Lichtlijnig

Aan het begin van deze stralende najaarsmiddag heb ik een fotokuiertje gemaakt in het Weinterper Skar. Het bos kleurt nog goeddeels groen, maar hier en daar verschijnen toch de eerste herfsttinten …

De dobbe lag er vrijwel rimpelloos bij, zodat de kalende bomen aan de andere kant mooi op het oppervlak werden weerspiegeld …

Bij het bankje overheersen de herfstkleuren, maar desondanks was het er goed toeven in het najaarszonnetje …

Een herfstblad toonde in het zonnetje mooi zijn nerven …

Op een ander herfstblad streek een heidelibel neer …

Geert noemde het gisteren al in zijn reactie en het is ook te zien op het informatiebord bij de ingang van het terrein: er loopt een pad rondom de pingo-ruïne …

Dat pad was me maandagmiddag wat te lang, maar ik heb me aan de noordkant van de plas prima vermaakt bij een woud van lisdoddes …

Tegen de tijd dat het blad van de bomen is, lijkt het me wel wat om op een goede dag die rondgang eens te maken …

Op weg terug naar de auto zag ik nog weer een mooi in het zonnetje staande grote parasolzwam. Een vlieg gaf hem nog even wat extra’s …

Even scherpstellen op de bloemen die voor de grote paddenstoel staan … Zie ik dat nu goed …? Het lijkt op het roemruchte Jacobskruiskruid

Volgens mij heb ik die niet eerder zo laat in het jaar aangetroffen, maar met een bloeitijd van juni tot oktober zal het hem wel zijn …

Terug bij de ingang van het terrein ben ik nog even lekker in het zonnetje gaan zitten aan de picknicktafel die daar staat …

Vrijwel meteen streek er een libel neer. Hij zat in eerste instantie wat ongelukkig op het licht, maar zo te zien aan zijn snor is het een steenrode heidelibel …

Tot slot nog even een laatste blik over het gebied, en dan terug naar huis, op naar de koffie …

Met een tevreden gevoel vervolgde ik gistermiddag mijn fotokuier aan de zuidkant van het Weinterper Skar, nadat ik wat foto’s had kunnen maken van de blauwe knoop. Het volgende doel was het vennetje dat een stuk verderop glinsterend in het landschap ligt …

Daar aangekomen heb ik eerst enige tijd lekker in het zonnetje op het bankje gezeten. Ik had gehoopt hier wat libellen of juffers te kunnen fotograferen, maar die lieten zich nauwelijks zien. Daarnaast was de wind spelbreker, zodat de paar foto’s die ik heb gemaakt van een vuurjuffer en een lantaarntje helaas onscherp bleken te zijn …

Hopend op meer succes bij het meest zuidelijke ven ben ik nog even verder gelopen. Onderweg passeerde ik de kleine kudde schapen die het terrein hier begraast. In het bosje dat de herinrichting van het terrein heeft overleefd zochten ze de schaduw op voor hun siësta …

Bij het zuidelijke ven heb ik eerst een tijdje in het lange gras op de hoge wal aan de oostelijke oever gezeten. Om teken zo weinig mogelijk kans te geven probeer ik zo weinig mogelijk ik het gras te gaan zitten, maar soms valt er niet aan te ontkomen, omdat mijn benen toch hun rust moeten hebben …

Vervolgens heb ik wat rondgescharreld op ‘het strandje’. Even dacht ik een heidelibel te zien die zich te grazen had laten nemen door een kleine zonnedauw. Toen ik wat dichterbij kwam werd duidelijk dat hij niet vast zat, want hij vloog gewoon weg. Afijn, het is geen geweldige plaat geworden, maar mijn missie om een libel te fotograferen was in elk geval geslaagd …

Even later lukte het me ook nog om als toegift een mannelijk platbuiklibel vast te leggen. Een macro-opname mocht ik niet van hem maken, maar met behulp van de zoomlens lukte het wel …

Het was weer een heerlijke kuier. En met het huidige grijze weer is het geen straf om mijn benen vandaag gedwongen rust te geven. Ik nestel me zo meteen weer lekker voor de live beelden van het Skûtsjesilen. Hopelijk gaat het daarbij wat rustiger dan gisteren, want toen vielen er bij een daverende aanvaring drie gewonden.

Twee kuiertjes op één dag … dat was meteen weer wat al teveel van het goede, merkte ik toen ik even later weer bij de auto was. Omdat het zonnetje op dat moment weer volop scheen, ben ik eerst maar eens even lekker op de afsluitboom aan het begin van het pad gaan zitten. Even genieten van een rokertje en mijn benen wat tot rust laten komen …

Al snel kreeg ik gezelschap van een heidelibel die neerstreek op een van de palen waar de afsluitboom aan vast zit. Omdat het wel eens een van de laatste libellen kan zijn die dit jaar voor me willen poseren, heb ik mezelf toch maar weer even overeind gehesen om de camera in positie te brengen …

Nadat ik even wat te dicht bij hem was gekomen voor het bovenstaande portret, verhief de libel zich even van zijn zonnige plekje. Terwijl ik terug schoof naar het midden van de afsluitboom, streek de libel even later neer op de zijkant van de paal. Het spreekt voor zich, dat het beestje ook daar niet veilig was voor mijn camera …

Rest nog de vraag om wat voor heidelibel het hier gaat. Ik twijfel tussen de bruinrode heidelibel en de steenrode heidelibel.
Wie het weet, mag het zoals altijd zeggen …

Voordat ik gistermiddag terecht kwam bij De Deelen had ik al een hele reis achter de rug. Tijdens die rit heb ik een eerste tussenstop gemaakt bij de kleine stille heide van de Kapellepôle, een klein natuurgebiedje tussen akkers en weilanden, een paar kilometer ten zuidwesten van Moskou …

In eerste instantie was er weinig kleur te zien, omdat het pijpestrootje de heide deels overwoekert. Een stukje verderop viel het me echter niet tegen. Of de heide er zo paars kleurde als onlangs in diverse media werd geschetst, waag ik te betwijfelen, maar ik ben waarschijnlijk ook net een week te laat …

De heide bloeide nog wel, maar het meest uitbundige was er al af, zoals op deze close-up duidelijk te zien is …

Terwijl ik af en toe wat wankelend door het amper een voet brede en overwoekerde paadje verder liep, wilde een sprinkhaantje nog wel even kiekeboe spelen …

Bij het laagste deel van het terrein ben ik even aan de waterkant gaan zitten op een al deels vergane boomstam …

Er vlogen nog verschillende libellen heen en weer. Eentje streek even naast me op de boomstam neer …

Op weg terug naar de auto nog een laatste foto van de heide …