Lichtlijnig

Eigenlijk was ik te moe om op pad te gaan vandaag, maar tegelijkertijd was het weer te mooi om binnen te blijven …

En dus ben ik aan het begin van de middag toch maar in de auto gestapt om een fotokuiertje te maken bij de Merskenheide …

Het was stil op de heide, heel stil … er dartelden wat vogels door het struikgewas en verder bleef het stil …

Even werd ik nog verrast door de verschijning van een smetteloos wit konijn. Hij verdween net zo snel als hij verscheen, zodat ik er alleen een schimmig portretje aan heb overgehouden …

Omdat duidelijk was dat ik de heide toch niet helemaal rond zou kunnen lopen, ben ik maar even lekker bij een boompje gaan zitten …

Nog even genieten van het uitzicht, en dan terug naar de auto …

Het leek een fotogeniek dagje te worden, toen ik vanmorgen de gordijnen opende. En dus toog ik rond half twaalf gewapend met de camera en een paar broodjes naar de Merskenheide. Daar was ik al geruime tijd niet meer geweest, en stiekem hoop ik daar binnenkort weer eens een ree te kunnen fotograferen …

Terwijl ik een kwartiertje later het pad naar de heide betrad, streek er net een bont zandoogje op het informatiebord neer. Hij had zijn beste tijd wel gehad, maar ach, het bord zag er ook behoorlijk smoezelig uit, dus dat paste wel bij elkaar …

Halverwege het pad ben ik even naar het vennetje gelopen. Met een beetje geluk zou ik daar misschien nog een juffertje of een libel kunnen scoren. Dan zou ik wellicht meteen de determinatietabel voor juffers en libellen kunnen gebruiken, die een van de vrijwilligers in de Wieden me gisteren mailde …

Dat zat er vandaag helaas niet in. Er waren maar weinig van die gevleugelde rovertjes te zien, en als er al eens eentje in mijn buurt neerstreek, dan was het beestje steevast weer vertrokken, voordat ik het had kunnen fotograferen …

Daarom ben ik me maar op het landschap en de weerspiegeling van de wolkenstraten boven de Merskenheide gaan richten. Dit mag je met recht wisselend bewolkt weer noemen …

Na verloop van tijd ben ik nog even doorgelopen naar de heide. Daar aangekomen dreef er net een donkere wolkenstraat over de heide, waardoor er geen kleur overbleef. Omdat mijn benen zich op dat moment ook meldden, besloot ik rechtsomkeert te maken en terug te gaan naar de auto …

Dat was echter nog niet het eind van mijn tocht. Ik heb vervolgens een rondje gemaakt door een stukje Fryslân waar ik eigenlijk veel te weinig kom. Een aantal foto’s daarvan zullen er hier t.z.t. de revue nog wel eens passeren.

Onder een strakblauwe hemel heb ik aan het begin van de middag weer eens een fotokuiertje gemaakt op de Merskenheide. Het vennetje aan het begin van het terrein lag er mooi spiegelend bij …

De heide leek stil en verlaten te zijn …

Het enige teken van leven werd gevormd door een ree in de verte, die ik alleen m.b.v. de maximale zoom enigszins acceptabel in beeld kon krijgen …

Een paar bomen staken mooi af tegen de blauw lucht …

Hier en daar lijken de eerste bladknoppen op het punt open te gaan. Het lijkt nu toch echt lente te worden …

Hoewel mijn lichaam de laatste week nogal heftig protesteert tegen de temperatuurschommelingen, hebben Jetske en ik donderdag toch even een gezamenlijke fotokuier gemaakt. Omdat het mooi helder weer was, stelde ik voor om even bij de Merskenheide te kijken. Met een beetje geluk zouden we misschien een paar reeën kunnen fotograferen …

De eerste foto’s maakten we bij de deels bevroren vennetjes. Langs de oever had Koning Winter een laagje met prachtige patronen over het water gelegd …

Wat verderop lag het ven nog open, daar vormden wind en water een mooie gebroken spiegel …

Jetske leek er niet uitgekeken te raken …

Toen we bij de heide aankwamen, zag ik in de verte een paar reeën staan. Terwijl ik Jetske op de ranke dieren wees, zagen we dat ze alle drie plotseling met grote sprongen maakten dat ze weg kwamen. De reden van hun gedrag werd al snel duidelijk: er rende een hond dwars over de heide. Daarmee was de kans om de reeën te kunnen fotograferen wel verkeken. Omdat we het allebei bovendien last kregen van de koude wind, besloten we maar rustig aan richting auto te gaan …

Enige tijd later werden we ingehaald door de man die zijn hond maar lukraak over de heide liet rennen. Toen ik de man aansprak op zijn gedrag, beweerde hij dat zijn hond altijd een meter of vier voor hem op het pad blijft lopen en nooit de heide in gaat. Kwader dan door keihard tegen me te liegen kunnen ze mij niet krijgen, want Jetske en ik hadden zowel de reeën als die hond over de heide zien rennen. Daarmee geconfronteerd had ontkennen geen zin meer, daarom gooide de man het over de boeg van de onschuld: “Die hond moet toch even kunnen rennen, en hij doet daar toch helemaal geen kwaad …”

Terwijl ik de discussie aanging, legde Jetske man en hond even vast op de gevoelige plaat. Van de stress die zo’n rondrennende hond bij de reeën veroorzaakt, en over wat er gebeurt als de reeën over enige tijd jongen hebben, had de man geen benul. Aan het begin van het pad heb ik hem nog even gewezen op het niet te missen bordje, waarop in kapitalen “HONDEN AAN DE LIJN” staat.

Ik heb niet de illusie dat deze discussie voor de toekomst veel zal opleveren, maar ik ben wel van mening dat we elkaar moeten blijven aanspreken op dergelijk grensoverschrijdend gedrag, want als we dat volledig overlaten aan de boswachter, dan komt het ook niet goed.

Aafje was niet van haar plan af te brengen om op de fiets naar Beetsterzwaag te gaan. Dat gaf mij de kans om vanmiddag voor het eerst een fotokuiertje in de sneeuw te maken. En die kans heb ik – hoewel ik er tegenop zag om de kou in te gaan – toch maar met beide handen aangepakt. Toen ik rond 13:30 uur langs de besneeuwde akker naar het noordelijke deel van de Merskenheide liep, begon het licht te sneeuwen. Na een paar stappen over de hardbevroren grond heb ik even het lijnenspel op de bepoederde akker vastgelegd … …

Om te laten zien dat het echt sneeuwde heb ik de camera nog even op het bosje aan de westkant gericht …

Terwijl ik het pad naar de heide weer volgde, vlogen er drie of vier goudvinken op van de grond. Voordat ik ook maar één foto kon maken, waren ze verdwenen in het kreupelhout. Verder lag de heide er stil en wit bij …

Toen ik een half uurtje later met een omweg huiswaarts reed, kon ik het niet laten om even te stoppen voor een buizerd die parmantig op een paal stond. Hij had me helaas meteen in de gaten. Uitgerekend toen ik had scherpgesteld en afdrukte, draaide hij zijn kop de andere kant op om meteen daarna weg te vliegen …

Zoals gezegd heb ik er even tegenop zitten kijken om de kou in te gaan, maar ik heb ervan genoten. Laat maar komen die winter, ik ben er klaar voor!