Lichtlijnig

Voordat ik gistermiddag terecht kwam bij De Deelen had ik al een hele reis achter de rug. Tijdens die rit heb ik een eerste tussenstop gemaakt bij de kleine stille heide van de Kapellepôle, een klein natuurgebiedje tussen akkers en weilanden, een paar kilometer ten zuidwesten van Moskou …

In eerste instantie was er weinig kleur te zien, omdat het pijpestrootje de heide deels overwoekert. Een stukje verderop viel het me echter niet tegen. Of de heide er zo paars kleurde als onlangs in diverse media werd geschetst, waag ik te betwijfelen, maar ik ben waarschijnlijk ook net een week te laat …

De heide bloeide nog wel, maar het meest uitbundige was er al af, zoals op deze close-up duidelijk te zien is …

Terwijl ik af en toe wat wankelend door het amper een voet brede en overwoekerde paadje verder liep, wilde een sprinkhaantje nog wel even kiekeboe spelen …

Bij het laagste deel van het terrein ben ik even aan de waterkant gaan zitten op een al deels vergane boomstam …

Er vlogen nog verschillende libellen heen en weer. Eentje streek even naast me op de boomstam neer …

Op weg terug naar de auto nog een laatste foto van de heide …

Nadat ik in juli door een groot aantal vlinders werd weerhouden van een kuiertje op de heide in het Weinterper Skar, heb ik afgelopen week een nieuwe poging ondernomen. Omdat de bloemen, waarbij het de vorige keer krioelde van de vlinders, nu waren uitgebloeid, werd ik ditmaal niet afgeleid en kon ik zo doorlopen naar de heide …

Erg veel was er niet te beleven op de heide. Omdat er donkere wolken over dreven, leken de vlinders en insecten zich allemaal schuil te houden. Na verloop van tijd kreeg ik bij de bocht van het paadje toch een vlindertje in het vizier …

Ik had gehoopt een heideblauwtje te kunnen fotograferen, maar dit lijkt me meer een boomblauwtje. Niet dat dat wat mij betreft veel uitmaakt, want ook dit is een mooi vlindertje …

Terwijl ik mijn weg vervolgde in de richting van het bankje, dat aan de rand van de heide tegen een boomwal staat, begon ik uit te kijken naar de klokjesgentiaan. Van deze prachtige bloemetjes, die op de rode lijst staan, bloeien er hier elk jaar wel een aantal. Het leek nu echter zoeken naar een speld in een hooiberg, maar uiteindelijk vond ik er toch eentje …

Het enige exemplaar dat ik kon vinden, had zijn beste tijd intussen wel gehad, want de bloem was behoorlijk aangevreten. Nee, het gaat niet goed met de klokjesgentiaan …

En dan nog even dit …
Dit weblog wordt nog slechts bijgewerkt t.b.v gebruikers met een klein 4×3 beeldscherm. I.v.m. technische problemen is het niet mogelijk om hier te reageren. Dat kan wel op het weblog waar dezelfde foto’s dagelijks in een groter formaat worden gepubliceerd: Afanja’s weblog.

Vandaag nog even een kleine toegift van mijn fotokuier van dinsdagmiddag op de Merskenheide.
In de loop der jaren heb ik daar al vele malen een hagedisje weg zien schieten. Elke keer was ik absoluut kansloos om er een foto van te maken, want bij het minste of geringste onraad zijn ze weg. Dinsdag had ik eindelijk eens geluk …

Vlak naast het oostelijke pad lag een hagedisje lekker in het zonnetje. Zonder ook nog maar een stap te verzetten, maakte ik een paar foto’s van het beestje. Toen ik na verloop van tijd probeerde om nog een laatste foto te maken vanuit een lager standpunt, ging het mis. Heel behoedzaam, maar toch nog niet voorzichtig genoeg, zakte ik door mijn knieën …

Ritsel … en weg was hij …
Maar ik ben al lang blij dat ik eindelijk eens zo’n snelle jongen heb kunnen kieken.
Nu rest alleen nog de vraag om wat voor soort het gaat: de zandhagedis of de levendbarende hagedis …

Wie het weet, mag het zeggen!

