Lichtlijnig

Zomaar ergens in het Friese weidegebied …
Links van de weg liggen vluchtstroken voor de jonge weidevogels in het weiland …

Rechts van de weg staat een grutto te roepen op een dampaal bij een nog ongemaaid weiland …

Een stukje verderop strijkt een grutto neer in het lange gras …

Als ik de auto achter me laat, vliegen er meteen een paar grutto’s op …

Luid roepend beginnen ze om me heen te cirkelen …

Na ettelijke pogingen maak ik uiteindelijk de foto van de dag: de grutto, de koning van de weiden, in volle vlucht …

Na de fotokuier en de balanceeract van gistermiddag beperk ik mijn fotografie-activiteiten vandaag tot een ritje door het Friese weideland en een paar tussenstops in de berm. Gaandeweg de rit werd duidelijk dat het thema van de dag “Op de uitkijk” werd …

Om te beginnen was er een buizerd, die op de uitkijk zat in een boom midden in de weilanden …

Bij Aldeboarn stond een grutto op een dampaal zijn territorium te overzien …

En bij Tjalleberd hield een witte kwikstaart – ook vanaf een dampaal – toezicht op het eierzoekverbod …

Het is weer mooi in de weilanden!

De laatste tijd heb ik weer meer foto’s gemaakt dan ik hier in korte tijd kan publiceren, daarom spring ik van dag tot dag wat van de hak op de tak. De foto’s die ik maandag bij Lauwersoog heb gemaakt, kunnen nog wel even blijven liggen, want die zijn niet echt tijdgebonden. Voor het ontluikende leven in natuur en landschap ligt dat wat anders …

De laatste weken was ik al een paar maal langs een weiland gekomen waar lammetjes ronddartelden, maar dat was steeds op een plaats en tijd waarop ik niet kon stoppen om even wat foto’s te maken …

Terwijl ik gistermiddag via een omweg op weg was naar de garage, kwam ik langs een weiland met dat kleine dartele spul, waar ik wel kon stoppen. En dus heb ik de auto even in de berm gezet om even het ultieme lentegevoel over me te laten komen …

Het is elk jaar weer een mooi gezicht om te zien hoe die lammetjes af en toe een tijdje stilletjes om zich heen staan te kijken, om vervolgens geheel onverwacht weer rennend en huppelend in beweging komen …

Amper honderd meter verderop werd ik opgewacht door een tweede lentebode …

De eerste grutto – de kening fan’e greide – die ik dit jaar op acceptabele wijze heb kunnen fotograferen …

Je moet ze alleen weten te vinden …

Vorige week schreef ik hier over het tekort aan weidevogels. Over het algemeen is het stil in de weilanden rondom Drachten, slechts hier en daar hoor je nog regelmatig de roep van de diverse weidevogels. Eén van de plekjes waar je nog verhoudingsgewijs veel weidevogels kunt zien en horen, is in de buurt van Nes …

Omdat het gisteren overdag met de buien meeviel, ben ik ‘s middags in de auto gestapt om mijn zuidwestelijke rondje weer eens te rijden. Toen het zonnetje door het wolken heen begon te branden, heb ik de auto ten oosten van Nes op een mooi plekje in de berm gezet …

Terwijl ik post vatte tegen een hek, kon ik tussen het fluitekruid door meteen een eerste grutto die in het land rondscharrelde op de foto zetten. Zijn of haar kompaan koos meteen het luchtruim en vloog luid krijsend diverse keren over me heen …

Na verloop van tijd kreeg ik gezelschap van een collega-fotograaf en -blogger die zo ongeveer hetzelfde rondje reed, maar dan in tegengestelde richting. Nadat we even genoeglijk hadden bijgepraat over weidevogels, juffers en libellen, vervolgden we ieder onze weg …

Voor mij werd het een kort ritje, want al na een paar honder meter heb ik de auto opnieuw tussen het fluitekruid geparkeerd op een plekje waar links en rechts van de weg grutto’s te zien waren. Een van die prachtige vogels bleef geruime tijd voor me poseren op een dampaal, …

Zeg nu zelf, zoals hij daar staat is het toch echt “de kening fan’e greide” (de koning van de weide) …
Ook hier kozen een paar grutto’s het luchtruim om me te waarschuwen toch vooral niet te dichtbij te komen …

Morgen het vervolg, dan met mijn eerste grutto’s in volle vlucht.

Natuurlijk was ik vandaag weer te laat wakker om nog even een kuiertje te kunnen maken in het zonnetje. Tegen de tijd dat ik bij de pinken was, overheersten de dreigende luchten. Omdat ik toch even de benen wilde strekken en wat frisse lucht wilde opsnuiven, besloot ik aan het begin van de middag even naar de Jan Durkspolder te rijden. Dat leverde zoals verwacht wel aardige plaatjes van de lucht op, en dat sluit dan wel weer mooi aan bij het logje van gisteren. Alsof ik nog maar net thuis ben gekomen …

De eerste twee foto’s geven een beeld van de noordkantvan de polder …

Tussen het uitgebloeide fluitekruid door is aan de zuidkant de vogelkijkhut te zien onder de donkere wolken …

En vanuit de vogelkijkhut zag het er zo uit …

Een groepje lepelaars scharrelde ver buiten het bereik van mijn camera rond, maar gelukkig viel er ook dichterbij de hut wel het een en ander te zien. Pa en ma nijlgans leken te twijfelen of ze met hun kroost te water zouden gaan. Uiteindelijk besloten ze het maar niet te doen …

Ma brandgans (denk ik …) hield haar jongen in de gaten tijdens het fourageren …

Een grutto waadde al snoepend door het water …

Het had wel een paar graden warmer mogen zijn, maar desondanks was het wel lekker om even buiten te zijn. En ook in fotografisch opzicht ben ik niet ontevreden.