Lichtlijnig

Vorige week vrijdag en de week daarvoor liet ik hier en hier wat foto’s zien van de zonsondergang op 19 november …

Last Friday and the week before I showed here and here some photos of the sunset on 19 november …

Terug in de auto kon ik er niet aan weerstaan om nog eens te stoppen om wat foto’s te maken van de vurige lucht boven de donkere Friese weilanden …

Back in the car I couldn’t resist stopping again to make some shots of the fiery sky above the dark Frisian meadows …

En nog was het kleurenfestijn niet voorbij …

And still the colour party wasn’t over …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

Naast de rond Drachten liggende natuurgebieden die ik regelmatig bezoek, zijn er nog wat bijzondere plekjes die ik -omdat ze wat verder weg liggen- zo nu en dan eens aandoe. Zo reed ik vorige week langs de Diakonievene, een natuurgebied bij Nijeberkoop. Omdat er op dat moment juist een bui overtrok, ben ik toen maar doorgereden. Maandagmiddag ben ik er weer naar toe gereden, ditmaal heb ik er met een bepaald doel een mooie fotokuier gemaakt …

De diakonie van Nijeberkoop is de naamgever van het gebied. De kerkelijke armenzorg ‘had het goed voor met de armen’ en vond dat de plaatselijke bevolking ’s winters geen kou moest lijden. Uit de Diakonievene werd daarom turf gegraven. Wat er van deze vervening is overgebleven, zijn de restanten van dat graafwerk in een grote pingo-ruïne. Er omheen ligt een stuifwal met bomen, die de omgeving een heuvelachtige aanzien geeft …

In 1953 werd It Fryske Gea -de provinciale vereniging voor natuurbescherming in Fryslân- eigenaar van het gebied. It Fryske Gea richt het beheer vooral op een spontane ontwikkeling die wordt bijgestuurd door begrazing. De plassen zijn helemaal afhankelijk van regenwater. ’s Winters en in natte zomers kan het peil daardoor flink hoog zijn …

Al snel nadat ik aan mijn kuier was begonnen, bereikte ik naast het pad het belangrijkste doel van deze kuier: de grote parasolzwam …

De grote parasolzwam heeft een lange steel en grote hoed en lijkt daarmee wel op een parasol. Het is wel zo ongeveer de grootste paddenstoel die ik ken, hij kan ruim 40 cm groot worden …

Een stuk verderop zag ik nog een drietal exemplaren in verschillende stadia staan …

Nu mijn belangrijkste doel was bereikt, kon ik ontspannen voortkuieren, om vervolgens een tijdje te genieten van de rust rondom de pingo-ruïne …

Morgen meer …

Op 23 februari liet ik hier een aantal foto’s zien van het rietsnijden met snit, de ouderwetse manier waarop het riet werd vroeger gesneden. Aan het eind van die middag hebben we iets verderop in de Weerribben nog wat opnamen gemaakt van een rupsvoertuig, waarmee het riet tegenwoordig waar mogelijk wordt gemaaid …

Omdat ik me op die middag in de Weerribben weer voornamelijk bezig heb gehouden met video-opnamen, heb ik toen vrijwel geen foto’s van de rupsmaaier kunnen maken. Vorige week donderdag kreeg ik vlak bij huis de gelegenheid om dat gemis goed te maken, toen ik aan de Wolwarren ten zuidwesten van Oudega een rupsmaaier in het rietland zag rijden …

Ook in de rietcultuur schrijdt de mechanisatie nog steeds voort. Met een dergelijke rupsmaaier kan een groot stuk rietland in enkele uren door twee man worden gemaaid. Eén persoon stuurt de machine, terwijl de ander de door een transport naar boven aangevoerde bossen riet achterop het voertuig in de bak legt …

Hoewel bij deze manier van werken de meeste ruigte in de bossen riet wordt meegenomen naar het bedrijf, waar het afval er later wordt uitgekamd, blijft er altijd nog wel wat ruigte op het land achter. Dat wordt vervolgens in kleine hoopjes bijeen gebracht en verbrand …

Toen de rook mij het zicht op het rietveld en de rupsmaaier begon te benemen, ben ik nog even een stukje verderop gaan staan. Morgen volgen er nog wat foto’s vanuit een ander standpunt …

