ijs en sneeuw, die de eerste dooiverschijnselen begonnen te vertonen …

Op het ijs viel verder weinig te zien. Ook hier begon het kruiende ijs zich op ruime afstand van de kustlijn op te hopen …

Nadat ik het ijs weer achter me had gelaten, ben ik een klein stukje naar het zuiden gelopen om nog even te genieten van de aanblik van het landschap tussen de zomerkade en de wat meer naar achteren gelegen dijk …

Vooral het lijnenspel van de hekken op de dijk doet het uitstekend in deze witte wereld …

Maar daar was ik niet voor gekomen, op naar het Reaklif, misschien zou ik daar meer geluk hebben …