Lichtlijnig

Het zou overdreven zijn om te zeggen dat ik continue stil heb gezeten, maar van fotokuiertjes is de laatste dagen niet veel terecht gekomen. Laten we het er maar op houden, dat ik krachten aan het verzamelen ben voor de volgende winterse periode, want die schijnt er toch echt aan te komen. Het is nog steeds slechts begin februari, en dus er is nog van alles mogelijk. Van mij mag het nog wel een paar weken winter worden, alles is beter dan het grijze en grauwe weer van de laatste dagen. Maar nu de meeste sneeuw intussen is verdwenen, hoeft er wat mij betreft niet opnieuw een dik pak te vallen. Piet P.  begon daar gisteravond echter toch al weer mee te dreigen voor volgende week …

Hoewel de zon langzaam maar zeker weer meer invloed krijgt, was de sneeuw bij de Merskenheide nog lang niet verdwenen toen ik daar woensdagmiddag een kuiertje maakte …

In de wind was het koud, maar op het pad aan de noordkant van de heide was het in de zon en in de luwte prima uit te houden. Het is omdat er nog zoveel sneeuw lag, anders zou ik wellicht al aan een vleugje voorjaar hebben gedacht …

Van voorjaar is echter duidelijk nog geen sprake, de heidepollen worstelen nog steeds met de deze winter zo overvloedig gevallen sneeuw …

Maar die heidepolletjes in de sneeuw leveren toch wel weer fraaie plaatjes op …

Toen ik bijna terug was bij de weg, hoorde ik ineens een paar vogeltjes fluiten. Intussen ben ik al zo ver gevorderd, dat ik aan de fluittoontjes meende te horen dat het staartmeesjes waren. Dat werd bevestigd, toen ik een groepje staartmeesjes door de toppen van een paar bomen zag dartelen. Ze waren te ver weg om ze goed op de gevoelige plaat te kunnen krijgen, maar het was ook nu weer leuk om een tijdje naar hun speels aandoende capriolen te kijken. Het kijkspel werd onderbroken, toen ik op een bepaald moment een andere vogel hoorde. Terwijl ik mijn blik over de bomen rechts van me liet glijden, zag ik ineens op een boom op een meter of 12 afstand iets bewegen …

Het zijn geen topfoto’s, maar ik ben al lang blij dat ik nu eindelijk eens een boomkruiper heb kunnen fotograferen. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, heb ik een paar stappen voorwaarts gemaakt om hem zo mogelijk nog wat beter in beeld te krijgen, maar dat zag de boomkruiper niet zitten. Nog voordat ik opnieuw kon afdrukken, was hij verdwenen …

Enkele ogenblikken later kreeg ik nog een andere vogel voorgeschoteld. Die bewaar ik tot morgen …

Nadat het aan het begin even lichtjes had geregend, ben ik in de auto gestapt om onder een melkachtig witte lucht even een fotokuiertje te maken in het Weinterper Skar. Omdat ik daar al een tijd niet meer op de heide was geweest, heb ik voor dat deel van het gebied gekozen …

Zowel de dopheide als de struikheide staan er al mooi kleurig bij …

Door een plaag van het heidehaantje zien delen van de heide op de zuidelijke Veluwe er dit jaar bruin uit. Daarvan is hier gelukkig geen sprake …

Behalve een aantal witjes en een enkele citroenvlinder dartelden er verschillende blauwtjes over de heide …

Het blauwtje op de foto hierboven en op onderstaande foto lijkt me vrouwelijk heideblauwtje. Dit voor wat het waard is, want ik heb met het determineren van blauwtjes hetzelfde probleem als met diverse waterjuffers … ze lijken zo op elkaar …

Het blauwtje op de foto hieronder lijkt me een mannelijk heideblauwtje …

Vlak naast het paadje staan weer een paar klokjesgentianen in bloei …

De klokjesgentiaan is wettelijk beschermd, de plant staat op de Nederlandse Rode Lijst van planten als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen. Zoals het nu lijkt, neemt zijn aantal ook in het Weinterper Skar af, maar het is nog vroeg, misschien verschijnen er de komende tijd nog meer …

En toen … toen was ik blij dat ik bij het bankje was, want het was weer typisch “hondsdagenweer“. Zodra de zon door de dunner wordende bewolking begon te prikken werd het weer flink benauwd en broeierig. Goed weer om even in alle rust lekker weg te dromen op een bankje …