Het zou overdreven zijn om te zeggen dat ik continue stil heb gezeten, maar van fotokuiertjes is de laatste dagen niet veel terecht gekomen. Laten we het er maar op houden, dat ik krachten aan het verzamelen ben voor de volgende winterse periode, want die schijnt er toch echt aan te komen. Het is nog steeds slechts begin februari, en dus er is nog van alles mogelijk. Van mij mag het nog wel een paar weken winter worden, alles is beter dan het grijze en grauwe weer van de laatste dagen. Maar nu de meeste sneeuw intussen is verdwenen, hoeft er wat mij betreft niet opnieuw een dik pak te vallen. Piet P.  begon daar gisteravond echter toch al weer mee te dreigen voor volgende week …

Hoewel de zon langzaam maar zeker weer meer invloed krijgt, was de sneeuw bij de Merskenheide nog lang niet verdwenen toen ik daar woensdagmiddag een kuiertje maakte …

In de wind was het koud, maar op het pad aan de noordkant van de heide was het in de zon en in de luwte prima uit te houden. Het is omdat er nog zoveel sneeuw lag, anders zou ik wellicht al aan een vleugje voorjaar hebben gedacht …

Van voorjaar is echter duidelijk nog geen sprake, de heidepollen worstelen nog steeds met de deze winter zo overvloedig gevallen sneeuw …

Maar die heidepolletjes in de sneeuw leveren toch wel weer fraaie plaatjes op …

Toen ik bijna terug was bij de weg, hoorde ik ineens een paar vogeltjes fluiten. Intussen ben ik al zo ver gevorderd, dat ik aan de fluittoontjes meende te horen dat het staartmeesjes waren. Dat werd bevestigd, toen ik een groepje staartmeesjes door de toppen van een paar bomen zag dartelen. Ze waren te ver weg om ze goed op de gevoelige plaat te kunnen krijgen, maar het was ook nu weer leuk om een tijdje naar hun speels aandoende capriolen te kijken. Het kijkspel werd onderbroken, toen ik op een bepaald moment een andere vogel hoorde. Terwijl ik mijn blik over de bomen rechts van me liet glijden, zag ik ineens op een boom op een meter of 12 afstand iets bewegen …

Het zijn geen topfoto’s, maar ik ben al lang blij dat ik nu eindelijk eens een boomkruiper heb kunnen fotograferen. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, heb ik een paar stappen voorwaarts gemaakt om hem zo mogelijk nog wat beter in beeld te krijgen, maar dat zag de boomkruiper niet zitten. Nog voordat ik opnieuw kon afdrukken, was hij verdwenen …

Enkele ogenblikken later kreeg ik nog een andere vogel voorgeschoteld. Die bewaar ik tot morgen …

Nadat het aan het begin even lichtjes had geregend, ben ik in de auto gestapt om onder een melkachtig witte lucht even een fotokuiertje te maken in het Weinterper Skar. Omdat ik daar al een tijd niet meer op de heide was geweest, heb ik voor dat deel van het gebied gekozen …

Zowel de dopheide als de struikheide staan er al mooi kleurig bij …

Door een plaag van het heidehaantje zien delen van de heide op de zuidelijke Veluwe er dit jaar bruin uit. Daarvan is hier gelukkig geen sprake …

Behalve een aantal witjes en een enkele citroenvlinder dartelden er verschillende blauwtjes over de heide …

Het blauwtje op de foto hierboven en op onderstaande foto lijkt me vrouwelijk heideblauwtje. Dit voor wat het waard is, want ik heb met het determineren van blauwtjes hetzelfde probleem als met diverse waterjuffers … ze lijken zo op elkaar …

Het blauwtje op de foto hieronder lijkt me een mannelijk heideblauwtje …

Vlak naast het paadje staan weer een paar klokjesgentianen in bloei …

De klokjesgentiaan is wettelijk beschermd, de plant staat op de Nederlandse Rode Lijst van planten als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen. Zoals het nu lijkt, neemt zijn aantal ook in het Weinterper Skar af, maar het is nog vroeg, misschien verschijnen er de komende tijd nog meer …

En toen … toen was ik blij dat ik bij het bankje was, want het was weer typisch “hondsdagenweer“. Zodra de zon door de dunner wordende bewolking begon te prikken werd het weer flink benauwd en broeierig. Goed weer om even in alle rust lekker weg te dromen op een bankje …