Het was mistig toen ik gistermiddag van huis ging, heel mistig. Daarom besloot ik een route te kiezen waar nog wel eens een roofvogel langs de kant van de weg zit. Ik heb namelijk het idee, dat torenvalkjes en buizerds vaak wat langer op hun paal blijven zitten als het koud, miezerig en mistig is. Mogelijk heeft dat te maken met de hoeveelheid energie die ze met dit weer verbruiken. Hoe dan ook, dat idee bleek gistermiddag weer eens te kloppen, want behalve de poepende torenvalk kreeg ik ook nog een buizerd voor de lens …

Onlangs stelde iemand me weer eens de vraag hoe het me toch zo vaak lukt om een torenvalk of een buizerd op de foto te krijgen. Wel, in feite is er maar één manier om een torenvalkje of een buizerd op de foto te krijgen. De meeste successen behaal ik door in bedaard tempo over plattelandsweggetjes te rijden en scherp te letten op de dampalen in de verte. Zodra ik een vogel op een paal zie staan, laat ik de auto rustig uitrollen, totdat ik het doelwit goed in beeld kan krijgen. Zo ging het gisteren zowel met de torenvalk als met de buizerd, die ik ongeveer 20 minuten later zag zitten …

Vaak maak ik eerst al op enige afstand een foto door de voorruit van de auto. Als de vogel daarna nog niet is gevlogen, laat ik de koppeling rustig opkomen om voorzichtig wat dichterbij te komen. Afhankelijk van de plaats waar de vogel zit, laat ik nog tijdens het uitrollen het linker- of rechterraam van de auto naar beneden zakken en positioneer ik de auto zo, dat ik zo makkelijk mogelijk gebruik kan maken van het geopende raam …

Het torenvalkje zat gisteren aan de rechterkant van de weg. Dat is in principe de moeilijkste kant, omdat je de auto bijna dwars op de weg moet zetten om de vogel door het geopende raam te kunnen fotograferen. Gistermiddag had ik geluk, omdat ik de auto bijna naast de paal met de torenvalk kon parkeren. De buizerd maakte het me wat makkelijker. Hij zat aan de linkerkant van de weg, zodat ik hem goed in beeld kon krijgen door de auto al tijdig netjes aan de rechterkant van de weg in de berm te laten uitrollen …

Voorzichtig leunde ik met de camera naar buiten om een paar foto’s te maken. Vrijwel meteen reageerde de buizerd op het geluid van de camera. Vaak is het dan meteen afgelopen, omdat de vogel zich verheft van zijn paal. Deze keer verliep het anders. De buizerd keek me eens aan, waarna hij zijn kop rustig weer wegdraaide …

Dat gaf mij de kans om nog voorzichtig een paar meter dichterbij te komen. De buizerd keek eens naar rechts … hij keek eens naar links …

Toen pas ging hij er vandoor als een schim in de mist. Ik vond het prima, want ik had de buit binnen!
Ik kon hem zelfs nog even in zijn vlucht vangen, dat ik daarbij last had van de voorstijl van het autoraam is jammer, maar het is niet anders. Op een kopie van de foto heb ik die donkere streep intussen weggepoetst, maar ik heb besloten om toch het origineel maar te publiceren, omdat een dergelijke foto ook bij de jacht hoort …

Zie je een buizerd of een torenvalk nu eens wat aan de late kant en/of rijd je eigenlijk net wat te snel, trap dan niet meteen op de rem voor een snelle stop, want dan is de vogel gegarandeerd gevlogen. Gewoon doorrijden en een stuk verderop even keren is het motto. Daarna begint het verhaal opnieuw met een rustige, stapvoetse benadering …

Tot slot nog even een opmerking over de foto van het poepie in de mist. Dat ik dat moment zo fraai op de foto heb gekregen is puur toeval. Ik was in de veronderstelling dat hij overeind kwam om weg te vliegen, en ik hoopte hem met gespreide vleugels te vangen. Daarvoor was ik even later net wat te laat, maar ik was met deze toevalstreffer uiterst tevreden.

Voor het spelen van een partijtje jeu de boules had ik gisteravond veel te weinig kracht in mijn benen, maar ik ben wel even naar de club gegaan om even wat bij te praten en een kop koffie te drinken. Daarna ben ik even naar de Bûtendiken tussen Smalle Ee en De Veenhoop gereden …

Van een mooie zonsondergang was vanwege de bewolking geen sprake, maar de opkomende grondmist stond garant voor sfeervolle plaatjes …

Een groepje schapen dromde samen op en rond een paar strobalen …

Rond 21:30 uur verscheen een fragiele maansikkel aan de pastelkleurige avondlucht …

Het was een mooie avond te midden van de weilanden …